Vorige week in ‘ons aller’ dagblad BN/DeStem een onvoorstelbaar artikel over vermeende vechtpartijen door scholieren van de scholen voor voortgezet onderwijs in Breda. Een nieuw fenomeen werd beschreven, de zogenaamde fitties: afgesproken vechtpartijen tussen schooljeugd, naar het voorbeeld van de voetbalhooligans.
Met mobieltjes en andere communicatiemiddelen wordt een plek afgesproken om met elkaar “te matten”, aldus de journalist. Een smeuïg artikel, vele scholen kwamen voorbij. Natuurlijk de VMBO-scholen, hoe kan het anders? Als er iets aan de hand lijkt, dan schrijf je in elk geval over het VMBO, toch? Altijd prijs! Maar deze keer ook De Nassau, Mencia Mendoza en vooral Graaf Engelbrecht.
Nu hebben wij in ons land een goede en prachtige traditie van persvrijheid, gebaseerd op vrije nieuwsgaring. Een groot goed waar we trots op mogen zijn. Maar hoe ver reikt dat en wanneer eindigt die trots? En gaat het gevoel over in iets tegenovergestelds?
- Dat gaat over als het journaille het kennelijk aanvaardbaar acht om de informatie uitsluitend te baseren op (stoere) verhalen van onze puberende leerlingen. Door dit te doen op het schoolplein zonder toestemming van de schoolleiding - een rechtstreekse overtreding van artikel 461 van het strafrecht. Binnenkort staan ze te dringen bij de schoolpleinen van onze basisscholen, ach waarom ook niet, vrije nieuwsgaring toch?
- Dat gaat zeker over als niet eens de moeite wordt genomen om een reactie van de schoolleiding en evenmin van de politie in het artikel op te nemen. Kwam waarschijnlijk de sensatiezucht van het artikel niet ‘ten goede’.
- Het is niet één maar vele bruggen te ver als zonder enige kennis van zaken wordt geschreven over de werkwijze op de scholen, zonder ook maar een enkel woord te wijden aan het voortreffelijk werkende veiligheidsconvenant in Breda. Een convenant waarin alle scholen, gemeente, justitie en politie buitengewoon goed en effectief samenwerken. Een groot compliment waard voor alle betrokkenen. Daardoor weten deze instanties heel goed wat er in de stad aan de hand is.
- Het is ronduit walgelijk om opgeklopte verhalen te schrijven over wat er zoal niet in de schoolkluisjes aan vechtmateriaal zou liggen zonder te vermelden dat met hoge frequentie kluisjescontroles plaatsvinden in aanwezigheid van de wijkagent.
- Het is schandelijk dat bijvoorbeeld Graaf Engelbrecht wordt neergezet als een school met kluisjes als wapenarsenaal terwijl bij eerdere controles niets meer aangetroffen werd dan een nagelvijltje. Maar over dat laatste wordt natuurlijk niet geschreven, niet smeuïg genoeg. Hoe schandelijk als we ons realiseren wat dit betekent voor het team van medewerkers van Graaf Engelbrecht en niet te vergeten, de ouders van de leerlingen. Het had elke school kunnen zijn, jammer dan ouders, leerlingen en team van Graaf Engelbrecht.
- Het is toch niet te geloven dat een directeur een persfotograaf van het schoolplein moet wegsturen die op het punt stond foto’s van minderjarige leerlingen te maken, ongetwijfeld smeuïge, terwijl hij daar niet eens zonder toestemming van de schoolleiding mag verblijven en al helemaal geen foto’s mag maken van deze kinderen zonder toestemming van de ouders. Ook weer artikel 461.
- En mogelijk het meest absurde, een geënsceneerde foto van een kind liggend op de grond, kennelijk afgetuigd door 3 andere scholieren.
Een geënsceneerde foto, hoe bedenk je het? Sensatie om niks. Had de journalist de gedachte om wellicht leerlingen te werven voor dit soort acties? Heeft de journalist niet door dat er helaas veel mensen rond lopen in stad en ommelanden, jong en oud, die kicken op dit type beelden? Begrijpt de journalist dan in het geheel niet dat ook de pers een grote verantwoordelijkheid heeft ter zake van zorgvuldige nieuwsgaring en dat de pers mede verantwoordelijkheid draagt als dit type berichten jonge en oudere mensen op een idee brengt? Is dit wat men bedoelt met vrije nieuwsgaring?
En begrijpt de redactie niet dat dit geen nieuwsgaring is, maar ongecontroleerde stemmingmakerij? En dat dit artikel in deze vorm nooit geplaatst had mogen worden maar dat de betrokken journalist gewezen had moeten worden op zijn beroepscode? Kennelijk niet.
Is onze schooljeugd heilig? Zeker niet, maar is het een verlaten stelletje hooligans? Ouders, schoolleiding, leerkrachten, politie en vele anderen weten beter, maar hun opvatting doet er kennelijk even niet toe.
Sensatiejournalistiek, bah!
Rob Franken
-
Abonneer