Post Scriptum: “Houdoe en Welkom thuis” of “the circle of life, deel 3”

Geplaatst door: Rob Franken 9 mei 2012, 12:58

 

Schrijvend aan deze weblog kijk ik in m’n studeerkamer uit op een fraai ingelijst gedicht aan de wand. Een tekst uit 1948, een jaar voor mijn geboorte. Het gedicht werd indertijd geschreven en aangeboden door het team van ko(e)mpels - waar mijn vader er een van was - ter ere van zijn 25-jarig jubileum in dienst van de Staatsmijn Hendrik in Brunssum, 1923-1948.

 

Lief en leed deelden ze met elkaar, die kompels. 100% vertrouwen op elkaar, voorwaarde voor veiligheid onder in de mijn op 1000m diepte. Ieders leven was afhankelijk van de ander. Je gaat met elkaar naar beneden en je komt met elkaar weer boven, dat beeld. Niemand maakt het in z’n eentje. Daarom vond ik het zo mooi om dat beeld van de Ghanagangers samen met Bert over te dragen aan Arjan en Ilona. Dat beeld maakt eigentijds duidelijk: je doet het met elkaar en je laat elkaar niet los. De titel van het mooie gedicht is ‘Arbeid adelt’. Een naoorlogse lofzang op de zegeningen van arbeid, werk, je job. Gedateerd in woordgebruik, maar met een diepe en actuele betekenis: wat kan werk met je doen?

 

Aan dit gedicht moet ik steeds weer denken bij het schrijven van deze blog, al eerder aangekondigd als Post Scriptum, mijn nawoord.

 

Buiten enige twijfel mijn moeilijkste blog en daarom ook een paar weken later dan eerder gedacht. Stukje schrijven, overdenken, weer eens wegleggen, enkele dagen later weer teruglezen, herschrijven… want wat kan werk, je job, de intense samenwerking met zo velen, het delen van gevoelens en emoties, het je van elkaar afhankelijk weten, allemaal met je doen?

Ongelooflijk veel is mij de afgelopen maanden gebleken. Toen pas? Nee, natuurlijk niet. Maar in die laatste weken en maanden overzie je nog eens de hele periode van 8 jaar binnen ROC West-Brabant en in mijn situatie zelfs de volledige 42 jaar in dienst van het onderwijs.  

 

En dat natuurlijk niet in het minst door het prachtige en betekenisvolle afscheid dat jullie mij hebben bereid. De talrijke individuele gesprekken, het intieme afscheid van Raad van Toezicht, directeuren en diensthoofden een week eerder in BAROC. Caroline bleek goed te kunnen luisteren. Ooit, bij gelegenheid van een diner in de Grote Kerk had ik me laten ontvallen dat, nu terugkijkend, ik meer energie had willen zetten in het bespelen van een muziekinstrument. En wat was het geschenk van het DBR? Juist ja, een Spaanse gitaar inclusief een jaar muziekles. Ik ga er met veel plezier aan beginnen. Daarnaast nog een prachtig kunstwerk, de verbeelding van onze drie kernwaarden.

 

En toen ook nog het waanzinnige slotfeest op het erf van Vitalis, daar waar het 8 jaar geleden allemaal is begonnen. Een kleine circle of life ook weer gesloten. Een middag/avond met zang en dans door eigen mensen, warme en indringende toespraken van Klaus en Peter, een koninklijke onderscheiding, een prachtig cadeau in de vorm van de Homeplan-reis naar Mexico en een sublieme website met enorme dank aan IT-Workz en de dienst Marketing & Communicatie. Die avond kon ik nog niet bevroeden wat op die site allemaal te zien en te lezen zou zijn maar dat veranderde in de dagen daarna rap:

 

Indringende verhalen van vele, vele collega’s van hart tot hart, inmiddels zo’n 700 foto’s, video’s, blogs van Mia en Hannelore, het scheppingsverhaal van Maintenance, een feestelijke libdub van P3transfer, een prachtig verhaal van Gertie over begin en eind, een “wat hebben we allemaal met elkaar beleefd”-verhaal van Arianne, een tekst van Conny om stil van te worden, geweldige songs van Ed, een speech van Marc, warme bijdragen van P&O en Audit & Control, van Klaus, Chazia Mourali en nog zoveel anderen meer. Om over de meer materiële cadeaus in de vorm van (eigen) schilderijen en andere kunstwerken, een zelf gebouwde maquette van de nieuwbouw van het Stedelijk Gymnasium en boeken maar te zwijgen. En wat te denken van een borstbeeld in chocola gemaakt door Jimmy, student Cingel College. 120 werkuren heeft hij er aan besteed, ongelooflijk. Daarnaast nog eens de vele, warme reacties en donaties in antwoord op mijn laatste blog “Anthony’s wens” (http://www.anthonyswens.nl). Geweldig! En die indrukwekkende lijst van collega’s en studenten die, in welke vorm dan ook, een bijdrage hebben geleverd aan het project van Homeplan in Mexico.

 

Wat een avond met optredens van ons koor Van Horen Zingen, Ron als Elvis met onder andere "such a night" en later nog "my way", de “Band Brabant”, de ROC Harmonieband, ABBA, DJ Rubin, Jaap als Koos Alberts met “ik verscheurde je foto” en de Prinsentuin band. Een wervelend programma door eigen mensen en gepresenteerd door Herman Kruis.   

 

Het was een enorm feest maar daarbinnen speelden zich nog talloze kleine feestjes af. In de vele handdrukken en omhelzingen lagen even zovele diepe betekenissen. Het waren momenten van “we weten waar we het samen over gehad hebben”. Van humor en plezier tot diep verdriet en zorg en alles wat daar tussen ligt. Wat een momenten van begrip. Zo memoreerde ik die avond nog het zeer verdrietige overlijden van Marc, Leo en Jacques. Intense momenten van verdriet, wij verloren meer dan alleen een collega, maar ook momenten waarin zo krachtig bleek hoe je om elkaar heen kunt staan. Maar weinigen zal het zijn opgevallen dat die avond de echtgenotes alle drie aanwezig waren, Willy, Sonja en Rina. Drie omhelzingen en warme afscheidswoorden, diepe werelden van begrip en betekenis. Wat heeft het me goed gedaan dat ook zij er waren. Van Sonja kreeg ik nog een prachtige tekst die refereerde aan de woorden die ik uitsprak tijdens de uitvaartmis voor Leo. Onvergetelijke momenten, wat kan werk allemaal met je doen! 

 

Zo waren er vele kleine feestjes binnen dat grote feest. Werk is meer dan je job alleen, je brengt je mens-zijn in en dan is een collega veel meer dan een functionaris die zijn werk doet.

 

En met de laatste vergadering van de Raad van Bestuur in een serie van 300 met ruim 5000 agendapunten - met dank aan Gertie voor de statistiek  Wink - en dit afscheid is er een eind gekomen aan 42 jaar onderwijs. Onderwijs, het mooist denkbare vakgebied. We mogen het estafettestokje doorgeven aan de jonge generaties. Gemakkelijk? Nee, zeker niet. Mooi? Zonder enige twijfel. Is mijn werk gereed? Nee, ik realiseer me als geen ander dat ook belangrijke dossiers niet zijn afgewikkeld of in elk geval niet zover zijn gekomen als ik zelf had gewild en gehoopt. Maar dan mag ik me ook realiseren dat werk nooit af is en dat ik met veel vertrouwen ook die dossiers heb mogen overdragen aan de nieuw gevormde Raad van Bestuur. Arjan en Ilona en jullie allemaal wens ik heel veel succes in de komende jaren en net zoveel werkplezier als ik heb mogen ervaren.  

 

Mede namens Marijke, dank voor deze prachtige jaren, ze hebben veel met me gedaan. Wellicht gedateerde woorden, maar toch: Arbeid adelt. En onze kleindochter Joy drukte het wel heel erg mooi uit toen ze schreef, “voor velen is het Houdoe Rob, maar voor ons is het Welkom thuis Opa”. Toen ik het las, was er die emotie die bij mij hoort. Afscheid – hou doe – is ook weer een nieuw begin – welkom thuis.

 

Weer een circle of life gesloten.

 

Dank aan Arjan, Bert, Arianne en Gertie, de organiserende commissie, codetitel "commissie Kerstviering"  Smile.

Dank aan alle acteurs, musici, zangers en dansers voor hun optreden in BAROC of op 10 april bij Vitalis College.

Dank aan alle collega’s die op welke wijze dan ook een bijdrage hebben geleverd.

Dank aan alle studenten voor hun inbreng en inzet.

Dank aan Vitalis voor het gastvrije onderdak.

Dank voor die geweldige website met zo’n overweldigende en warme inhoud, een jarenlange herinnering aan prachtige jaren.

Dank aan de vele gasten, intern en extern, voor hun aanwezigheid op 10 april.

Dank aan allen die een bijdrage hebben geleverd aan de koninklijke onderscheiding: onze Raad van Toezicht, de Raad van Bestuur, collega's en oud-collega's en samenwerkingspartners in Brabant, Twente en elders.

Dank aan Peter van de Velden, burgemeester van Breda, voor zijn sprankelende toespraak, zijn support en het uitreiken van de versierselen.

Dank aan de Koningin die het behaagd heeft mij te benoemen tot ridder in de orde van Oranje Nassau.

 

En natuurlijk, last but not least, dank aan Herman voor zijn professionele en als altijd, enthousiaste presentatie.

 

Voor jullie allemaal een oprecht GRATIAS. Dank voor zoveel!

 

Rob Franken

-

Anthony’s wens, “opdat hen niet zal overkomen wat mij is overkomen”

Geplaatst door: Rob Franken 3 april 2012, 13:32

 

In mijn vorige weblog sprak ik een welgemeend GRATIAS uit. Een indringend dankwoord aan al die vele collega’s en anderen  die zoveel voor mij in mijn functioneren hebben betekend. Zonder al die mensen om me heen, zou ik niet hebben kunnen functioneren op de wijze die bij mij past. GRATIAS.

 

Maar in deze weblog wil ik voor iets anders de aandacht vragen. Bestuurders staan dikwijls in het nieuws, soms positief, soms wat minder. Maar over aandacht doorgaans niet te klagen. Aandacht voor beleid, voor geld, voor onderwijs, voor huisvesting, voor examens, voor strategie, voor …., ga maar door. Belangrijk zeker, ik heb er jaren mijn beste krachten aan proberen te besteden. Maar gaat het daar nu ook echt om? Gaat het in de kern echt om al die grote dingen, is het alleen al belangrijk omdat er veel mensen, veel geld, enzovoort bij zijn betrokken? Of is elk groot belang uiteindelijk terug te herleiden tot die enkelvoudige mens die telt? Die student en deze collega!  Het is een van de 'geloofsbrieven' van ROC West-Brabant, de mens centraal of anders gezegd, elk mens doet ertoe . Daartoe graag uw aandacht voor onderstaande mailwisseling met een collega, zijn vraag raakte mij diep.


 

Beste Rob                                                                                                                        4 sept 2011,

Mijn vrouw is onlangs overleden aan een zeer agressieve vorm van kanker, ze is 52 jaar geworden.

Ze heeft geen kans gehad om te kunnen genezen,  omdat er voor deze vorm van kanker geen genezing is,  chemo en bestralen hebben niets gedaan in het genezingsproces. 

Tijdens de laatste dagen dat ze nog aanspreekbaar was, hebben we heel veel dingen samen kunnen bespreken. Een daarvan was haar begrafenis. Anthony, mijn vrouw, wilde geen bloemen op haar graf maar een bijdrage aan het onderzoek voor het kankerfonds. Ook wilde ze graag dat ik meer geld ga inzamelen voor het onderzoek naar kanker.

 

Dit ga ik ook doen op de volgende manier: Ik ga meedoen met de Alpe d`HuZes. Dit is een uitdaging om zo vaak mogelijk de Alpe d`Huez te beklimmen in een dag.

Deze tocht wordt gereden op 7 juni 2012.

Nu is mijn vraag of het mogelijk is dat ROC West-Brabant mij kan ondersteunen.

Graag wil ik zoveel mogelijk geld bij elkaar sprokkelen voor dit goede doel als laatste belofte aan mijn vrouw op haar sterfbed.   


 

Beste Henk,                                                                                                                    19 oktober 2011,

Je brief heeft grote indruk op me gemaakt. Aangrijpend en indringend. En ik mag begrijpen dat je met een missie op pad gaat. Geld inzamelen om wellicht voor anderen te kunnen betekenen dat zij niet hetzelfde lot ondergaan als jouw vrouw. Een prachtige missie en natuurlijk gaan we je daarin steunen. Hoe en wat zullen we later wel bespreken, maar natuurlijk gaan we iets doen. En Alpe d’HuZes was het afgelopen jaar een enorm succes. Enkele collega’s van ons deden daar al aan mee, anderen hebben de ROPARUN gedaan, ook met een dergelijk doel voor ogen.

 

Je moet wel een hele spannende en verdrietige tijd achter de rug hebben en ik bewonder de wijze waarop je daarop reageert. Bij het verder verwerken van het verdriet wens ik je alle sterkte, bij het verder plannen van je doel en de noodzakelijke training op de fiets, alle succes.

 


Beste Rob,                                                                                                                       26 januari 2012,

Enkele maanden geleden heb ik eens gevraagd om mij te steunen voor de tocht die ik ga fietsen.

We zijn momenteel druk bezig om na te gaan wie mij wil steunen zodat we een overzicht  krijgen van wat we hebben en wat we nog moeten regelen.

Als U een indruk wilt krijgen van wat we doen kijk dan even naar www. Anthonyswens.nl .

Graag hoor ik wat de mogelijkheden zijn. 

 

 

Beste Henk,                                                                                                                    4 april 2012,

Je zult inmiddels wel denken dat ik je vraag vergeten ben. Onze laatste communicatie dateert immers alweer van enkele maanden terug. Wel kwamen wij elkaar nog een keer tegen op jouw school, ons Prinsentuin, maar daarna is het weer stil geworden. En alleen de Paasdagen scheiden mij nog van mijn afscheid uit actief dienstverband van ROC West-Brabant. En wat kun je nog verwachten van een bestuursvoorzitter die zijn laatste dossiers heeft afgewikkeld? Niets toch meer!

Maar Henk, niets is minder waar. Jouw vraag heb ik nu bijna een jaar meegenomen en meegedragen naar dit moment. Jouw eerste brief heeft diepe indruk op me gemaakt, een indruk die mij nooit meer heeft losgelaten. Je beleeft samen het diepe verdriet van een te jong sterfbed en, zoals je eens zei, ook het mooie van het samen beleefde sterfbed. Nog mooier, de wens van Anthony werd jouw doel en niet voor jezelf maar voor anderen, na Anthony. “Opdat hen niet zal overkomen wat mij is overkomen”. Vanuit mijn eigen levensbeschouwing kan ik mij geen mooiere Paasboodschap voorstellen, sterker dat is de Paasboodschap. Door het verdriet van lijden en sterven heen, voor anderen nieuwe hoop betekenen.

 

Henk, bij gelegenheid van een afscheid is het te doen gebruikelijk dat de scheidend bestuurder heel veel flessen wijn of andere cadeautjes  mag ontvangen. Maar ik ga hen en alle anderen die deze BLOG lezen, vragen om dat deze keer eens niet te doen. Onderaan deze weblog staat jouw rekeningnummer voor de wens van jouw vrouw. En ik ga alle mensen vragen om een bijdrage van €5 of nog mooier €10 te storten op jouw rekening. Als eerbetoon aan jouw vrouw en jullie afspraak maar ook als eerbetoon aan alle collega’s binnen ons ROC West-Brabant die persoonlijk of in hun gezin dezelfde strijd voeren als jullie gestreden hebben. In een bijdrage aan de wens van Anthony steunen wij tegelijkertijd alle collega’s met hetzelfde verdriet, de angst, moed en hoop in hun harten en in hun gezinnen. En dat zijn er helaas heel velen, we kennen ze, ze zijn onder ons, ze zijn een van ons. Het is mijn laatste wens in functie als bestuursvoorzitter om als hele grote onderwijsgemeenschap in een grote kring om Anthony, om jou en om al die collega’s te gaan staan.

 

Ik wens je alvast heel veel succes op 7 juni. Graag hoor ik van je hoe het is gegaan.

Met een collegiale groet,


 

Rob Franken

 

Fietsclub 'Anthony's Wens'
Rabobank Zundert, rekeningnr. 16.22.69.854
KvK. nr. 53528840
Email
: info@anthonyswens.nl  

 

GRATIAS

Geplaatst door: Rob Franken 27 maart 2012, 10:47


Het was weer genieten in de vroege ochtend langs het Wilhelminakanaal. Op weg naar de 10 km non stop running gepland eind april, nu ongeveer 6 voor de boeg. Mooi op schema, dus. Het was behoorlijk nevelig, de zon probeerde door te breken en een schip lag afgemeerd in afwachting van een vracht.

Er was niemand, zelfs geen baasje dat zijn hond uitliet. Onder de brug naar Rijen was het stil en rustig, Dongen sliep nog.   Een enkel koppeltje eenden vloog op maar ver kon ik ze met m’n oog niet volgen. De nevel was te dik. Om me heen kijkend, was er als het ware een cirkel, een muur van mist om me heen gebouwd. Van links midden over het kanaal, voor me uit en dan rechts het bouwland op. Beperkt zicht dus, maar prachtig om te zien.

En de cirkel verschoof met de meters die ik liep. Indrukwekkend om je daar op die vroege morgen deel te voelen van dit natuurverschijnsel. Je loopt in je eigen ommuurde ruimte. Alsof de weg voor je, je eigen toekomst, beetje voor beetje zichtbaar wordt, mee beweegt maar tegelijkertijd, letterlijk en figuurlijk in nevelen gehuld blijft.

Je neemt je eigen beperkte zicht steeds weer mee.

Vlak voor Oosterhout mijn keerpunt, terug naar Dongen. En weer in die cirkel van mist, nu van rechts af over het kanaal. Ook het verleden nog in nevelen gehuld? Welke kant je ook oploopt, het zicht blijft beperkt.  Boven  het bosje uit de eerste zon, een prachtige goudrode bol. Het zou  niet lang meer duren...
Het zicht werd ruimer, het kanaal kreeg meer lengte en de overzij werd zichtbaar. Meer zicht op je verleden?

Ik keek even om en ook daar meer lengte, een ruimere cirkel om me heen. Al lopend reikte het beeld verder, al levend en werkend, meer zicht op jezelf? Alsof verleden en toekomst zich meer en meer onthullen?

Is het dat beeld van je eigen, nauwe gezichtsveld? Je ziet in de ruimte die je hebt, met alle beperkingen van dien. Buiten je eigen werkelijkheid ligt niets meer?  Hebben links en rechts in de politiek dus gewoon allebei gelijk of allebei net zoveel ongelijk? Je kijkt immers alleen maar rond in je eigen wereld. Is dat het beeld van vele discussies waarin mensen elkaar niet lijken te ontmoeten? Elk een cirkel van mist om zich heen waarbuiten niets meer lijkt te bestaan? Is het dat traditionele beeld van ontluikende wijsheid met de jaren? Hadden die culturen toch gelijk waarin de stamoudsten een belangrijke rol vervulden, omdat voor hen de cirkel van inzicht zich verruimde ten faveure van de hele stam? Of was het zelfs een transcendent fenomeen?

Eens zul je de volle waarheid en het volle inzicht genieten…

De zon brak door, de mist trok op en het kanaal glinsterde als een heldere streep door het landschap. Voor en achter, verleden en heden, ver en dichtbij ontvouwden zich voor me, achter me, om me heen. Het schip lag er nog. Helder in de eerste zon, haar naam nu leesbaar in grote letters, ‘GRATIAS’, hoe bestaat het. Het schip drukte in een enkel woord mijn emotie uit. Alle kwartjes vielen.

GRATIAS, voor deze geweldige start van de dag met die aangrijpende beelden. GRATIAS, voor 8 prachtige jaren met ontluikend zicht op onderwijs, op de maatschappij, op het leven, op mezelf.  GRATIAS, voor al die boeiende, inspirerende en dragende mensen om me heen.

Onder een mooiere titel kan ik deze voorlaatste weblog niet schrijven.

‘GRATIAS’, DANK!

Rob Franken

 

-

 

Met je hart

Geplaatst door: Rob Franken 22 februari 2012, 14:10

Het is een boeiend gesprek die avond met een aantal jonge collega's, over ambities, het werk, hun positie binnen ons ROC. Hoe kunnen we elkaar inspireren, wat is nodig om geïnspireerd te blijven en anderen te inspireren? Wat is het best denkbare onderwijs en hoe kunnen we daaraan bijdragen? Ieder vanuit de eigen kracht. Een boeiend gesprek daar in Canise, ons opleidingsrestaurant van het Zoomvliet College. 

Vooraf ontmoeten we Renate en Bart, twee bijzondere collega's, elk met een heel eigen verhaal. In die twee verhalen zitten ook boeiende overeenkomsten.

Een dag of 10 eerder heb ik ze voor het eerst ontmoet bij gelegenheid van het Open Huis van de mbo-scholen in Bergen op Zoom en Roosendaal, dus ook van de Hotelschool van Zoomvliet. Met enkele collega's sprak ik over de school, over de studenten, over nieuwe plannen en nieuwe ontwikkelingen. Hoe kunnen we talenten van studenten maximaal aanspreken en ontwikkelen is natuurlijk steeds weer de achterliggende vraag. Er is immers veel mogelijk. Er is veel mogelijk? "Ja, inderdaad Rob, er is veel mogelijk, heel veel". En zo werd ik ter plekke voorgesteld aan Renate en Bart, twee oud-studenten van de hotelschool. De trots straalde af van hun oud-docenten. Ik werd geraakt en we maakten een afspraak voor een gesprek.

    

Renate is inmiddels in dienst van de hotelschool. Zij is nu instructeur bediening in het restaurant en tegelijkertijd volgt ze een docentenopleiding bij Fontys in Eindhoven. Hard werken, lange werk- en studieweken maar ze heeft het er voor over. Ze spreekt met passie en bezieling over de horeca, over haar eigen ontwikkeling en haar passie in onderwijs. "Het is zo mooi om studenten te zien groeien in hun vak. Daaraan lever ik graag een zinvolle bijdrage. Daar gaat het echt om". Ooit is ze gepassioneerd geraakt voor de horeca, een docent van de hotelschool zag dat en vroeg haar te solliciteren. Een beslissend moment, ze solliciteerde, ze werd benoemd en nu werkt ze bij Zoomvliet en studeert bij Fontys. "Hoe heeft je schoolloopbaan er uit gezien", vroegen we en dan volgt een waanzinnig verhaal. Na de basisschool naar vmbo-basis, daarna werken in de horeca. "Studeren, ik zag het helemaal niet zitten", toen niveau 2 mbo, vervolgens niveau 3 en het mbo verlaten met niveau 4. Van vmbo-basis tot hbo en alle tussenliggende niveaus. Met passie, met ambitie, vol dankbaarheid sprekend over de docenten van de opleiding die haar passie deden groeien en over de docent, collega, die op een beslissend moment de juiste vraag stelde. "Hoe heb je dat kunnen opbrengen", vroegen wij. "Ach, weet je. Met je hart  kun je zoveel meer dan je weleens voor mogelijk houdt. Mijn zelfvertrouwen is zo gegroeid en dan gaat het vanzelf", was haar antwoord.

Het verhaal van Bart is net zo bijzonder. Van vmbo-tl naar mbo-4 en een baan in de horeca. Hij raakt gepassioneerd in wijnen, wil er meer van weten en keert weer terug naar school. Voor verdieping. Een sommelier in ontwikkeling. Een van de collega's aan tafel heeft hem in actie gezien. "Dit is geen verhaal over een wijn, dit is compleet entertainment aan tafel", klinkt zijn bewondering. En ook bij Bart dat bijzondere moment dat een van zijn docenten vroeg "heb jij zin om docent te worden?" Ja, dat wilde hij wel. En nu volgt hij een opleiding tot leermeester en in september vervolgt hij met de docentopleiding van Fontys. Ook zijn ambitie is uitgestippeld.

Bijzonder of niet? 'Met je hart' is zoveel meer mogelijk. Dat de verhalen van Bart en Renate ons vooral daarin mogen inspireren. Deze twee jonge mensen wijzen ons de weg! Zij verbeelden in eigen persoon de gehele beroepskolom, van vmbo naar mbo en vervolgens hbo. Kan het mooier?

Met je hart,

Rob Franken

-

 

 

 

Tags: ,

Algemeen

Doeners met havo/vwo-advies doorbreken taboe en kiezen voor vmbo beroepsgericht

Geplaatst door: Rob Franken 22 februari 2012, 12:55

Met dank aan journalist Emmanuel Naaijkens, die onder andere schrijft voor Dagblad Trouw en zijn eigen nieuwsbrief Onderwijs Brabant, verwijs ik in deze blog naar een artikel van andermans hand. In zijn artikel schetst Emmanuel aan de hand van het verhaal van enkele leerlingen en studenten, dat het tijd wordt om een taboe te doorbreken:

kinderen die, samen met hun ouders, bewust kiezen voor praktijkgericht onderwijs kunnen
uitstekend terecht komen
.

Want ook zij zijn jongeren met talenten en toekomstdromen, waar ze graag voor willen werken. Ik mag in het artikel deze uitspraak doen: "Het is een inconsistentie in ons onderwijssysteem. We kunnen in dit land geen vakman meer vinden. Dan is het toch goed dat leerlingen bewust kiezen voor beroepsonderwijs, ook al zouden ze naar mavo, havo of vwo kunnen?  Nee, dat wordt afgestraft, want dat noemen we afstroom."

Onze eigen toppers uit ons eigen vmbo en mbo - Derk Gommers, Dennis Kneepkens, Debbie Hage en Yannick Hasny - bewijzen in het artikel het gelijk van hún keuze.

Rob Franken

-

Leunen overbodig maken - community coaching

Geplaatst door: Rob Franken 16 januari 2012, 08:26

Het is donderdag, rond half elf in de ochtend. Een groepje intimi verzamelt zich in een bescheiden winkel, ergens in Prinsenbeek, een zaak in tweedehandse computers, laptops en splinternieuwe telecomapparatuur. Daarnaast nog een stomerijtje, maar dat is bij-business. Corebusiness is ict en telecom. Ans (Wijngaard) is er en Christine (de Moor), ondergetekende schuift aan en natuurlijk de twee hoofdrolspelers van deze ochtend, onze eigen Frans de Kam en Marcel Kamsteeg. Wat bindt dit groepje? Community coaching...

We schrijven september 2007, aan de orde onze jaaropening en nog iets preciezer onze toptalenten in de race voor de titel van Topper van ROC West-Brabant. Op het podium de 8 collegetoppers, de Radiustopper was –  u raadt het al - Frans de Kam. Alle aanwezigen van toen zullen het zich zeker nog herinneren. Frans op het podium in gesprek met Chazia Mourali, een talentvolle ict-student met een zware auditieve beperking. Hij had zijn tolk meegenomen, maar deed ook zelf het woord. Een muisstille kerk, ontroering en bewondering voor dat jonge mens. Zo’n zware beperking en tegelijkertijd zo’n drive en ambitie. Zijn eigen zaak, dat was zijn doel. Hij werd die middag niet de ROC-topper, wat hadden velen het hem gegund. De jury besloot evenwel anders.

   En daar stonden we dan in zijn zaak: FDK. Doel gerealiseerd, nog maar kort geleden verhuisd naar dit pand, er werd nog volop gewerkt. Trotse eigenaar, compagnon, getrouwd en vader van een prachtige dochter van een jaar. Met trots liet hij een fotootje van haar zien. “Nee, zij hoort prima”, klonk er ook opluchting in zijn woorden door. In zijn vrije tijd doet hij aan bowlen en niet gering, gezien zijn hoge ranking.

Frans is deelnemer in ons traject Community Coaching waarbinnen we mensen aan elkaar verbinden. De een heeft een steuntje in de rug nodig, de coachee, en de ander heeft als doel om “leunen overbodig te maken”, de coach. Frans, coachee en Marcel, coach. Ans en Christine maken deel uit van een klein team bevlogen mensen dat zinvolle en passende matches tot stand brengt, op dit moment ongeveer 30. Er ontwikkelt zich een bijzonder gesprek. Voor mij is het zeker even aanpassen. Korte zinnen, scherp articuleren, langzaam praten – ik word aangesproken op m’n 'sterkste' punten, zeg maar -  en vooral Frans goed aankijken. Frans en Marcel zijn al helemaal op elkaar ingespeeld, zoals ook de compagnon van Frans in de zaak. Frans is vooral van de techniek en zijn compagnon vooral van de verkoop. Ze communiceren moeiteloos, prachtig om te zien en te ervaren. Met zijn auditieve beperking vanaf zijn geboorte gaat ook een sterke spraakbeperking gepaard. Kortom, scherp luisteren, letten op zijn gebarentaal en af en toe tikt hij een zin op de computer om zijn verhaal te ondersteunen.

   Marcel is voormalig bankemployee en zocht naar activiteiten om met zijn vrije tijd iets zinvols te doen in de samenleving. Zo viel zijn oog op een bericht over ons project, hij meldde zich, volgde de bijbehorende training en werd in contact gebracht met Frans. Het klikte. Hij vertelt boeiend en geëngageerd hoe hij  'leunen overbodig wil maken'. “Frans moet zijn eigen keuzes maken, het gaat om hem. Ik stel vragen, ik houd hem soms een spiegel voor, reflecteer met hem op de dingen die zich voordoen, maar hij bepaalt, hij beslist, het is zijn leven”. Frans is er blij mee, het helpt hem en geeft hem zelfvertrouwen. Zo vertelt Marcel ook over zijn contact met de moeder van Frans. Een zeer betrokken moeder die zo graag het beste voor haar zoon wilde, dat ze misschien wel wat te dicht op hem zat. Hoe begrijpelijk deze moederlijke zorg, hoe moeilijk is loslaten, hoe menselijk, maar het is Frans zijn leven. En zo zijn die contacten wat losser gemaakt, Frans blij maar vooral ook zijn moeder blij. Er kijkt iemand om naar haar zoon en nu heeft ze rust met wat meer afstand. Het doet hen beiden goed.

Het zijn kostelijke momenten, gesprekken met een gouden randje. Momenten waarop je je realiseert wat mensen voor elkaar kunnen betekenen en hoe waardevol dat voor beiden is. Frans moet het allemaal zelf doen maar er is iemand die af en toe 'een eindje meeloopt'. Zoals de oude Socrates met zijn studenten van toen deed, iemand die vragen stelt aan zijn coachee om hem daarmee zelf tot zijn eigen keuzes te stimuleren.

De coach, hij maakt leunen overbodig. Getekend, Frans en Marcel, twee toppers.

Rob Franken

  In de blog doorgaans geen reclame, behalve deze keerSmile
• Computers en laptops tot 5 jaar oud, inleveren bij FDK!
• Telecomapparatuur, een breed spectrum beschikbaar!
• Op zoek naar pc of laptop, goed en toch voordelig? FDK heeft het voor u!
• Meer info:
info@fdk-automatisering.nl

Meer weten over community coaching?
Ans Wijngaards, a.wijngaards@rocwb.nl
Christine de Moor, Christine@matchkracht.nl
Bert Bos,
b.bos@rocwb.nl
Kees Luysterburg, k.luysterburg@rocwb.nl
Of algemeen: communitycoaching@rocwb.nl

-

 

“Er wordt veel te veel gezoend, Rob”

Geplaatst door: Rob Franken 11 januari 2012, 12:28


Een typerende uitspraak van een van mijn conciërges op mijn vorige school In Almelo. Deze collega had een verschrikkelijke hekel aan de eerste werkdagen in een nieuw jaar omdat er naar zijn zin veel te veel gezoend  moest worden. “Een hand en een paar vriendelijke woorden, moeten toch ook genoeg zijn”, verzuchtte hij regelmatig. Naar de woorden van Churchill “niets moeilijker dan een meisje te kussen dat achterover neigt”, nam hij ook die houding aan en veelal met succes. Zijn baard hielp ook altijd wel een beetje.

 

Ik moest deze week weer aan hem denken, want het was inderdaad weer zover. Onze jaarlijks terugkerende nieuwjaarsbegroetingen met de beste wensen over en weer. Gezondheid, een goed jaar, al het goede, succes, plezier en genoegen, het is ons allemaal en meer dan dat uitvoerig en uitbundig toegewenst. Terecht en wel gemeend.

 

Velen hebben we daarbij kunnen en mogen ontmoeten, maar velen natuurlijk ook niet. En daarom vanuit de Raad van Bestuur alle collega’s en andere betrokkenen bij en rond ROC West-Brabant nogmaals een hartelijke nieuwjaarsgroet toegewenst.

Al of niet gepaard met drie hartelijke zoenen, wensen we jullie allemaal een goed en geslaagd 2012 toe. Dat het jaar moge brengen wat we ervan hopen ook al weten we allemaal dat tussen hoop en werkelijkheid een hele wereld verschil kan liggen. We wensen jullie allemaal toe dat je weet te inspireren en geïnspireerd mag worden. We wensen jullie allemaal een geweldige gezondheid toe, wetend dat ook dát er wel eens iets anders uit kan zien en wetend dat sommigen onder ons nu al met zorg over eigen gezondheid danwel van hun naasten en geliefden toch elke dag hun werk doen. We wensen hen toe dat ze mensen om zich heen hebben die even stilstaan en “een eindje mee willen lopen”.

We wensen jullie veel spirit en ambitie toe om het beste te kunnen realiseren voor jezelf, je omgeving, je collega’s, je leerlingen en studenten. We wensen ons allemaal ook enig relativerend vermogen toe, immers alles lijkt wel belangrijk maar is dat ook echt zo? En tenslotte wensen we ons allemaal ook een humorvol jaar toe. Het leven is iets van “soms met een lach en soms met een traan”.    


Kortom, namens de Raad van Bestuur het allerbeste toegewenst voor “U en de Uwen” met een

welgemeende            of een drievoudige , maak zelf uw keuze.



Rob Franken

-

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags:

Algemeen

Onderwijsdag 2006 - 2008 - 2010 - 2012

Geplaatst door: Rob Franken 11 januari 2012, 12:03


Rinnooy Kan: "Investeren in onderwijs is motor voor talentontwikkeling"

Tijdens de FORUM-conferentie 'Aan de slag met jong talent' op 6 december 2011 stak SER-voorzitter Alexander Rinnooy Kan de aanwezige (v)mbo-jongeren een hart onder de riem door het talent van jongeren een kostbaar goed te noemen, "dat we moeten opsporen en benutten. Het aandeel van kennis binnen de economie levert tussen de 7 en 12% rendement op. Dus investeren in onderwijs is geen liefdadigheid, maar een motor voor talentontwikkeling en voorspoed". 

In de kerstvakantie las ik een inspirerend interview met Alexander Rinnooy Kan, hierboven geciteerd bij gelegenheid van een conferentie met vmbo'ers en mbo'ers. In het artikel breekt hij een lans voor de innovatieagenda in Nederland. Willen wij een rol blijven spelen in een steeds meer mondialiserende economie dan zullen we moeten investeren in innovaties en vernieuwing. En het onderwijs, zo stelt hij, moet daarin voorop gaan.

Het is precies deze gedachte die ons in 2005 deed besluiten om elke twee jaar een grote, eigen onderwijsdag te organiseren waarin we elkaar informeren en enthousiasmeren over en voor de vele inspirerende ontwikkelingen en projecten binnen de muren van onze organisatie. Er gebeurt zoveel, er wordt zoveel ontwikkeld, maar we weten het vaak niet van elkaar. En dan gaan we het wiel soms nog een keer uitvinden. En daarom elke twee jaar een massale uitwisseling van kennis en een massaal delen met elkaar van de verworvenheden. Het brengt ons onderwijs verder. Naar verwachting zullen in april een honderdtal workshops worden gegeven, door en voor eigen collega’s. Kan het mooier?

Sommigen van u zullen het al gemerkt hebben, maar het zal dit jaar weer een beetje anders gaan. In de maak zijn vele tientallen filmpjes, korte filmpjes waarmee workshops worden ingeleid. Filmpjes, gemaakt door onszelf en gebaseerd op een van die innovaties waarover de interactieve workshop zal worden  gehouden. Hieronder een tweetal voorbeelden:

Passend Onderwijs, Prinsentuin vmbo in Andel
De Transfercoach, brug tussen vmbo en mbo, tussen Rotonde en Vitalis

Zo zullen er velen gemaakt worden als bron van inspiratie en uitwisseling. En vandaar ook mijn oproep: laat zien wat je in huis hebt, deel nieuwe kennis en inzichten met je collega’s. Inspireer en laat u inspireren. Trotse en bevlogen collega’s zullen hun opgedane kennis en ervaring graag met u willen delen. Zij nemen u mee in hun kennisontwikkeling, in hun successen maar zeker ook in hun teleurstellingen. Leer van hun succes en leer ook van de valkuilen die zij zijn tegengekomen. En houd na de onderwijsdag vooral contact met elkaar om verder te delen en te ontwikkelen. Dat brengt ons onderwijs echt verder.

Voor de collega’s die durven: een videoboodschap die eerder werd verzonden voor onze teamvoorzitters, als voorbereiding op de onderwijsdag 2012.

Rob Franken

-

 

“Jaren vlieden als een schaduw heen” en “de mens die u bent”

Geplaatst door: Rob Franken 22 december 2011, 12:20

“Rob, waar staat de typex?”
“Typex, waar heb je het over?”
“Nou gewoon, typex!”

Het tafereel speelde zich af in onze huiselijke woonkamer. Marij was bezig met het schrijven van de kerstkaarten en ik had me verscholen achter de zaterdagkrant. Knapperend haardvuurtje en een glaasje wijn bij de hand. Niets mis mee, toch? Een paar weken eerder hadden we de kerstkaart samengesteld met een mooie foto van 2 ons zeer goed bekende bruidsparen, samen goed voor meer dan 100 jaar huwelijk. Ja, ja, jaren vlieden ……

“Wat moet je met typex”, vroeg ik.
“Nou, gewoon, ik heb me verschreven en nu heb ik de typex even nodig.”

Beelden schoten door me heen van inmiddels tientallen jaren geleden. Beelden van handgeschreven brieven, foutje onder aan het blad dan brief opnieuw. Beelden van een typemachine, u weet wel, met zo’n heerlijke grote regelhendel. Fout in de brief, opnieuw tikken. Toen correctie met een typexblaadje, later met een ingebouwd correctielint, we konden ons geluk niet op. Weer veel later, de eerste computer met bandje, toen met die grote zwabberende floppies, daarna die kleine floppies. Hoezo typex, weg typex! Niks meer overschrijven, tekstverwerkers en spellingprogramma’s met vertaalopties. Wat een tijd, wat een ontwikkeling. De toenmalige minister-president van ons land wilde de grenzen sluiten voor al die nieuwigheden uit Japan. Het zou immers alleen maar leiden tot werkloosheid. Heerlijk, die niet-wetende naïviteit. Het leek wel “toen geluk nog heel gewoon was”.

Internet, mailen, skypen, communiceren met de hele wereld, de Berlijnse muur is er op gevallen, maar ook dictaturen en volksvijandige regiems. Recent nog! Grenzen bestaan niet meer, de cloud ligt open. Een grote netwerkdeken over de hele aardbol. Typex…?
Over 5 jaar, las ik dit weekend in een artikel, beschikken we over de intelligente computer. U hoeft nog maar aan iets te denken en hij (of is het zij of wellicht het) gaat automatisch naar de gevraagde website. En u programmeert uw koelkast zodanig dat wekelijks de benodigde boodschappen door een bestelbusje van uw favoriete grootgrutter bij u thuis worden bezorgd. Met fablab-apparatuur produceert u thuis uw eigen servies, uw eigen bestek en allemaal van de restproducten van maïsstengels. Fantasie? Kijkt u maar eens om u heen, ook op onze scholen. Het is dichterbij dan we denken. Jaren vlieden als een schaduw heen.

“Jaren vlieden als een schaduw heen”. Zo snel kan het gaan, ook dit jaar weer. En zo voor Kerst en op de drempel van weer een volgend jaar is het wel eens goed om ons steeds weer te realiseren dat we allemaal deel uitmaken van een grote, intense beweging waar we niet van kunnen voorspellen hoe de wereld over 10 jaar weer is veranderd. Blijft er dan niets hetzelfde, zijn er dan geen constante waarden meer? Ik zou denken van wel: de mens die u bent.

Dank voor ieders bijdrage dit jaar aan alle beweging en ontwikkeling, dank vooral ook voor de vaste waarden in u zelf.

Rob Franken

Postscriptum
En die typex? We vonden nog een potje. Marij ook weer blij!

 

Tags:

Algemeen

Alles wat aandacht krijgt, groeit

Geplaatst door: Rob Franken 29 november 2011, 12:36

Een Turbostoet met enkelvoudige missie: samen verantwoordelijk

Het was een bonte stoet die middag, enkele weken geleden daar in Breda Noord. Een grote groep mensen, jong en oud, trokken op van het gebouw van Graaf Engelbrecht, school voor mavo, havo en vwo naar het gebouw van basisschool De Driezwing, ook in Breda Noord. Opmerkelijk, zo’n stoet in de stad, de laatste jaren toch al lang uit het stadsbeeld. In vroegere tijden nog weleens in droeve omstandigheden als de gang naar de laatste rustplaats werd begeleid door een rouwstoet van treurenden maar dat was hier overduidelijk niet aan de orde. Wat dan? En ook nog vooraf gegaan door een Turbo Renault?



Aangekomen op de plaats van bestemming deed Pieter Gramsbergen (rector van Graaf Engelbrecht) uit de doeken wat er aan de hand was. Een opmerkelijk initiatief, de presentatie namelijk van een sociaal contract of eigenlijk, een onderwijscontract. En niet zo maar een contract. Een echte deal tussen leerlingen, ouders, mentoren en docenten en de schoolleiding. Zij allen tekenden officieel een contract voor de voorbereiding op de komende examens. Een enkelvoudige missie waarvan de betekenis niet gemakkelijk kan worden overschat. De boodschap is “wij voelen ons samen verantwoordelijk voor het succes van onze leerlingen, onze kinderen”. School en ouders in het verlengde van elkaar, trekken aan dezelfde kant van het touw. Natuurlijk, ieder met een eigen verantwoordelijkheid, maar met een enkelvoudige missie. “De leerlingen zullen het uiteraard zelf moeten doen”, is de boodschap maar “wij staan met z’n allen om ze heen”.

Bijzonder, maar er is nog meer. Het contract is niet zo maar opgesteld of ergens van een plank gehaald. De inhoud van dit sociaal contract, dus de inhoud van de voorbereiding op de examens is ook voorbereid met leerlingen, hun ouders, leerkrachten en de schoolleiding. Kortom, iedereen weet en beseft heel erg goed waarvoor hij of zij heeft getekend en wat er in de komende maanden wordt verwacht in de extra steunlessen die ingeroosterd zijn ter voorbereiding van de examens.

School en ouders, ouders en school
Wat worden we soms op trieste wijze geconfronteerd met situaties waarin school en ouders tegenover elkaar lijken te staan. Voorbeelden die de nationale pers hebben gehaald, kennen we allemaal. Ik hoef ze hier niet nog eens te benoemen. Maar er zijn er meer, helaas soms veel meer van dit soort situaties. Dat kost negatieve energie. En wat is een initiatief als dit sociaal contract bij Graaf Engelbrecht dan verfrissend en heerlijk positief. Welk een kracht kunnen we ontwikkelen als we het samen doen? Wat kan het opleveren, wat zal het opleveren als school, ouders en leerlingen zo overduidelijk dezelfde lijn hebben gekozen? We weten het nu nog niet. Maar de verwachtingen zijn hoog gespannen. Dit opmerkelijke initiatief levert positieve energie. Immers, als waar is “dat alles wat aandacht krijgt, ook werkelijk groeit” - en wie twijfelt aan die antieke en tegelijkertijd moderne wijsheid? - dan gaan we nog mooie dingen meemaken, daar op Graaf Engelbrecht. 

Nog diezelfde middag, de inkt van het contract was nog maar net droog, zijn de steunlessen begonnen.

Rob Franken

-