Het is donderdag, rond half elf in de ochtend. Een groepje intimi verzamelt zich in een bescheiden winkel, ergens in Prinsenbeek, een zaak in tweedehandse computers, laptops en splinternieuwe telecomapparatuur. Daarnaast nog een stomerijtje, maar dat is bij-business. Corebusiness is ict en telecom. Ans (Wijngaard) is er en Christine (de Moor), ondergetekende schuift aan en natuurlijk de twee hoofdrolspelers van deze ochtend, onze eigen Frans de Kam en Marcel Kamsteeg. Wat bindt dit groepje? Community coaching...

We schrijven september 2007, aan de orde onze jaaropening en nog iets preciezer onze toptalenten in de race voor de titel van Topper van ROC West-Brabant. Op het podium de 8 collegetoppers, de Radiustopper was –  u raadt het al - Frans de Kam. Alle aanwezigen van toen zullen het zich zeker nog herinneren. Frans op het podium in gesprek met Chazia Mourali, een talentvolle ict-student met een zware auditieve beperking. Hij had zijn tolk meegenomen, maar deed ook zelf het woord. Een muisstille kerk, ontroering en bewondering voor dat jonge mens. Zo’n zware beperking en tegelijkertijd zo’n drive en ambitie. Zijn eigen zaak, dat was zijn doel. Hij werd die middag niet de ROC-topper, wat hadden velen het hem gegund. De jury besloot evenwel anders.

   En daar stonden we dan in zijn zaak: FDK. Doel gerealiseerd, nog maar kort geleden verhuisd naar dit pand, er werd nog volop gewerkt. Trotse eigenaar, compagnon, getrouwd en vader van een prachtige dochter van een jaar. Met trots liet hij een fotootje van haar zien. “Nee, zij hoort prima”, klonk er ook opluchting in zijn woorden door. In zijn vrije tijd doet hij aan bowlen en niet gering, gezien zijn hoge ranking.

Frans is deelnemer in ons traject Community Coaching waarbinnen we mensen aan elkaar verbinden. De een heeft een steuntje in de rug nodig, de coachee, en de ander heeft als doel om “leunen overbodig te maken”, de coach. Frans, coachee en Marcel, coach. Ans en Christine maken deel uit van een klein team bevlogen mensen dat zinvolle en passende matches tot stand brengt, op dit moment ongeveer 30. Er ontwikkelt zich een bijzonder gesprek. Voor mij is het zeker even aanpassen. Korte zinnen, scherp articuleren, langzaam praten – ik word aangesproken op m’n 'sterkste' punten, zeg maar -  en vooral Frans goed aankijken. Frans en Marcel zijn al helemaal op elkaar ingespeeld, zoals ook de compagnon van Frans in de zaak. Frans is vooral van de techniek en zijn compagnon vooral van de verkoop. Ze communiceren moeiteloos, prachtig om te zien en te ervaren. Met zijn auditieve beperking vanaf zijn geboorte gaat ook een sterke spraakbeperking gepaard. Kortom, scherp luisteren, letten op zijn gebarentaal en af en toe tikt hij een zin op de computer om zijn verhaal te ondersteunen.

   Marcel is voormalig bankemployee en zocht naar activiteiten om met zijn vrije tijd iets zinvols te doen in de samenleving. Zo viel zijn oog op een bericht over ons project, hij meldde zich, volgde de bijbehorende training en werd in contact gebracht met Frans. Het klikte. Hij vertelt boeiend en geëngageerd hoe hij  'leunen overbodig wil maken'. “Frans moet zijn eigen keuzes maken, het gaat om hem. Ik stel vragen, ik houd hem soms een spiegel voor, reflecteer met hem op de dingen die zich voordoen, maar hij bepaalt, hij beslist, het is zijn leven”. Frans is er blij mee, het helpt hem en geeft hem zelfvertrouwen. Zo vertelt Marcel ook over zijn contact met de moeder van Frans. Een zeer betrokken moeder die zo graag het beste voor haar zoon wilde, dat ze misschien wel wat te dicht op hem zat. Hoe begrijpelijk deze moederlijke zorg, hoe moeilijk is loslaten, hoe menselijk, maar het is Frans zijn leven. En zo zijn die contacten wat losser gemaakt, Frans blij maar vooral ook zijn moeder blij. Er kijkt iemand om naar haar zoon en nu heeft ze rust met wat meer afstand. Het doet hen beiden goed.

Het zijn kostelijke momenten, gesprekken met een gouden randje. Momenten waarop je je realiseert wat mensen voor elkaar kunnen betekenen en hoe waardevol dat voor beiden is. Frans moet het allemaal zelf doen maar er is iemand die af en toe 'een eindje meeloopt'. Zoals de oude Socrates met zijn studenten van toen deed, iemand die vragen stelt aan zijn coachee om hem daarmee zelf tot zijn eigen keuzes te stimuleren.

De coach, hij maakt leunen overbodig. Getekend, Frans en Marcel, twee toppers.

Rob Franken

  In de blog doorgaans geen reclame, behalve deze keer
• Computers en laptops tot 5 jaar oud, inleveren bij FDK!
• Telecomapparatuur, een breed spectrum beschikbaar!
• Op zoek naar pc of laptop, goed en toch voordelig? FDK heeft het voor u!
• Meer info: info@fdk-automatisering.nl

Meer weten over community coaching?
Ans Wijngaards, a.wijngaards@rocwb.nl
Christine de Moor, Christine@matchkracht.nl
Bert Bos, b.bos@rocwb.nl
Kees Luysterburg, k.luysterburg@rocwb.nl
Of algemeen: communitycoaching@rocwb.nl

-

Een typerende uitspraak van een van mijn conciërges op mijn vorige school In Almelo. Deze collega had een verschrikkelijke hekel aan de eerste werkdagen in een nieuw jaar omdat er naar zijn zin veel te veel gezoend  moest worden. “Een hand en een paar vriendelijke woorden, moeten toch ook genoeg zijn”, verzuchtte hij regelmatig. Naar de woorden van Churchill “niets moeilijker dan een meisje te kussen dat achterover neigt”, nam hij ook die houding aan en veelal met succes. Zijn baard hielp ook altijd wel een beetje.

Ik moest deze week weer aan hem denken, want het was inderdaad weer zover. Onze jaarlijks terugkerende nieuwjaarsbegroetingen met de beste wensen over en weer. Gezondheid, een goed jaar, al het goede, succes, plezier en genoegen, het is ons allemaal en meer dan dat uitvoerig en uitbundig toegewenst. Terecht en wel gemeend.

Velen hebben we daarbij kunnen en mogen ontmoeten, maar velen natuurlijk ook niet. En daarom vanuit de Raad van Bestuur alle collega’s en andere betrokkenen bij en rond ROC West-Brabant nogmaals een hartelijke nieuwjaarsgroet toegewenst.

Al of niet gepaard met drie hartelijke zoenen, wensen we jullie allemaal een goed en geslaagd 2012 toe. Dat het jaar moge brengen wat we ervan hopen ook al weten we allemaal dat tussen hoop en werkelijkheid een hele wereld verschil kan liggen. We wensen jullie allemaal toe dat je weet te inspireren en geïnspireerd mag worden. We wensen jullie allemaal een geweldige gezondheid toe, wetend dat ook dát er wel eens iets anders uit kan zien en wetend dat sommigen onder ons nu al met zorg over eigen gezondheid danwel van hun naasten en geliefden toch elke dag hun werk doen. We wensen hen toe dat ze mensen om zich heen hebben die even stilstaan en “een eindje mee willen lopen”.

We wensen jullie veel spirit en ambitie toe om het beste te kunnen realiseren voor jezelf, je omgeving, je collega’s, je leerlingen en studenten. We wensen ons allemaal ook enig relativerend vermogen toe, immers alles lijkt wel belangrijk maar is dat ook echt zo? En tenslotte wensen we ons allemaal ook een humorvol jaar toe. Het leven is iets van “soms met een lach en soms met een traan”.    

Kortom, namens de Raad van Bestuur het allerbeste toegewenst voor “U en de Uwen” met een

welgemeende            of een drievoudige , maak zelf uw keuze.

Rob Franken

-

Rinnooy Kan: "Investeren in onderwijs is motor voor talentontwikkeling"

Tijdens de FORUM-conferentie 'Aan de slag met jong talent' op 6 december 2011 stak SER-voorzitter Alexander Rinnooy Kan de aanwezige (v)mbo-jongeren een hart onder de riem door het talent van jongeren een kostbaar goed te noemen, "dat we moeten opsporen en benutten. Het aandeel van kennis binnen de economie levert tussen de 7 en 12% rendement op. Dus investeren in onderwijs is geen liefdadigheid, maar een motor voor talentontwikkeling en voorspoed". 

In de kerstvakantie las ik een inspirerend interview met Alexander Rinnooy Kan, hierboven geciteerd bij gelegenheid van een conferentie met vmbo'ers en mbo'ers. In het artikel breekt hij een lans voor de innovatieagenda in Nederland. Willen wij een rol blijven spelen in een steeds meer mondialiserende economie dan zullen we moeten investeren in innovaties en vernieuwing. En het onderwijs, zo stelt hij, moet daarin voorop gaan.

Het is precies deze gedachte die ons in 2005 deed besluiten om elke twee jaar een grote, eigen onderwijsdag te organiseren waarin we elkaar informeren en enthousiasmeren over en voor de vele inspirerende ontwikkelingen en projecten binnen de muren van onze organisatie. Er gebeurt zoveel, er wordt zoveel ontwikkeld, maar we weten het vaak niet van elkaar. En dan gaan we het wiel soms nog een keer uitvinden. En daarom elke twee jaar een massale uitwisseling van kennis en een massaal delen met elkaar van de verworvenheden. Het brengt ons onderwijs verder. Naar verwachting zullen in april een honderdtal workshops worden gegeven, door en voor eigen collega’s. Kan het mooier?

Sommigen van u zullen het al gemerkt hebben, maar het zal dit jaar weer een beetje anders gaan. In de maak zijn vele tientallen filmpjes, korte filmpjes waarmee workshops worden ingeleid. Filmpjes, gemaakt door onszelf en gebaseerd op een van die innovaties waarover de interactieve workshop zal worden  gehouden. Hieronder een tweetal voorbeelden:

Passend Onderwijs, Prinsentuin vmbo in Andel
De Transfercoach, brug tussen vmbo en mbo, tussen Rotonde en Vitalis

Zo zullen er velen gemaakt worden als bron van inspiratie en uitwisseling. En vandaar ook mijn oproep: laat zien wat je in huis hebt, deel nieuwe kennis en inzichten met je collega’s. Inspireer en laat u inspireren. Trotse en bevlogen collega’s zullen hun opgedane kennis en ervaring graag met u willen delen. Zij nemen u mee in hun kennisontwikkeling, in hun successen maar zeker ook in hun teleurstellingen. Leer van hun succes en leer ook van de valkuilen die zij zijn tegengekomen. En houd na de onderwijsdag vooral contact met elkaar om verder te delen en te ontwikkelen. Dat brengt ons onderwijs echt verder.

Voor de collega’s die durven: een videoboodschap die eerder werd verzonden voor onze teamvoorzitters, als voorbereiding op de onderwijsdag 2012.

Rob Franken

-

“Rob, waar staat de typex?”
“Typex, waar heb je het over?”
“Nou gewoon, typex!”

Het tafereel speelde zich af in onze huiselijke woonkamer. Marij was bezig met het schrijven van de kerstkaarten en ik had me verscholen achter de zaterdagkrant. Knapperend haardvuurtje en een glaasje wijn bij de hand. Niets mis mee, toch? Een paar weken eerder hadden we de kerstkaart samengesteld met een mooie foto van 2 ons zeer goed bekende bruidsparen, samen goed voor meer dan 100 jaar huwelijk. Ja, ja, jaren vlieden ……

“Wat moet je met typex”, vroeg ik.
“Nou, gewoon, ik heb me verschreven en nu heb ik de typex even nodig.”

Beelden schoten door me heen van inmiddels tientallen jaren geleden. Beelden van handgeschreven brieven, foutje onder aan het blad dan brief opnieuw. Beelden van een typemachine, u weet wel, met zo’n heerlijke grote regelhendel. Fout in de brief, opnieuw tikken. Toen correctie met een typexblaadje, later met een ingebouwd correctielint, we konden ons geluk niet op. Weer veel later, de eerste computer met bandje, toen met die grote zwabberende floppies, daarna die kleine floppies. Hoezo typex, weg typex! Niks meer overschrijven, tekstverwerkers en spellingprogramma’s met vertaalopties. Wat een tijd, wat een ontwikkeling. De toenmalige minister-president van ons land wilde de grenzen sluiten voor al die nieuwigheden uit Japan. Het zou immers alleen maar leiden tot werkloosheid. Heerlijk, die niet-wetende naïviteit. Het leek wel “toen geluk nog heel gewoon was”.

Internet, mailen, skypen, communiceren met de hele wereld, de Berlijnse muur is er op gevallen, maar ook dictaturen en volksvijandige regiems. Recent nog! Grenzen bestaan niet meer, de cloud ligt open. Een grote netwerkdeken over de hele aardbol. Typex…?
Over 5 jaar, las ik dit weekend in een artikel, beschikken we over de intelligente computer. U hoeft nog maar aan iets te denken en hij (of is het zij of wellicht het) gaat automatisch naar de gevraagde website. En u programmeert uw koelkast zodanig dat wekelijks de benodigde boodschappen door een bestelbusje van uw favoriete grootgrutter bij u thuis worden bezorgd. Met fablab-apparatuur produceert u thuis uw eigen servies, uw eigen bestek en allemaal van de restproducten van maïsstengels. Fantasie? Kijkt u maar eens om u heen, ook op onze scholen. Het is dichterbij dan we denken. Jaren vlieden als een schaduw heen.

“Jaren vlieden als een schaduw heen”. Zo snel kan het gaan, ook dit jaar weer. En zo voor Kerst en op de drempel van weer een volgend jaar is het wel eens goed om ons steeds weer te realiseren dat we allemaal deel uitmaken van een grote, intense beweging waar we niet van kunnen voorspellen hoe de wereld over 10 jaar weer is veranderd. Blijft er dan niets hetzelfde, zijn er dan geen constante waarden meer? Ik zou denken van wel: de mens die u bent.

Dank voor ieders bijdrage dit jaar aan alle beweging en ontwikkeling, dank vooral ook voor de vaste waarden in u zelf.

Rob Franken

Postscriptum
En die typex? We vonden nog een potje. Marij ook weer blij!

Een Turbostoet met enkelvoudige missie: samen verantwoordelijk

Het was een bonte stoet die middag, enkele weken geleden daar in Breda Noord. Een grote groep mensen, jong en oud, trokken op van het gebouw van Graaf Engelbrecht, school voor mavo, havo en vwo naar het gebouw van basisschool De Driezwing, ook in Breda Noord. Opmerkelijk, zo’n stoet in de stad, de laatste jaren toch al lang uit het stadsbeeld. In vroegere tijden nog weleens in droeve omstandigheden als de gang naar de laatste rustplaats werd begeleid door een rouwstoet van treurenden maar dat was hier overduidelijk niet aan de orde. Wat dan? En ook nog vooraf gegaan door een Turbo Renault?



Aangekomen op de plaats van bestemming deed Pieter Gramsbergen (rector van Graaf Engelbrecht) uit de doeken wat er aan de hand was. Een opmerkelijk initiatief, de presentatie namelijk van een sociaal contract of eigenlijk, een onderwijscontract. En niet zo maar een contract. Een echte deal tussen leerlingen, ouders, mentoren en docenten en de schoolleiding. Zij allen tekenden officieel een contract voor de voorbereiding op de komende examens. Een enkelvoudige missie waarvan de betekenis niet gemakkelijk kan worden overschat. De boodschap is “wij voelen ons samen verantwoordelijk voor het succes van onze leerlingen, onze kinderen”. School en ouders in het verlengde van elkaar, trekken aan dezelfde kant van het touw. Natuurlijk, ieder met een eigen verantwoordelijkheid, maar met een enkelvoudige missie. “De leerlingen zullen het uiteraard zelf moeten doen”, is de boodschap maar “wij staan met z’n allen om ze heen”.

Bijzonder, maar er is nog meer. Het contract is niet zo maar opgesteld of ergens van een plank gehaald. De inhoud van dit sociaal contract, dus de inhoud van de voorbereiding op de examens is ook voorbereid met leerlingen, hun ouders, leerkrachten en de schoolleiding. Kortom, iedereen weet en beseft heel erg goed waarvoor hij of zij heeft getekend en wat er in de komende maanden wordt verwacht in de extra steunlessen die ingeroosterd zijn ter voorbereiding van de examens.

School en ouders, ouders en school
Wat worden we soms op trieste wijze geconfronteerd met situaties waarin school en ouders tegenover elkaar lijken te staan. Voorbeelden die de nationale pers hebben gehaald, kennen we allemaal. Ik hoef ze hier niet nog eens te benoemen. Maar er zijn er meer, helaas soms veel meer van dit soort situaties. Dat kost negatieve energie. En wat is een initiatief als dit sociaal contract bij Graaf Engelbrecht dan verfrissend en heerlijk positief. Welk een kracht kunnen we ontwikkelen als we het samen doen? Wat kan het opleveren, wat zal het opleveren als school, ouders en leerlingen zo overduidelijk dezelfde lijn hebben gekozen? We weten het nu nog niet. Maar de verwachtingen zijn hoog gespannen. Dit opmerkelijke initiatief levert positieve energie. Immers, als waar is “dat alles wat aandacht krijgt, ook werkelijk groeit” - en wie twijfelt aan die antieke en tegelijkertijd moderne wijsheid? - dan gaan we nog mooie dingen meemaken, daar op Graaf Engelbrecht. 

Nog diezelfde middag, de inkt van het contract was nog maar net droog, zijn de steunlessen begonnen.

Rob Franken

-

Het is allemaal een beetje stil gebleven rondom een prachtige prestatie van een team van 3 Radiusstudenten bij de recent gehouden Worldskills 2011 in Londen.

Met een 3e plaats na twee teams uit Engeland werd een prachtige prestatie geleverd. Joep van Meel, Johnny Eijskoot en Mitch van Vugt gingen de strijd aan rondom de opdracht om een oplossing te ontwerpen voor een duurzame energievoorziening door een energiegenerator te ontwikkelen, compleet met bewijsmateriaal voor de effectiviteit van de generator.

Hoe kan het mooier dan aandacht vragen voor deze prestatie van het Radiusteam waar in de weblog over Prinsentuin gesproken wordt over het te ontwikkelen ‘Centrum voor Ecologie’ in een partnership tussen Prinsentuin en Radius. Waar Prinsentuin dit centrale thema uiteraard benadert vanuit het groene domein, zo doet Radius hetzelfde vanuit het technische domein. Beide domeinen kunnen de vraagstukken niet oplossen zonder elkaar maar uitsluitend in een nauwe connectie: Enkelvoudige vraag Building a better World, meervoudig en multidisciplinair antwoord. 

Wat kan er een synergie ontstaan als beide groepen studenten uitgedaagd gaan worden op dit thema. Dat is de ultieme opdracht voor het Centrum voor Ecologie.

Radiusstudenten en hun docent Ruud Janssen gaven een interview aan een Engels vakblad ( Radius op WorldSkills 2011.pdf (660,26 kb) ) .Leest u over hun ervaringen, hun uitdagingen en hun prestatie.

Chapeau Joep, Johnny en Mitch en natuurlijk ook Ruud.

Wordt dit de payoff voor het Centrum voor Ecologie: Building a better World…

Rob Franken

-

Eind vorig schooljaar schreef ik een weblog getiteld, ‘Op zoek naar de jas die past’. Een tweegesprek met Monique Bakker en Wies Hulsen over verschillen en overeenkomsten tussen Radius en Markiezaat, onze beide mbo- techniek colleges. De conclusie mocht zijn dat er iets te kiezen valt voor studenten maar zeker ook voor docenten en andere collega’s, de kern van onze besturingsfilosofie.

Ga op zoek naar “de jas die jou het beste past” was de boodschap. Zoek je kracht. Dan haal je het beste uit jezelf en dat is weer het meest krachtige vertrekpunt om het beste uit ons onderwijs voor leerlingen en studenten te halen. Ik beloofde een serie weblogs over wat er nog meer te kiezen valt binnen ons ROC West-Brabant.

De 11e van de 11e is in Brabant en andere zuidelijke provincies altijd weer een bijzondere dag in het jaar. Immers, het is de dag van de start van het Carnavalsfeest ofwel de Vastenavond. Het houdt menigeen bezig. Maar dit jaar had de dag ook nog een andere betekenis, namelijk uitgeroepen tot ‘De dag van de duurzaamheid’. Een thema dat ons de komende 3 tot 4 decennia steeds meer bij de werkelijkheid zal bepalen. Volgens deskundigen hebben we deze periode van 30 tot 40 jaar zeker nodig om naar een nieuw economisch en ecologisch bestel te groeien met meer balans tussen benutten en uitputten, tussen gebruik en hergebruik, van cradle to cradle, van wieg tot wieg, van short run naar duurzaamheid.

Dit overall thema inspireerde Prinsentuin tot de organisatie van een symposium annex beurs op deze vrijdag welke geheel in dit teken stond. Organiseerde Kellebeek enkele weken geleden een symposium over een nieuwe kijk op zorg en therapie met tientallen studenten in de zaal, idem Prinsentuin. Vele relevante thema’s kwamen aan de orde in meer dan 15 workshops. Duurzame energie, een eigen energiecentrale, duurzaamheid in de boomkwekerij, in de bietenkwekerij, in de glastuinbouw, zongestuurd ontwerpen, en vele meer. Ook tal van workshops over nieuwe en vernieuwende onderwijstechnieken, duurzaamheid en augmented reality, beschikbaar duurzaam lesmateriaal, een krachtige leeromgeving in duurzaam ondernemen, van idee naar 3D. Maar ook workshops met duurzaamheid in die andere duiding, namelijk duurzaam personeelsbeleid en duurzaamheid in mobiliteitsmanagement (op zoek naar de jas…?).

In de openingswoorden die ik mocht spreken heb ik de relatie gelegd met de 3 kernwaarden van ROC West-Brabant: de mens centraal, ondernemingszin en … jawel duurzaamheid. Aansluitend bij de woorden van Rein van de Wal (directeur Prinsentuin College) “wij gaan voor duurzaam ondernemen in het groene domein en dat vereist duurzaam omgaan met mens en wereld”. Prinsentuin ten voeten uit, de jas van Prinsentuin. “Wie hem past…!”

Ook kondigde ik daar de concrete start aan van de ontwikkeling van het ‘Centrum voor Ecologie’, waar behalve (het groene) Prinsentuin als kartrekker, ook (het technische) Radius en (het economische) Florijn bij zijn betrokken. Een ecologische campus met Radius is in bouwvoorbereiding. Een prachtig voorbeeld van een ecologische symbiose tussen groen en techniek leverde een student van Markiezaat met haar afstudeerproject over windenergie en de moderne windmolen.  

Keynote spreker was Helga van Leur, weervrouw van RTL4. Meer dan een uur lang boeide zij de volle zaal met haar inspirerende kennis en prachtige beelden. Langs de warme en koude Golfstroom, lucht- en waterbewegingen, met een imponerende blik op het Groenlandse poolijs en videobeelden van afbrokkelende ijsmassa’s. “Ja, het is warmer geworden in de laatste 100 jaar”, maar ook “ooit waren er ijstijden en misschien komt er weer een”. “We zeggen wel erg gemakkelijk dat de opwarming van de aarde een gevolg is van menselijk handelen, want realiseer u het enorme effect van een stevige vulkaanuitbarsting”. Niettemin, we putten meer uit dan we benutten. Zij sloot af met prachtige woorden. “Nee, we hebben de aarde niet geërfd van onze voorouders, maar ja, we hebben de aarde in leen van onze nazaten”.

Onze ‘eigen’ weerman Clemens van Rijthoven van Prinsentuin en Omroep Brabant overhandigde Helga op zijn eigen, ludieke wijze een duurzaam weerhuisje. Mannen en vrouwen schijnen verschillend op het weer te reageren J.

Prinsentuin is het enige (AOC-)college binnen ROC West-Brabant in het groene domein. Daarom deze weblog niet in de vorm van een vraaggesprek tussen ‘concullega’s’, maar in de vorm van dit verslag van een geweldig symposium.

De ’groene jas’ vol in beeld, de jas van Prinsentuin. Voor wie hem past…!

Rob Franken    

-

Het ligt alweer enkele weken achter ons, maar het is nog meer dan de moeite waard om er nog eens aandacht aan te besteden. We schrijven woensdag 5 oktober. Een bomvol auditorium in het Trivium maakt zich op voor een zeer bijzonder evenement. Een symposium met als titel CVA Revalidatie en bewegen. In de zaal hoogleraren, docenten mbo, studenten mbo, medewerkers van Stichting Groenhuysen, leidinggevenden en vele anderen. Wat een bont gezelschap. Wat bond hen die dag?

Enkele jaren geleden kreeg ik een verzoek van een van onze docenten om haar te faciliteren bij studie en onderzoek naar een nieuwe behandelmethode voor CVA-patienten*, Marleen Huijben. Natuurlijk is er op zo’n vraag altijd een grondhouding van sympathie voor een ambitieuze collega. Maar ik was ook erg geïnteresseerd in de relatie met en het belang voor onze medische opleidingen. “Wat gaan onze studenten ervan merken”, was mijn vraag. “Heel veel”, was het antwoord van Marleen. “Houd me op de hoogte”, zei ik. “Komt in orde, Rob”.

Recent kreeg ik een vervolgverzoek. “Rob, de eerste resultaten zijn geweldig, maar ik zou graag een promotieonderzoek doen. Zou ik weer op je mogen rekenen?” En weer was mijn reactie, “Marleen zeker en van harte, maar wat gaan we ervan merken?” 

En toen was daar het symposium. Boeiende presentaties, natuurlijk als eerste van Marleen zelf. Onderzoek naar de effecten van een nieuwe therapie voor CVA-patienten. Spectaculair, opzienbarend, zo voor de hand liggend maar toch zo revolutionair. ‘Zitten en wachten’ voorbij, een activerende therapie. Effecten op het gedrag en de ontwikkeling van CVA-patienten, daadwerkelijk verhoogde zelfstandigheid maar ook nog met een enorme bijvangst: een andere rol voor verpleegkundigen en therapeuten, interessanter, verhoging van werkplezier en een andere kijk op de patiënt en zijn/haar ontwikkeling. ‘Zitten en wachten’ voorbij, letterlijk en figuurlijk.

(Marleen in het midden)

Professor doctor Scherder en doctor Rademaker van de VU in Amsterdam droegen zorg voor de wetenschappelijke borging met lezingen onder de titels ‘Cognitie en bewegen’ en ‘Bewegen moet’. Hersenonderzoek maakt duidelijk dat bewegen essentieel is in ontwikkeling en behoud van vitale functies, grondslag voor de activerende therapie waar Marleen aan werkt en over sprak. Annette Poulis maakte in haar presentatie haarscherp hoe onderzoek en de nieuwe therapie binnen Stichting Groenhuysen in praktijk werkt en effect sorteert.

Wat was nu het fascinerende element van dit symposium? Wat bond dit bonte gezelschap van 140 mensen? Eigenlijk heel simpel maar dikwijls zo onbereikbaar ver weg. Het was de verbinding tussen wetenschap en werkvloer. Deze nieuwe wetenschappelijke inzichten blijven nu eens niet met een dikke laag stof achter in de bibliotheek van de universiteit maar worden van praktische handvatten voorzien voor de werkvloer van mbo-ers en hbo-ers. Mbo-studenten op het puntje van hun stoel bij deze presentaties omdat ze het zien werken. Verpleegkundigen die zich uitgedaagd voelen en hun beroepstrots voelen groeien. Dat is kenniscirculatie in optima forma.     

(Volle zaal)

Een dankwoord is op z’n plaats aan de initiatiefnemende organisaties, Stichting Groenhuysen en het Innovatienetwerk van ROC West-Brabant. Maar bovenal natuurlijk aan Marleen Huijben.
“Marleen, dit smaakt echt naar meer”.

Rob Franken

*CVA= cardio-vasculair accident ofwel beroerte

-

En weer gaat een schaterende lach door de grote zaal in het Trivium. “Ach Rob, weet je. Met de studenten komen wij wel klaar, nu de collega’s nog”. Aan het woord is een van de ruim 50 aanwezige conciërges van ROC West-Brabant.

Jaarlijks is er een grote gespreksmeeting waarbij de Raad van Bestuur in gesprek gaat met het ROC-brede team van conciërges. Alle relevante onderwerpen komen voorbij, elk jaar met een ander accent. Schoolregels (niet teveel graag, wel handhaven), veiligheid in en rond het schoolgebouw (herkenbare kleding voor de conciërges en toezichthouders), bereikbaarheid, ook in de avonduren (inbraakpreventie), gastheerschap en de-escalatie (calamiteiten), BedrijfsHulpVerlening en nog veel meer. 

Steeds zijn het energierijke debatten en gesprekken, het gaat ergens over.

Over het handhaven van schoolregels voor studenten, maar dat moeten we wel allemaal samen doen - zie het citaat hierboven. Over de-escalatie bij conflicten door gastheerschap en een kopje koffie op het juiste moment. Over hun oprechte betrokkenheid bij leerling en student en de goede gang van zaken en een ontspannen sfeer in gangen, kantines en op schoolpleinen. Over ….. Je wordt als bestuurder in een prachtige mix van ernst en humor op zo’n avond weer met beide benen op de wereld gezet. Maar ook, een prachtige gelegenheid om als bestuurder uit te leggen waarmee wij bezig zijn en wat daarvan de gevolgen en effecten op de werkvloer zijn. Uit de reacties en evaluaties blijkt steeds weer, het is genieten van twee kanten.

In 2006 zijn we met deze gesprekken begonnen omdat een team van conciërges zo onmisbaar is op de werkvloer. Onze geweldige beoordelingscijfers op het punt van veiligheid – scores tussen 8 en 9 kunnen ook op het conto van dat team worden geschreven. Onvoorstelbaar belangrijk en toch te dikwijls niet op waarde geschat. Er is ook een Presidium van conciërges binnen ROC West-Brabant en dat Presidium stelt zich hierbij voor: Presidium concierges.pdf.

Een prachtmoment om deze, dikwijls in alle stilte, hard werkende groep van betrokken collega’s eens in de schijnwerpers te zetten. Wie zich verdiept in hun dagelijks werk met leerlingen en studenten zal met me eens zijn dat dit meer dan verdiend is: 

Chapeau collega’s,

Rob Franken

--

Brrr.....,

"Altijd weer bijzonder, onze Topperverkiezing" schreef een collega in haar tweet op Twitter. En precies zo ervaar ik al weer jaar na jaar de opening van ons schooljaar, deze keer in de St. Jan in Roosendaal. Daar streden onze 8 collegetoppers om de hoogste eer van Topper ROC West-Brabant 2011.

Natuurlijk was de strijd al eerder gestreden bij de jurypresentaties, een week eerder. Prachtige en indrukwekkende verhalen, elk jaar weer prachtige en indrukwekkende jonge mensen. Jonge mensen met het hart op de juiste plaats, met handen van goud en een hoofd vol toegeruste kennis. Hoofd, hart en handen vormen de ziel van het MBO, zo mocht ik de bomvolle kerk nog eens voor houden en we zagen 8 personificaties daarvan.

Hoe kun je terugkomen uit ogenschijnlijk geslagen posities waarin je er alleen voor staat, wat kun je betekenen voor de samenleving en voor mensen die de aansluiting volledig zijn kwijt geraakt, hoe diep gaat vakkennis in z'n specialisme, wat brengt jonge mensen ertoe om ook weer inhoud terug te geven aan het onderwijs, hoe hoog is je niveau als je op een opdracht pas dan met voldoening terugkijkt als je klanten dat zelf ook doen, hoe diep beleefd kan een internationale oriëntatie zijn, hoe hoog kunnen MBO-ers de lat voor zichzelf leggen? 

Het niveau was ongekend hoog, de jury heeft het ook werkelijk ongekend moeilijk gehad. Ton, Arianne en ik zijn er 5 jaar bij geweest, dus we kunnen het weten. Toch was er meer dat deze bijeenkomst tot een wel heel bijzondere stempelde. Het was immers onze lustrumverkiezing. 5 Jaar lang hebben Ton en Arianne de organisatie van de Topperverkiezing mogelijk gemaakt. Inmiddels  hebben we dus een vijftal generaties toppers op het podium zien staan.

40 collegetoppers alweer met 5 ROC-toppers als primus interparis van die 40.

Wat een prachtige oogst, helemaal als we ons realiseren dat achter deze 40, vele honderden, duizenden studenten staan. Net geen officiële topper geworden, maar natuurlijk gewoon voluit topper. Dit besef voedt steeds weer mijn betrokkenheid bij dit MBO en zeker ook bij dit VMBO als juniorkamer van dit talent. Wie de kunstwerken van de vele VMBO-ers heeft bekeken, die zijn gemaakt onder leiding van Fanny, kan dit alleen maar beamen. Niet gezien? Geen nood, binnenkort hangen ze allemaal op mijn kamer, de principiële verbinding tussen de bestuurder en de leerling.

Als deze onderwijssectoren dit type mensen  kunnen 'afleveren', dan zou de maatschappelijke waardering wel eens veel hoger mogen zijn. Kennelijk heeft het onderwijs, het team van docenten en begeleiders deze jonge mensen weten te inspireren. Maar omgekeerd voel ik me elk jaar weer geïnspireerd door onze studenten. Wat kunnen we van ze leren? Wat demonstreert hun hart, wat maken hun handen, hoe gebruiken ze hun hoofd? 

En er was nog iets. Die omgekeerde inspiratie, die van student naar een bestuurder was de bron om het dit jaar eens anders te doen. Studenten ook op het podium, want als ze zoveel te vertellen hebben, dan verdienen ze hun plek op het podium. Dan is het meer dan de moeite waard om naar ze te luisteren. En dus, Rubin en Etienne naast Chazia en mij. Bewust zo gedaan om expliciet en impliciet helder te demonstreren dat beroepsonderwijs anno 2011 en verdere jaren niet meer over de hoofden van studenten heen gaat, maar samen met studenten moet worden vorm gegeven.

Gelukkig hebben we daar binnen ROC West-Brabant al vele prachtige onderwijsvoorbeelden van, maar we wilden deze koers, dit fundamentele uitgangspunt van het podium af laten spatten. Strategie is niet van de bestuurder, zo bleek. Strategie is van de studenten. Alle 5 thema's door studenten scherp vastgelegd op film, 'MBO door de blik van het MBO'. Het afgelopen jaar verzameld op 4 afdelingen, het komende jaar verder uitgediept. We gaan het zien en meemaken, het komende voorjaar wanneer de film in premiere gaat. En dus was de formule voor deze jaaropening geboren: een kernachtige teaser - filmisch werk van studenten -, een kort gesprek tussen bestuurder en student - hebben we elkaar begrepen -  en een toelichting op de impact voor de organisatie - werk voor de bestuurder.  

Natuurlijk, voor mij kreeg deze jaaropening nog een heel bijzondere kleur door de woorden van Klaus en de bijpassende erespeld van ROC West-Brabant. Wat zal ik deze speld met ere en dankbaarheid dragen. Maar ook draag ik deze speld met overtuiging op aan al onze studenten, de toppers en al onze collega's en andere betrokkenen bij onze prachtige organisatie. Ik mag deze speld dragen, maar daar achter staat het elke dag weer verbazende en inspirerende collectief van ROC West-Brabant. Ik zal het me steeds blijven voorhouden.

De twitterende collega waarmee ik deze blog begon, schreef ook nog, "alweer de laatste topperverkiezing voor Rob Franken".

Brrr.....

Rob Franken

-

-