Ik ben aangeslagen. Met oplopende schaamte heb ik zondagavond naar de uitzending van Zembla gekeken. Onder de titel “Wij willen les” ging de uitzending over wantoestanden in de Amsterdamse ROC’s. We kennen het programma en wellicht is soms enige relativering op zijn plaats. Maar er worden vaak ook volkomen terecht onderste stenen boven gehaald. Ik voel me zeer aangesproken door de aangesneden problematiek.
Nooit weglopen
In de aflevering van zondag sprak Bert Molenkamp, voorzitter van het College van Bestuur van ROC ASA. Ik ken hem persoonlijk maar vond hem onherkenbaar. Ik herken ook mijzelf totaal niet in de houding die hij aannam. Laat staan in de opvattingen die hij verdedigde na de kritische vragen. Ik zal me als bestuursvoorzitter van ons ROC niet zo durven en willen uitlaten. Hier in het ROC West-Brabant hanteer ik een benadering van name en shame, wat voor mij wil zeggen: niet weglopen voor zaken die echt mis zijn én de goede dingen benoemen.
Zo dus niet
Waar heb ik me dan zo aan geërgerd? En waarin herken ik me dan ook totaal niet:
- Een voorzitter die zich verschuilt achter zijn directeuren (“zij gaan over lesroosters, ik kan toch geen 1000 roosters controleren”) dat slaat nergens op: voorzitters dragen gewoon eindverantwoordelijkheid. Zoals het hoort. Daarop mogen ze door iedereen aangesproken worden. Ook door Zembla. Intern mag de zee hoog gaan, maar extern ben je als voorzitter van een CvB aan zet en aan de beurt.
- Een voorzitter heeft niemand nodig om hem te souffleren. Natuurlijk stem je zaken intern af, maar in je publieke optreden sta je pal voor je standpunt namens je organisatie. En je laat er geen enkele twijfel over bestaan dat jij eindverantwoordelijk bent.
- Studenten laten tekenen voor het zich onthouden van externe, mediagerichte acties? Dit is een bestuurlijke houding van twee eeuwen terug. Onwenselijk. Ondenkbaar.
In het MBO is sprake van een leiderschapsvraagstuk. Dat werd onlangs ook al duidelijk in een recent artikel in de Volkskrant. Daarin sloeg een aantal collega-bestuurders totaal de plank mis; ze namen met wel heel simplistische voorbeelden, afstand van het competentiegericht leren in het MBO. En nu weer dit. Het MBO heeft geen docentenvraagstuk of studentenvraagstuk. Het MBO heeft een leiderschapsvraagstuk, niet meer maar vooral niet minder.
Belediging
Men is bedankt. Namens mijn 3.000 collega’s die zich drie keer in de rondte werken voor en met hun leerlingen en studenten. Is er bij ons nog veel werk te doen? Zeker. Veel. Is het vinden van de juiste balans binnen het CGO soms een lastige opgave? Zeker. Hebben we nog verbeterzaken? Ook.
Maar ik ben beretrots op de energie en de inzet die al mijn mensen leveren, elke dag weer. En ik laat hen niet beledigen door een stel collega- bestuurders met opstellingen en meningen waar ik totaal niet achter kan staan.
Sterker nog: ik zie dit als een aanmoediging om er nog een grote schep bovenop te doen.
Alle kanalen open
Beste collega’s. Ik roep jullie op je stem te laten horen, ook als je denkt dat ik er met mijn kijk op ons ROC naast zit. Wij zijn zeker niet heilig en Utopia bestaat niet. Ook bij het ROC West-Brabant gaan er dingen mis. Om dat boven water te krijgen hebben wij onze reguliere kanalen. Maar ik doe daar bovenop nog van alles om me te overtuigen van de dagelijkse werkelijkheid op de werkvloer. We hebben een digitaal medewerkers panel waarin we naar jullie meningen vragen. Ik houd geregeld focusgesprekken met groepjes medewerkers van elk college en elke school. Ik leg werkbezoeken af op locaties en bij activiteiten. Ik spreek studenten en leerlingen. Ik schrijf deze weblog en vraag om reacties. En zo meer.
Kortom: ik meen veel te weten van wat er speelt en hoe men denkt. Als ik het met die opvatting mis heb, hoor ik dat graag. Alle kanalen staan open. Zoals jullie van deze voorzitter gewend zijn.
U kunt een reactie 'posten' via deze weblog (dan is de reactie voor iedereen zichtbaar) of via mailadres: weblogrobfranken@rocwb.nl (dan is het een persoonlijk bericht aan mij).
Rob Franken
Abonneer