Excellentie, zeer geachte heer Leers,
Woensdag 24 februari was u onze gast bij een werkbezoek aan het Kellebeek College dat onderdeel uitmaakt van ROC West-Brabant. Ik kan u melden dat studenten, docenten en schoolleiding uw aanwezigheid en zeker uw persoonlijk reageren op de studenten zeer hebben gewaardeerd. U bent van harte uitgenodigd om buiten verkiezingstijd nog eens langs te komen voor een uitgebreider werkbezoek. Immers, wij denken dat u en wij “aan dezelfde kant van het touw zouden moeten trekken” en dat is ons gevoel niet altijd. Voor dit moment is voldoende een positieve herinnering aan uw aanwezigheid in onze school.

Uw bezoek kon helaas maar kort duren maar we hebben niettemin toch enkele fundamentele boodschappen met elkaar uitgewisseld. Op één van die punten wil ik u graag nog eens wijzen, mede omdat u in uw nawoord daaraan waarderend reflecteerde. En dat betreft het punt van de stapeling van bureaucratische last bij het aanvragen, verwerven en verantwoorden van subsidiegelden uit Europese fondsen.

Dikwijls wordt met verheffend stemgeluid gesproken over de bureaucratische last opgelegd door Europa, Brussel. Niets blijkt echter minder waar. De Europese regelgeving bijvoorbeeld met betrekking tot ESF-gelden is zeer beperkt van aard. Echter ons eigen departement van Sociale Zaken voegt daar veel verder gaande regelgeving aan toe. Vervolgens doet het  departement van O,C&W nog eens hetzelfde en tenslotte meent het uitvoerende agentschap ook nog eens de vrijheid te hebben om eigen interpretaties en dus eigen regelgeving daaraan toe te voegen. Dit is de reden waarom Nederland relatief weinig geld “terug haalt”uit Europa. Het kost soms meer aan administratieve last dan feitelijk beschikbaar komt voor het eigenlijke doel. Het is mijn opvatting dat afschaffen van eigen regeldruk en vooral van eigen regelzucht wel eens veel effectiever zou kunnen zijn dan een eindeloze politieke discussie over verminderde afdracht.

Ter illustratie geef ik u een voorbeeld. Vanochtend heb ik een aanvraag voor een Europese subsidie ondertekend voor een bedrag van € 300.000,= De aanvraag bestond uit een document van 120 pagina’s dat in viervoud moest worden ingediend. Kortom, bijna 500 pagina’s met ettelijke handtekeningen en verklaringen waarmee een “leger van medewerkers en ambtenaren” letterlijk en figuurlijk van het echte werk worden gehouden. Misschien moeten we wel het omgekeerde vaststellen, namelijk dat dit tot niets leidende “circus van papier” juist in stand wordt gehouden door instellingen, afdelingen en ambtenaren ten behoeve van de eigen positie en de eigen werkgelegenheid. Laten we daar nu eens een eind aan maken. Dan komt het geld werkelijk ten goede.

Uw woorden hebben mij weer enige moed gegeven. Dit verschijnsel is een voort etterend gezwel in onze samenleving – low trust, oplopende regeldruk, geen aandacht voor het werkelijke doel – en u gaf mij tenminste de indruk dat u dit ook zo ziet en mogelijk samen met ons wil aanpakken. Daartoe kunt u een beroep op mij en mijn organisatie doen. Maar bovenal en vooreerst doe ik een beroep op U om van dit onderwerp werk te maken. Het gaat uiteindelijk en uitsluitend om de jonge, letterlijk en figuurlijk kleurrijke mensen die u jl. woensdag bij ons heeft mogen ontmoeten.

Het gaat daarbij niet om U, het gaat niet om mij, maar het gaat om hen.

Rob Franken, bestuursvoorzitter.

Of toch wel. Op scherm zien we de eerste filmbeelden van een film welke volgend jaar op het filmfestival van Breda in première zal gaan. Daar zal onze eigen film over het MBO maar ook door het MBO voor het eerst publiekelijk worden vertoond. Deze film gaat een impressie geven van binnen uit, vanuit hart en ziel van ons eigen MBO. Sterker, door de bril van MBO-studenten. Een keer niet door de gekleurde bril van beleidsmakers, politici, bestuurders en andere hoogwaardigheidsbekleders maar door de bril van onze eigen studenten van het Zoomvliet College en 4 andere instituten. We waren het zat, al die strategische verhalen zonder wezenlijke inhoud, zonder de touch van de werkelijkheid en zonder de beleving van de werkvloer. Daar gaat deze film een eind aan maken.

Op het scherm is Alex in beeld. Het zijn de eerste beelden in een hele lange serie. Alex vertelt over zijn HOM-opleiding, in de Horeca dus. Alex wil een klein cafeetje beginnen met een kleine kaart, althans zo kwam hij de opleiding binnen. Maar of dat zo blijft? Het werken in de keuken vindt hij erg leuk. “Nee, niet dat geloop met borden in het restaurant maar de keuken”. En zijn ogen glimmen, dit lijkt het te zijn. Wat zijn groepsgenoten op de opleiding ook gaan doen, “ik wil mijn diploma halen”. Hij vertelt dat hij zich soms moeilijk kan concentreren en als hij over enkele docenten spreekt, dan voel je zijn waardering voor de “strenge”docenten, in die lessen kan hij zich namelijk wel goed concentreren, het helpt hem. Structuur dus.



Werkoverleg van Etienne, Paulien en Ryan als vertegenwoordigers van een grote groep studenten, met docenten en Rob Franken, raad van bestuur.

Onze studenten gaan Alex volgen. We willen in de komende jaren zien en ervaren hoe hij zijn weg vervolgt binnen Zoomvliet. En zo volgen we vele studenten, de meesten nu nog eerste jaars. Dus over 3 tot 4 jaar hebben we een volledig beeld, zeg maar een zelfportret MBO. Ze zijn al volop aan het filmen en het interviewen op Zoomvliet dus, maar ook op Prinsentuin, Vitalis en Markiezaat. “Wat me opvalt”, zegt Etienne, “dat studentent zo verschillend zijn. Op Markiezaat hebben we echt heel andere gesprekken dan op Zoomvliet en Vitalis-studenten zijn weer anders. Dat had ik zo niet bedacht”.

En zo is het, Het MBO bestaat niet. Wat het dan wel is? Blijf ze volgen, we krijgen meer dan een blik in de keuken, het wordt een verhaal en een beleving vanuit het hart. Ziet u onze cameraploegen aan het werk op de Colleges, weet dan waarmee ze bezig zijn. En kijk uit naar het moment waarop we de film gaan beleven. Fout, de rijke schakeringen van “het” MBO gaan beleven.

Rob Franken

(Vandaag wordt bij ROC West-Brabant een nieuw Raad van Bestuurslid voorgesteld. Vanaf augustus zal hij zijn dagelijkse taken bij ons ROC gaan oppakken…)

Arjan, ongetwijfeld moet je er nog een beetje aan wennen, maar voel je welkom in het prachtige Brabantse land met dat mooie Brabantse woord dat je nog dikwijls zult horen: ‘houdoe’.
Vandaag begroet ik jou als collega in de Raad van Bestuur, zoals onze 3000 medewerkers dat ook doen. Met je echtgenote gaan we binnenkort natuurlijk kennis maken; Marij en ik heten haar nu reeds van harte welkom in onze kring.

Je bent bestuurder geworden in een bijzondere instelling, een doorsnee ROC zijn we niet:
we zijn het grootste ROC dat tegelijkertijd kleinschalig is georganiseerd in scholen, colleges en bv’s met ‘profiel op de banden’. We gaan voor elk mens, we koesteren ondernemingszin, we sluiten duurzame partnerships en denken en handelen graag out of the box.
We noemen ons een identiteitgestuurde organisatie. Transparant en open in een goede Brabantse traditie van hard werken en een hoge ambitie, maar tegelijkertijd ontspannen en met een relativerende glimlach en indien het past, met een biertje binnen handbereik. De lat ligt hoog, niets minder dan de status van een excellente onderneming.
We zijn op weg, maar op onderdelen is er ook nog veel werk te doen.

Hoe kunnen we jou beter laten kennis maken met ROC West-Brabant dan door een drieluik van leerlingen en studenten? Ik laat ze graag zelf aan het woord. Deze verhalen, recht uit het hart van drie jonge mensen, vertellen meer over het VMBO en het MBO dan veel verhalen van ‘bestuurlijke bobo’s’ zoals wij, ooit kunnen uitdrukken. Deze verhalen maken duidelijk waar wij, jij en ik en 3000 collega’s elke dag voor mogen werken, waar wij het allemaal elke dag weer voor mogen doen. Ruik, proef en beleef de wondere wereld van het beroepsonderwijs, van ‘Onderwijs met Passie’.

• Lees het verhaal van Rick, leerling VMBO van Van Cooth. Een passie voor techniek, een passie voor de Efteling die hij compleet heeft nagebouwd.
• Maar wat te denken van Sylvie, student van het Vitalis College die elk kind een wereld van kleur gunt. Laat je inspireren door haar drive om met schoolgenoten naar Bosnië te trekken.
• En dan Janco, student van Zoomvliet College, afdeling horeca. Geniet van de wijze waarop hij uiting geeft aan zijn passie.

Arjan, weet je welkom,

Rob Franken

Maandagavond, enkele weken geleden. Diensthoofden, directeuren en Raad van Bestuur verzamelden zich in BAROC, het opleidingsrestaurant van ons Cingel College in Breda, voor een thema-avond. Elke 6 weken komen we bij elkaar om over allerlei (onderwijs) onderwerpen met elkaar van gedachten wisselen.

Soms houdt een van ons een inleiding, soms nodigen we gasten van buiten uit. Doel is steeds een onderwijskundige verkenning en reflectie. Na het eerste onderwerp genieten we steevast van een diner dat bereid is door de horecastudenten van Cingel. Onderwijs voor onderwijs, zeg maar. Na het diner volgen nog twee themabesprekingen.

Bijzondere gasten 
Deze keer hadden we enkele bijzondere gasten in ons midden. Arnold Augustijn, onze programmacoördinator Anglia. Hij vertelde gepassioneerd over de enorme ontwikkeling van het Angliaprogramma binnen ROC West-Brabant en de rest van Nederland. Doel is steeds de bevordering van het gebruik van de Engelse taal, waarvoor eind vorige eeuw bij het Zoomvliet College de basis is gelegd, met zeg maar Bert Bos als founding father. De aansluiting op het European Qualification Framework maakt de internationale dimensie duidelijk. En een groei van 200 Anglia-examens toen naar meer dan 15.000 nu zegt meer dan genoeg.

Maar er waren meer bijzondere gasten van buiten, nou ja, wat zeg ik, van buiten? Te gast waren 5 leerlingen van 2 van onze Bredase scholen. Amal, Kimberley en Calicia uit klas 2 van VMBO-school van Cooth en Tara en Bibian uit klas 5 van het Stedelijk Gymnasium. Zij vertegenwoordigden een veel grotere groep van leerlingen van beide scholen. Amal, Kimberley en Calicia vergezeld door hun docent Bianca van Zuilen, schoven bij het diner aan en Tara en Bibian bij het nagerecht.
De leerlingen deden verslag van een bijzonder project waarin onze gymnasiasten onze VMBO-ers hebben ondersteund bij hun, juist ja Anglia-programma Engels. Het programma duurde 6 weken en natuurlijk waren we zeer benieuwd naar hun ervaringen en uiteraard ook die van de betrokken docenten.

“Deden ze het goed?” vroegen we aan Amal, Kimberley en Calicia. “Ja, zeker, heel goed” zeiden ze en daarbij keken ze met een schuin oog naar hun glimmende docente. “Net zo goed als jullie docent?” vroegen we met een knipoog en ja hoor, net zo goed. “Ze kunnen het zo duidelijk uitleggen, we snappen het heel goed, we hebben er veel van geleerd”. “Dus volgend jaar weer?” vroegen we hoopvol en inderdaad: volgend jaar weer. “Waarom hebben jullie deel genomen aan dit project?” en het antwoord van deze 14-jarigen was zo motiverend. “Ach ja, meneer, weet u, het was een mooie kans om je Engels te verbeteren en die kans wilden we niet laten lopen”. Met dit antwoord zijn alle vragen beantwoord, toch?

“Nou, welkom in het onderwijs”, riepen we Tara en Bibian toe. “Willen jullie vanavond alvast een voorcontract tekenen, dan kun je over een paar jaar zo aan de slag!” Nou, dat was de bedoeling nu ook weer niet, maar het was wel een rijke ervaring. ‘We komen elkaar eigenlijk nooit tegen”, zeiden ze. “We hadden totaal geen idee van wat een VMBO-school is en hoe VMBO-leerlingen zijn, alleen maar beelden van televisie of de krant”. “We leven allemaal in ons eigen wereldje en daarom was dit project bijzonder en ook voor ons heel erg waardevol”. Een kritische kanttekening was er ook. “De voorbereiding mag wel een tandje beter. We wisten bij de start niet waar we aan toe waren en dat voelde niet goed.” Een verbeterpunt voor de volgende keer. “Maar dit project doet ook heel veel met ons”.

Bianca hoorde dit allemaal met trots aan. “Het project is beelddoorbrekend en het neemt vooroordelen weg, een enorm belangrijk aspect. Bovendien, alle leerlingen krijgen er meer zelfvertrouwen door, dus voluit mee door gaan.” Een inspirerende boodschap voor het verzamelde management van het ROC. “Er liggen zoveel kansen” zei een van ons. Anglia is dus op een bijzondere wijze in beeld gebracht.

Amal en Kimberley schreven nog een gedicht over deze boeiende avond.

Etentje met het ROC.
 
Etentje met het ROC.
We schudden de handen met zijn twee.
 
We krijgen een cadeau van het ROC.
We zijn er heel blij mee.
 
We stonden daar een beetje antiek.
En het restaurant was chique.
 
We bleven nog even.
Ze hadden ons een heel lekker diner gegeven.
 
We waren blij dat we waren uitgenodigd.
En na het diner werden we nog aangekondigd.
 
We hadden grappige gedachten .
En daarvan moesten we hard gaan lachen.
 
Iedereen keek ons raar aan.
En van het lachen hadden we een traan.
 
Het ging redelijk.
En er kwamen ook leerlingen van het stedelijk.
 
 
Dit  was het gedicht van Amal & Kimberley 2D

Tara, Bibian,Calicia, Amal en Kimberley, fijn dat jullie er wilden zijn. Ons geschenkje is naar jullie onderweg.

Rob Franken

Vorige week deed ik verslag van een focusgesprek met een team van Scala. Een bijzonder gesprek. Er vond diezelfde avond nog zo’n gesprek plaats en wel met een team van De Rotonde. Al jaren een school met een excellent niveau en ik ben op zoek naar het geheim. Wat verklaart dit succes? Wat maakt deze school tot een excellente?

“Yes”, riep de enthousiaste spreker de zaal toe. “Toen ik vanochtend wakker werd, dacht ik, yes, vandaag naar De Rotonde, ik heb er zin in”. Die enthousiaste spreker was natuurlijk Erica Terpstra, oud Olympisch zwemkampioen en al jarenlang voorzitter van het NOC*NSF.

Sport en bewegen
Wie anders dan zij opent zo een toespraak. Erica was op De Rotonde om de Prismascholen een mooie prijs te overhandigen vanwege het actieve beleid om sport en bewegen een belangrijke plaats te geven in het lesrooster. “Met sport en bewegen houden we jonge mensen van de straat”, aldus Erica en “sport en bewegen leidt tot betere schoolresultaten en minder uitval, zo blijkt uit onderzoek”. Wie haar een beetje kent, ziet, voelt haar staan voor de zaal. Passie in het kwadraat!

Steekje los
Na afloop sprak ik met een van de leerlingen die de gasten keurig bediende met een hapje en een drankje. Ze sprak de gasten aan met een open gezicht en een vrolijke noot. Dat boeit me als jonge mensen al zover zijn. “Heb je het naar je zin”, vroeg ik haar? “Altijd meneer, ik kan niet chagrijnig zijn en ik wil het ook niet. Trouwens, dit is een leuke school dus waarom zou je ook?”

“Wat is er leuk aan deze school”, vroeg ik. “Ach meneer, weet u, iedereen is hier een beetje gek”. “Een beetje gek, wat bedoel je?” “Nou ja, de een heeft dit, de ander heeft dat, sommigen kunnen geen moment stil zitten, zoals ik en anderen zeggen geen stom woord omdat ze dat niet durven. Iedereen heeft wel wat, ook de leerkrachten”. “Ook de leerkrachten, het moet toch niet gekker worden”, sputterde ik tegen. “Meneer, het is echt zo. Als je hier met plezier wil werken, moet er wel een steekje los zitten, anders hou je het hier niet uit”, sprak ze met een grijns van oor tot oor.

Beetje maf
“Zelfs de directeur hier is een beetje maf”, zei ze terwijl Paul Eijgendaal, toenmalig directeur, net bij ons aanschoof. “Paul, wat hoor ik nu”, zei ik helemaal in de stemming, “is hier iedereen een beetje maf?” Paul sloeg een bijna vaderlijke arm om haar heen en zei lachend, “je hebt helemaal gelijk, daar wordt iedereen zelfs op geselecteerd en ze zijn indertijd met de directeur begonnen”. Het is alweer enkele jaren geleden, maar dit gesprekje is me bij gebleven. Vertelt het iets van het geheim van de Rotonde?

Passie en geduld
Terug naar het focusgesprek dat pas plaatsvond. Wat maakt de Rotonde zo succesvol, was de centrale vraag. En er volgde een boeiend gesprek. 
Het gesprek ging over teamwork, het elkaar aanspreken op de goede gang van zaken. Over het standaard mentorkwartiertje bij het begin van elke dag. Een beetje in lijn met ‘leren filosoferen’, waar word je blij van, wat doet je verdriet?
De warme overdracht van de ene jaarklas naar de andere, de enorme tijd die geïnvesteerd wordt in leerlingbesprekingen. Natuurlijk gaat het dan over cijfers, maar ook over veel meer, over de ‘mens leerling’. Klassen worden jaarlijks opnieuw samengesteld, leerlingen worden zorgvuldig bij elkaar in de klas geplaatst en soms bewust ook niet. Bij een klas wordt een mentor gezocht die het beste past bij juist die klas.
Er wordt geïnvesteerd in de thuissituatie. Ouders mogen zich niet onttrekken aan hun verantwoordelijkheid en: dat lukt Er zijn er maar heel weinig die niet met hun kind willen meegroeien.
We spraken over leerkrachten die een lange adem moeten hebben en veel, heel veel geduld. Soms zie je pas na jaren hard trekken vooruitgang. Je moet iets hebben met deze groep kinderen, je moet open met ze omgaan, direct, eerlijk. En dat gaat ook omgekeerd en dan vraagt een leerling aan haar docente,  “en wat is uw probleem, juf”? Hoe herkenbaar na het verhaal van hier boven.

Stapje verder
Er was ook ruimte voor een kritische noot. We zijn heel blij met de goede resultaten en de mooie scores, maar doen onze leerlingen het ook op het MBO goed? Het antwoord is: zeker niet altijd. En hoe komt dat dan? Teveel ‘gepamperd’ op de Rotonde, te weinig begeleiding op het MBO of een mix van beide? Collega’s zijn vrijgemaakt om zich geheel te richten op dit type vragen. Want dat de Rotonde een succes is in eigen huis, blijkt uit alles. Nu ook nog een succes op de volgende stappen in de grote samenleving.

Gek
Conclusie, een topteam en dus een topschool. Zo simpel is het. “Geen ik maar wij”. Allemaal een beetje gek ook, Rivella-achtig: een beetje vreemd, maar wel lekker. Maar eerlijk gezegd, zo gek wil deze bestuursvoorzitter ook wel zijn.
Sterker, hij is het.

Rob Franken

Mensen die mij kennen, weten hoe heerlijk ik het vind om van tijd tot tijd de bestuurlijke agenda los te laten om me onder te dompelen in de prachtige wereld van het onderwijs. Dat kan natuurlijk op vele manieren maar bijzonder in dat rijtje zijn toch wel de focusgesprekken.

Gesprekken met collega’s uit de verschillende scholen en colleges waarbij steeds maar weer drie vragen centraal staan: hoe komen we van goed naar beter naar het beste onderwijs, wat zijn onze hoofdpijnpunten en wat wil je meegeven als aandachtspunten voor de Raad van Bestuur? Zo’n gesprek begin ik met: we spreken elkaar niet elke dag, dus benut je kans. Dat doe ik ook. Voor mij is het gesprek ultieme mogelijkheid om de relatie te blijven zien tussen mijn bestuurlijke agenda en de agenda op de werkvloer. Verschillen zullen er altijd zijn, maar als de afstand tussen deze beide agenda’s te groot wordt, hebben we snel een probleem.

Wat je wél kunt
Enkele weken geleden stond een gesprek op de rol met een team van Scala. Allemaal vertegenwoordigers van vakgroepen LO, dans, toneel, techniek. Immers, de school heeft letterlijk en figuurlijk een scala aan mogelijkheden. Kinderen kunnen vaak veel meer op terreinen die niet altijd centraal staan op school. Prachtige voorbeelden gingen over de tafel, uit de hoek van sport en bewegen, techniek, toneel en dans.

Kinderen te laten ervaren dat ze trots mogen zijn op wat ze wél kunnen. Op mijn bestuurlijke agenda heet dat ‘meervoudige intelligentie’, op school heet dat: waar ben je goed in?
Heerlijk relativerend, zo’n gesprek. Het is al lang ‘uitgevonden’, maar hoe kunnen we dit denken versterken? Want niet alleen kennis brengt jonge mensen gezond door de wereld, maar vooral zelfkennis, zelfrespect en een gezonde eigenwaarde. Je moet een beetje trots op jezelf kunnen zijn om zelfvertrouwen te kunnen ontwikkelen. Dan kun je ook trots worden op anderen. Een topuitdaging voor ons onderwijs. En dus is er op Scala een examenklas toneel, sport en bewegen, enzovoorts. Waar je goed in bent, is veel minder van belang dan dat je ergens goed in bent. 

Respect
Het gesprek ging ook over het programma ‘Rots en water’ dat vooral door de vakgroep LO wordt uitgevoerd. Maar eigenlijk ook weer niet, want ook in de andere vakken werkt men aan dezelfde inhoud. 'Rots en water' leert kinderen respect te krijgen voor zich zelf en voor anderen. Afgeleid van zelfverdedigingsporten, lijkt het een prachtige methode om datgene te doen waar deze samenleving zo in tekort schiet: respect hebben voor anderen.
Het enthousiasme spatte van de aanwezige docenten af. “Rob, dit programma moeten we verder uitdragen. Alle mentoren, iedereen zou hiermee moeten kunnen werken. Dan blijft het niet ‘iets van de sportzaal’, maar nemen kinderen het overal mee”. “En niet alleen op Scala maar in het hele ROC.”

Ontroerend
En ter illustratie haalde Jac een werkstukje van een leerlingen uit zijn jaszak. “Samantha Naalden is een leerling uit klas K2E. Kijk Rob, zo klinkt dat uit de mond van een leerling”. En hij las voor uit haar werk. Een prachtig werkstuk. Wat zou de wereld er anders uit kunnen zien? Ontroerend in zijn boodschap, ontroerend in zijn eenvoud, ontroerend omdat er nog zo’n lange weg voor ons ligt, ook binnen ROC West-Brabant. Ik heb het al eens eerder geschreven: hoeveel kunnen wij volwassenen leren van onze jongeren? Dit is weer zo’n voorbeeld:


Respect
Respect betekent aanzien, eerbied of waardering. Respect geef je iemand (of krijg je van iemand ) om zijn of haar kwaliteiten. Bijvoorbeeld, een leerling  heeft (dat hoort in elk geval zo) respect voor zijn of haar leraar. Voor mij betekent respect, iemand waarderen voor hoe ze zijn. Al mag je ze niet, je doet wel normaal tegen ze. Je respecteert ze.

Respect betekent eigenlijk voor mij, iemand in zijn of haar waarde laten.
We hebben met de gym van meneer Antonissen en meneer de Laat les gehad over Rots en Water. Rots moet het geweld in ons voorstellen om ons te verdedigen. Je kunt iemand toelaten (water) of iemand met harde hand aanpakken (rots). We kregen les in zelfverdediging, als je op straat word aangevallen en ze weigeren naar je te luisteren, verdedig je jezelf met rots. Respect is nodig in de samenleving. Als er geen respect zou zijn, zou er ook geen samenleving zijn.
12 november is er zelfs respectdag. Een keer per jaar een dag om elkaar nog eens extra te laten zien dat we met elkaar de beste bedoelingen hebben. Dat de wereld er juist zo mooi uit kan zien als we respect kunnen hebben voor elkaar. Dat we toch allemaal door een ander gezien willen worden als degene die er toe doet. Dat we toch allemaal als waardevol worden beschouwd. Daarom is die dag er, respectdag, dat we mogen vieren dat het leven geweldig is als we respect mogen geven en kunnen krijgen. Als ik mijn klas zo zie omgaan met het woord respect, zie ik dat er meer wordt geëist dan gegeven.
Sommige jongeren zoeken respect, door dure dingen, stoer doen, nieuwe outfits en blitse mobieltjes. Maar daar draait respect niet om. Respect heeft te maken met hoe je naar iemand kijkt en hoe hij naar jou kijkt. Respect krijgen vinden we vanzelfsprekend. Respect geven of laten zien aan een ander is veel moeilijker. Voor wie hebben we nu respect en voor wie niet?
Iedereen is uniek. Wij zijn allemaal anders. We hebben wel anderen nodig, we willen begrepen worden. De ander ook. Respect begint met een ander te willen begrijpen. Volwassenen vinden vaak dat jongeren te weinig respect tonen. Maar, wat houdt dat nu eigenlijk in? Het is echt niet gemakkelijk om daar antwoord op te geven. Respect is niet voor iedereen hetzelfde en de meeste mensen lijken zo hun eigen normen en waarden te hebben.
Dit is dus respect. Voor mij, voor anderen, voor iedereen.

Samantha Naalden, SCALA, klas K2E


Samantha, ik laat jou aan het woord. Hier kan ik niets meer aan toevoegen. Voor de bestuurlijke agenda. Je hebt geweldig beschreven waar het echt om gaat tussen mensen.



Rob Franken

Zo vaak hoor ik prachtige verhalen over wat leerlingen of studenten van onze scholen meemaken, doen of initiëren. Daar word je ongelooflijke trots van, dáár doen we het voor in het onderwijs. Dit is het verhaal van twee leerlingen van Graaf Engelbrecht.

Lees het artikel

Ons ROC bestaat inmiddels alweer 5 jaar in zijn huidige vorm. Een nieuwe beleidsperiode breekt aan, waarin nog steeds het doel is: hoe kunnen we onze leerlingen en studenten maximaal laten groeien? Voor mij zit het allemaal in ‘de stijl van het leiderschap’ in onze hele organisatie.

Lees het artikel

Lees het artikel