Zembla: wat is de les?

Geplaatst door: Rob Franken 22 maart 2010, 17:26

 

Ik ben aangeslagen. Met oplopende schaamte heb ik zondagavond naar de uitzending van Zembla gekeken. Onder de titel “Wij willen les” ging de uitzending over wantoestanden in de Amsterdamse ROC’s. We kennen het programma en wellicht is soms enige relativering op zijn plaats. Maar er worden vaak ook volkomen terecht onderste stenen boven gehaald. Ik voel me zeer aangesproken door de aangesneden problematiek.

 

Nooit weglopen

In de aflevering van zondag sprak Bert Molenkamp, voorzitter van het College van Bestuur van ROC ASA. Ik ken hem persoonlijk maar vond hem onherkenbaar. Ik herken ook mijzelf totaal niet in de houding die hij aannam. Laat staan in de opvattingen die hij verdedigde na de kritische vragen. Ik zal  me als bestuursvoorzitter van ons ROC niet zo durven en willen uitlaten. Hier in het ROC West-Brabant hanteer ik een benadering van name en shame, wat voor mij wil zeggen: niet weglopen voor zaken die echt mis zijn én de goede dingen benoemen.

 

Zo dus niet

Waar heb ik me dan zo aan geërgerd? En waarin herken ik me dan ook totaal niet:  

  1. Een voorzitter die zich verschuilt achter zijn directeuren (“zij gaan over lesroosters, ik kan toch geen 1000 roosters controleren”) dat slaat nergens op: voorzitters dragen gewoon eindverantwoordelijkheid. Zoals het hoort. Daarop mogen ze door iedereen aangesproken worden. Ook door Zembla. Intern mag de zee hoog gaan, maar extern ben je als voorzitter van een CvB aan zet en aan de beurt.
  2. Een voorzitter heeft niemand nodig om hem te souffleren. Natuurlijk stem je zaken intern af, maar in je publieke optreden sta je pal voor je standpunt namens je organisatie. En je laat er geen enkele twijfel over bestaan dat jij eindverantwoordelijk bent.
  3. Studenten laten tekenen voor het zich onthouden van externe, mediagerichte acties? Dit is een bestuurlijke houding van twee eeuwen terug. Onwenselijk. Ondenkbaar.  

 

In het MBO is sprake van een leiderschapsvraagstuk. Dat werd onlangs ook al duidelijk in een recent artikel in de Volkskrant. Daarin sloeg een aantal collega-bestuurders totaal de plank mis; ze namen met wel heel simplistische voorbeelden, afstand van het competentiegericht leren in het MBO. En nu weer dit. Het MBO heeft geen docentenvraagstuk of studentenvraagstuk. Het MBO heeft een leiderschapsvraagstuk, niet meer maar vooral niet minder.

 

Belediging

Men is bedankt. Namens mijn 3.000 collega’s die zich drie keer in de rondte werken voor en met hun leerlingen en studenten. Is er bij ons nog veel werk te doen? Zeker. Veel. Is het vinden van de juiste balans binnen het CGO soms een lastige opgave? Zeker. Hebben we nog verbeterzaken? Ook.

 

Maar ik ben beretrots op de energie en de inzet die al mijn mensen leveren, elke dag weer. En ik laat hen niet beledigen door een stel collega- bestuurders met opstellingen en meningen waar ik totaal niet achter kan staan.

Sterker nog: ik zie dit als een aanmoediging om er nog een grote schep bovenop te doen.

 

Alle kanalen open

Beste collega’s. Ik roep jullie op je stem te laten horen, ook als je denkt dat ik er met mijn kijk op ons ROC naast zit. Wij zijn zeker niet heilig en Utopia bestaat niet. Ook bij het ROC West-Brabant gaan er dingen mis. Om dat boven water te krijgen hebben wij onze reguliere kanalen. Maar ik doe daar bovenop nog van alles om me te overtuigen van de dagelijkse werkelijkheid op de werkvloer. We hebben een digitaal medewerkers panel waarin we naar jullie meningen vragen. Ik houd geregeld focusgesprekken met groepjes medewerkers van elk college en elke school. Ik leg werkbezoeken af op locaties en bij activiteiten. Ik spreek studenten en leerlingen. Ik schrijf deze weblog en vraag om reacties. En zo meer.

 

Kortom: ik meen veel te weten van wat er speelt en hoe men denkt. Als ik het met die opvatting mis heb, hoor ik dat graag. Alle kanalen staan open. Zoals jullie van deze voorzitter gewend zijn. 

 

U kunt een reactie 'posten' via deze weblog (dan is de reactie voor iedereen zichtbaar) of via mailadres: weblogrobfranken@rocwb.nl (dan is het een persoonlijk bericht aan mij).

 

Rob Franken

 

Reacties

23-3-2010 9:42:31 #

De uitzending van zembla kan hier http://www.tvopjepc.nl/programma/134 worden bekeken.

Rogier

23-3-2010 15:29:11 #


Zembla bla bla.
Zembla is wellicht toe aan een grondige heroverweging voor wat betreft de kwaliteit van haar reportages die mij in het verleden wekelijks aan de buis deden kluisteren. Maar da’s over nu. Er wordt gesuggereerd dat ‘het rommelt in het MBO, studenten en docenten massaal klagen, een inspectie bezorgd is, studenten vroegtijdig afhaken, openlijke kritiek niet op prijs wordt gesteld en er achterkamertjespolitiek wordt bedreven’. Ik heb de uitzending nog eens teruggekeken en het is mij niet duidelijk of de kritieken voor het betreffende ROC zijn of dat er een algemene tendens wordt bedoeld. Naar mijn idee wordt de suggestie gewekt dat het in het MBO een zooitje is: een pure belediging, niets anders dan dat. Vooral de voice-over-informatie (na te lezen op de website van de VARA) raakt in de uitzending kant nog wal.

Amsterdam
Ik moet bekennen dat de uitzending mij raakte en ik zal u uitleggen waarom. Er is een reportage gemaakt over een ROC in ‘mijn’ Amsterdam dat te maken heeft met grootstedelijke onderwijsproblematiek die ik wel begrijp maar die echter totaal niet exemplarisch is voor ‘de rest van Nederland’. Op ROC Amsterdam ASA volgt mijn halfzusje toevallig een opleiding dus ik hoor wel eens wat over de problemen waar collega’s en studenten daar mee te kampen hebben. De problematiek die aan de orde komt in de reportage is niet van de lucht: dagelijks lesuitval, vakken die niet gegeven worden omdat er geen leraren voor te vinden zijn, leraren die te laat komen of helemaal niet, het ‘buurthuis’-verhaal, leraren die niet gekwalificeerd zijn, altijd maar ‘zelfstandig moeten werken’, allochtonenproblematiek, een gebrek aan leiding en structuur en zo verder. Zaken die zeker op ROC’s in de Randstad spelen op een schaal die daarbuiten nauwelijks voor te stellen is. Wat dat aangaat wordt in de reportage de vinger wel op zere plekken gelegd.

Kleinschalig?
In de reportage is gelukkig nog ruimte voor een voorbeeld van een kleinschalig werkende school waar het dan allemaal beter zou zijn dan op dat ‘grote’ ROC. De vergelijking is wel te begrijpen maar is uit zijn verband gerukt. Ik heb de indruk dat de school in het gekozen voorbeeld de interne organisatie gewoon veel beter voor elkaar heeft. Daar vangen docenten elkaar op en voelt men de gezamenlijke verantwoordelijkheid om die kids van half negen tot half vijf gemotiveerd binnenboord te houden. Dat kan dus ook in hetzelfde Amsterdam.

Leiding
De onverschilligheid, laksheid en vrijblijvendheid echter van docenten die gesuggereerd wordt in de reportage hebben een oorzaak. Doe daar dan wat aan! Heeft het MBO een leiderschapsprobleem? Misschien, ik ga er eens over nadenken. Spijtig om te zien echter dat een bestuursvoorzitter dan zegt dat ‘leraren niet te krijgen zijn’, ‘geen negatieve publiciteit wil’ en zijn P.R. adviseur moet ingrijpen tijdens een interview omdat hij geen confronterende vragen kan beantwoorden. Erg zwak allemaal van een ROC-voorman.

Ik stel voor dat we Zembla uitnodigen voor een contra-reportage bij ons.

Joachim Franssen

23-3-2010 16:31:58 #

Beste Rob Franken,

Het programma Zembla ‘Wij willen les’ was voor mij erg herkenbaar:

Na ruim 10 jaar als mediathecaris binnen het ROC West Brabant/Vitalis te hebben gewerkt, zie ik in die tien jaar een neergaande spiraal. Eerst werden alle vakken afgeschaft, daarna zijn alle vakdocenten weggegaan of weggezet. Geen Nederlands meer, geen Engels, geen maatschappijleer, geen actualiteit.  Alle vaardigheden zoals drama, sport, muziek, handvaardigheid  werden op één hoop gegooid : het vak Vaardigheid, gegeven door iedereen! Zoals alle vakken gegeven worden door ‘iedereen’, in het kader van flexibiliteit!  
Veel zelfstandig werken.
Sinds 1,5 jaar staat er weer Nederlands op het programma en LLB (Leren, Loopbaan en Burgerschap), verplicht door de Overheid. De leerlingen doorlopen zelfstandig een computerprogramma en maken eindeloos opdrachten.

Vanaf het begin zijn er jonge begeleiders binnengehaald, vanwege hun actuele werkveldervaring. Maar zonder pedagogische of didactische bevoegdheid, en hun vakkennis van enkele jaren wordt niet of nauwelijks ingezet. (Wat overigens niet wil zeggen dat er geen geschikte mensen bij zitten! )
Deze begeleiders doen na verloop van jaren hetzelfde werk als docenten, maar krijgen minder betaald en op de voor en nazorg tijd wordt steeds meer gekort. (onder het mom van solidariteit)

Wat er de laatste tien jaar gebeurt, zie ik niet zozeer als Mismanagement, maar meer in het kader van het artikel van Graham Lock ‘de onmenselijke maat en de crises in het onderwijs’.
Onze directeur was een  econoom, onderwijs is productie, de leerling is een product.
Hoe kan  het hele proces efficiënter en goedkoper? was en is de vraag. Het is dus een bewuste keuze geweest.(en het financieringssysteem van de Overheid past hier goed bij)

Naar mijn idee is ons onderwijs inhoudelijk ver failliet. Vaak denk ik: wanneer gaat de praktijk het van ons overnemen? Wat is nog de meerwaarde van ons onderwijs?
Alle veranderingen nu spelen zich af binnen het paradigma van beleid (zoals Lock schrijft) , nóg meer handtekeningen, nóg meer verslagen maken, nóg meer zelfstandig werken, nóg strakkere methodes. En veel mooie woorden.
Organisatie verandering op verandering.
De organisatie is leidend geworden, daar waar de les en de begeleiding  aan leerlingen centraal hoort te staan. Enorme toename van Onderwijs-ondersteunende-diensten, die de uitvoering bepalen. Wie is nog verantwoordelijk en voor wat? Bureaucratie en  slechte communicatie zijn het gevolg.  Opheffing, uitholling van het vak Docent.
Geen vakdocenten meer.

Alles is buitenkant, hoe bepalen we ons gezicht naar buiten, hoe houden we controle?
De angst regeert. Begeleiders hebben de studenten nog weinig te bieden. De contact- tijd wordt steeds korter. De praktijk is ontevreden. Veel studenten zijn ontevreden.  Docenten en begeleiders  worstelen  met papieren en handtekeningen. En met de organisatie. En met zichzelf!
Het gaat niet goed, maar we doen aan teambuilding!  
Het vak is docenten afgenomen, maar ‘wij bieden optimale ontwikkelingskansen aan onze mensen’. Schrijf maar een POP, een PAP.

De buitenkant verhalen zijn prachtig: Zoals de ‘Topper’ in het programma zei: Toen ik Topper was stonden ze allemaal om me heen, ik denk omdat dat commercieel goed was.
U heeft zelf een anonieme brief ontvangen van en namens enkele collega’s, een noodkreet : ‘we maken ons zorgen om het onderwijs, zorgen om medewerkers’.  

En dat is precies waar we ons zorgen om moeten maken…


C. van Houten
23-03-2010

Cilly van Houten

23-3-2010 18:23:42 #

Twee dagen na de uitzending van Zembla zijn mijn tenen weer een beetje minder krom. En dat komt toch vooral door het hart onder de riem van onze eigen directeur.

Want kromme tenen krijg je toch van een directeur die zijn eigen onderwijssector, die toch al last heeft van negatieve beeldvorming (regiogebonden?), nog maar eens een beetje verder op achterstand zet.

Mia Bink

23-3-2010 22:41:30 #

Ik ben erg blij dat deze uitzending hier wordt aangehaald, niet om met de vinger te wijzen maar om er gewoon even bij stil te staan. Deze meneer had zo als "directeur van een grote telefoon/internetmaatschappij" bij het tv programma van Radar kunnen zitten, exact hetzelfde gedrag/niveau en geheel onnodig. Direct in de verdedigings en ontkenningsmodus en helaas werkt dat voor deze meneer direct tegen hem, door middelen als laagdrempelige tv maar ook zaken als internet.

Vond zijn tv optreden dan zelfs nog tot daar aan toe, het verhaal over het contract dat men liet tekenen "om stil te zijn tegen de media omdat men er mee bezig was" is niet bepaald 2.0 en past (ook) niet meer in het land van het onderwijs.

Ik zou deze meneer graag willen adviseren het boek; "What would Google do" eens te lezen, dan wordt de boodschap "ontkennen = je eigen graf graven" vast en zeker wel duidelijk.

Robbert van Gorp

24-3-2010 13:09:18 #

Ook ik heb de uitzending van Zembla met stijgende verbazing en nog hoger stijgende verontwaardiging gezien. Ben dan ook meteen in de digitale pen geklommen om een boodschap op de site van Zembla achter te laten; iets dat ik niet dagelijks doe.... Ik had Zembla altijd erg hoog zitten, maar nu hebben ze toch echt de plank volkomen misgeslagen. Een ROC vergelijken met een Vakschool, dat getuigt van een groot gebrek aan kennis van het mbo-veld. Het ware beter geweest om de vergelijking te maken met een ander groot ROC in den lande (bijvoorbeeld ROC West-Brabant). Maar ja, de dames en heren journalisten komen al jaren Amsterdam niet uit...

Verder is het sowieso van de zotte om HET mbo-onderwijs de maat te meten door EEN school onder de loep te nemen. Als journalist schaam ik mij voor dit broddelwerk en deze eenzijdige berichtgeving.

Anke Derkse

25-3-2010 10:48:26 #

Mooi! een bestuurder die wel pal achter zijn organisatie en mensen staat en ook realist is. Complimenten.

Karin Winters

25-3-2010 15:45:53 #

Rob, jouw reactie is een bestuursvoorzitter waardig. Ik deel je woede en schaamte.

Zembla is een onderzoeksprogramma dat de journalistieke functie van waakhond altijd goed uitvoert. Ook hier. Wat heel duidelijk wordt, is dat er op ROC ASA veel mis is. Dat moet zeker aan de kaak gesteld worden. De reactie van bestuursvoorzitter Molenkamp, die de verantwoordelijkheid van zich afschuift, is onbegrijpelijk.

Het effect is nu, dat het hele MBO in Nederland gespiegeld wordt aan het slechtste deel dat Zembla kon vinden. Dat is kwalijk, onterecht en -inderdaad- beledigend voor al die mensen die dagelijks hard werken aan goed onderwijs.

Het CGL hebben we met z'n allen moeten leren. Dat ging niet altijd even gemakkelijk en daar is wel eens wat mis gegaan, zoals de heer Verbruggen ons keer op keer laat weten. Inmiddels zijn we zo ver dat veel opleidingen het CGL toepassen op een manier die wel goed werkt, waar voldoende structuur en sturing wordt geboden en waar de cursist niet het gevoel krijgt er alleen voor te staan.

Ik stel voor dat we tegenover de slechtste voorbeelden nu eens wat van onze juweeltjes laten zien. Opleidingen waar het CGL goed geland is en waarmee we de voordelen hiervan kunnen tonen.

Ernst Dobber
Nova College

Ernst Dobber

25-3-2010 16:12:51 #

Beste Rob,
De dames van Consortium attendeerden mij op je weblog waarin je kritiek uit op Bert Molenkamp (je vergeet  Edo, want zijn afwezigheid! was even schokkend) en en passant ook maar even Kees, Max en mij meeneemt, die volgens jou de plank totaal missloegen en daarmede gebrek aan leiderschap demonstreerden.
Dat laatste is niet terecht en dat weet jij ook. Onze inbreng is van een totaal ander gehalte en andere orde dan die van onze Amsterdamse collegae. Wij hebben onze nek uitgestoken om een discussie op gang te brengen, die jij, zoals ik weet,ook toejuicht. In de huidige situatie kun je natuurlijk redeneren: ik zie wel en ga toch gewoon mijn eigen gang of…ik pik het niet langer en doe mijn mond open. Dat laatste hebben wij gedaan; jammer om dan door een collega zo afgeserveerd te worden.
Gr.Coen

Coen Free

25-3-2010 16:50:33 #

Hulde voor zo'n openhartig blog!

Ger Roelen

26-3-2010 8:58:09 #

Beste Cilly,
Ik wil nog even reageren op jouw reactie. Alhoewel ook ik vind dat er nog veel werk te doen is, zie mijn blog, kijk ik er echt anders tegenaan. Ons onderwijs is niet failliet, maar juist springlevend. Gisteravond spreek ik 5 studenten van 3 verschillende colleges, onze gamebassadors. Weer 5 toppers ( in spe). Ook wil ik  een hardnekkig verhaal volledig weghalen. En dat is dat steeds weer terugkerende verhaal van zogenaamd onbevoegden. Cijfers liegen niet. ROC West-Brabant kent minder dan 4% medewerkers OP zonder onderwijsbevoegdheiod en ruim 90% LC-docenten. Dus ophouden met die onzin. En er is nog iets. Ook deze week mocht ik de aftrap verrichten in het Vitalis College van een scholingstraject voor, juist ja de nu nog onbevoegde OP-medewerkers ( die 4%, ze waren er bijna allemaal) dat leidt tot een volledige onderwijsbevoegdheid met Pedagogisch-Didactische aantekening. Kortom, volgend jaar zelfs 0% onbevoegden.
En doe Vitalis niet te kort. 50% van de opleidingen van Vitalis scoren bovendien percentiel 70, dus in de top 3 van een fictieve ranglijst. Gek he! En de (nu nog onbevoegde) begeleiders hebben daar met keihard werken  ook een stevige en zeer te waarderen bijdrage aan geleverd.  Doe ze niet te kort.
Tenslotte MBO failliet? In deze crisistijd minder dan 3% werkloos, betere cijfers dan Havisten in het HBO, bedrijven en instellingen zitten om ze te springen, groenpluk en zo kan ik nog wel door gaan met een hele lijst kwaliteiten.

Overigens, ik ben blij met je reactie. Het gaat immers om het openbare debat. Ter (nog) meerdere verdiende eer en glorie van het MBO, student en medewerker waar ook in Nederland.

Rob Franken
    

rob franken

26-3-2010 9:42:12 #

Beste Coen,
We kennen elkaar als collega's die voor het MBO en VMBO door het vuur willen gaan, zoals dat ook voor Max geldt overigens. Bovendien zijn we , met nog 2 of 3 collega's in het land bestuursvoorzitters van het eerste uur, vanaf 1995. Er is dus een grote verbondenheid. Ik twijfel ook geen moment aan je goede intenties, maar alleen met intenties behaalt niemand een diploma, al willen sommigen ons doen geloven dat dat voor het MBO wel zou gelden. Het resultaat telt en dat was desastreus. En zoals jij je kennelijk afgeserveerd voelt door mijn blog, zo hebben duizenden collega's hier in West-Brabant en elders in dit land zich afgeserveerd gevoeld na Pauw en Witteman, Volkskrant, Zembla, de vele Kamerdebatten, de vele publicaties van BON, enz. Geen MBO-raad gezien, geen MBO 2010, geen COLO, geen Kenniscentrum. En ik pik dat niet langer. Fouten maken mag, zelfs onvermijdelijk, maar al die collega's die zich overal in het land vele slagen in de rondte werken en er met hun leerlingen en studenten alles aan doen, op deze manier in de kou zetten, dat mag niet. Laten we daar samen pal voor staan.

Rob Franken

rob franken

26-3-2010 11:50:45 #

@C. van Houten
Vorige week sprak ik Yamina el Achouch, Topper ROC West-Brabant 2009, afkomstig van uw school, het Vitalis College. Haar letterlijke woorden: "Toppers heeft zo veel voor me betekend. Er gebeuren zoveel positieve dingen sinds september vorig jaar. Dankzij de verkiezing kan ik nu mijn HBO-studie al volgen en is er een enorme belangstelling voor mijn werk voor allochtonen, waar ik voor leef." ...
En zo kunnen we heel veel - ongetwijfeld véél te glossy, 'niet des onderwijs', -  pagina's vullen met prachtige verhalen van onze studenten. Verhalen die uit hun eigen monden komen, niet ingefluisterd, niet door een PR-afdeling bedacht.
Hoezo een commercieel 'mooie buitenkant' verhaal? Wie zich in onze organisatie verdiept, weet dat het ECHT ergens over gaat. Onderwijs met passie.

Arianne Goris

30-3-2010 12:59:25 #

Na het lezen van de blog en de daarop volgende reacties, moest ik onwillekeurig aan één van de eerste blogs terug denken. Thema was destijds het appel op de "koempel"mentaliteit om een van onze scholen die in zwaar weer verkeerde, er boven op te helpen. Dat raakte niet alleen mijn mijnwerkersdochter ziel, het gaf daarmee de aanzet om af te vragen wat ik zelf kan bijdragen.

De Amsterdamse ROC-bestuurder zal het ontegenzeglijk hebben laten afweten en geschutterd hebben door onvermogen. Beroerder nog voor ons "in de provincie" is het voor de Amsterdamse collega's. Het zijn vast geen andere mensen dan wij en je zult maar zó niet gezien en miskend worden.

Het imago van het beroepsonderwijs is blijkbaar dusdanig dat het een betere voedingsbodem is voor het aankaarten van incidentele misstanden dan podium voor de vele hoogstanden. In dit geval lijkt onbemind ook onbekend te maken.
En dat imago gaat ons allemaal aan.
Soms komt het ook wel erg dichtbij, als moeder van 2 MBO-dochters en één VWO-plusmeisje. Ik ben net zo trots op Lisa die na haar MBO zeker niet naar HBO gaat als op Sarah die dat wel doet en Hannah die naast haar N&G profiel nog twee  extra vakken volgt om dadelijk parallel 2 academische studies te kunnen doen. Het predicaat "jammer" voor Lisa snap ik écht niet. Voor haar blijft het lastig dat ze haar beslissing moet verdedigen, in tegenstelling tot haar zussen.

Het imago is meermaals item geweest, ook bij de MBO-raad. Dat de daaruit voortvloeiende acties niet altijd even doelmatig waren, een open deur.
Het laatste waar we mee gediend zijn is het ook al eerder gememoreerde hullie-en-zullie gedrag. Misschien moeten we ons de vraag stellen wat we kunnen doen om het beeld te veranderen.
En de Amsterdamse collega's, die onder minder florissante omstandigheden werken, een hart onder de riem steken.

Brigitte Senden

Brigitte Senden

1-4-2010 13:18:28 #

Prima openhartig artikel.
De ROC problemen duidelijk verwoord en gecategoriseerd.

Geeft energie om zo'n stuk te lezen.

Pieter Pouwels

3-5-2010 11:09:10 #

Geachte Rob Franken,

Even voorstellen: Cees Beeke, al tien jaar voorzitter van de MR ROC A12 en bevlogen docent / afgestudeerd coach.

Uw woorden zijn mij uit het hart gegrepen.
Naar mijn idee zijn de marktwerking in het onderwijs en de regelzucht de boosdoeners.
Op meer dan 50 plaatsen wordt het CGO uitgevonden en ieder doet dat op z’n eigen wijze.

Een jaar geleden heb ik de Beroeps Vereniging MBO opgericht. In de loop van dit jaar hoort u daar meer over.
De bedoeling is samenwerking en uitwisseling, zodat ons mooie onderwijs beter en slimmer georganiseerd wordt.
Een soort paraplu, waar alle belanghebbenden zich bij aan kunnen sluiten.

Binnenkort leg ik mijn functie als voorzitter MR neer, en stort ik mij vol overgave op de BVMBO.
Ik ben nu 58, maar wil voordat
ik met pensioen ga dat we weer trots worden op ons beroepsonderwijs.
Het is mijn passie, mijn leven. Ik wil dat het weer positief gaat worden.

Overigens: Zie www.BVMBO.nl voor aanmelding voor belangstelling de oprichting van de beroepsvereniging docenten MBO mede vorm te geven. Graag wil ik je oproepen een aantal enthousiaste docenten hievoor te interesseren.

Hartelijke groet,

Cees Beeke

Cees Beeke

14-5-2010 16:56:40 #

Beste Rob,

na 24 jaar in het onderwijs gewerkt te hebben, waarvan 13 jaar in het MBO (ook in Harderwijk, kan het zijn dat jij daar ook hebt gewerkt?) , werk ik nu bij een sportbond.
Sport en onderwijs lopen als een rode draad door mijn (werkzame) leven, ik was nu toe aan het werken in en andere sector. Ik heb het onderwijs niet verlaten uit frustratie, integendeel.

De laatste 2,5 jaar heb ik bij ROC ASA in Utrecht de opleiding CIOS op mogen zetten. Prachtig !
Met eigen mensen, met eigen ideeën de invulling van CGO mogen vormgeven. Het werken in dat specifieke team mis ik nog zeker. We moesten elkaar afremmen, we konden elkaar inspireren, alle studenten en docenten kenden elkaar, er viel bijna geen les uit, we namen van elkaar over, er was bijna geen ziekteverzuim, kortom: zo werken in het onderwijs zou ik iedereen wensen.

Maar wat ik absoluut niet mis is het wantrouwen, het gebrek aan het vertrouwen in de professionaliteit van de docent. Natuurlijk gaan er dingen mis, waar niet?  Maar de gedrevenheid die ik heb gezien bij mijn collega's
(www.ciosutrecht.nl) , de taakvolwassenheid, geweldig !

Ook ik geef een voorbeeld: de wijze waarop er naar die 850 klokuur wordt gekeken: ronduit belachelijk, we zijn intern (directies, accountants) doorgeslagen. Als je ziet wat ik aan documenten moest aanleveren om hard te maken dat ik die 850 uur kon garanderen, te zot voor woorden. Daar zouden de CvB's en directies eens pal voor moeten gaan liggen. Die lef mis ik.

Ook ik ben gebeld door Zembla. Daar heb ik niet onder stoelen of banken gestoken dat ik , vanuit ASA , de ruimte heb gekregen. Dat is verder niet aan de orde gekomen in die uitzending. Maar ik ben erg positief geweest over de situatie, maar heb ook gemeld dat dat wantrouwen inderdaad bestaat. Dat het wel lastig wordt, als je enkele jaren bezig bent met een nieuwe opleiding, om financieel uit te komen.  De waterhoofden van ROC's zijn te groot geworden.

Om mijn zorg kenbaar te maken heb ik gebeld met het ministerie en zij hebben me (o.a. plaatsvervangend directeur-generaal en twee beleidsmedewerkers) uitgenodigd en aangehoord. Dat heb ik erg gewaardeerd.

Rob, ik ben het helemaal met je eens, we zouden uit moeten gaan van vertrouwen, zoals bv. in Finland en Letland het geval is, althans meer dan bij ons.

Ik werk nu niet meer in het onderwijs, maar volg het nog van dichtbij.
Ik hoop dat we stoppen met incidentpolitiek, maar het lef hebben om de scholen de ruimte te geven ipv constant te controleren.

Ik wens het MBO alle goeds.

Jaap Haanschoten

Jaap

Reactie plaatsen




biuquote
  • Reactie
  • Live voorbeeld
Loading