Licht in de tunnel (deel 2)

Geplaatst door: Rob Franken 26 november 2010, 15:53

 

Wie mij kent als zoon van een mijnwerker in een van de voormalige Limburgse kolenmijnen, begrijpt dat de recente gebeurtenissen in Chili mij heel persoonlijk hebben geraakt. Die 33 mannen op ruim 600 meter diepte, afgesloten, ruim 14 dagen zonder contact met de buitenwereld, opgegeven, zenuwinzinkingen nabij, op sterven na dood, toen klopsignalen, een eerste contact via een smalle buis, voedsel, water, de eerste foto’s en daarna nog 2 lange, lange maanden van intense spanningen. Het... had mijn vader kunnen zijn.

 

Wie wel eens op een diepte van 1000 meter in een kolenmijn is geweest, weet hoe het moet voelen om daar maandenlang vast te zitten. Het proces in Chili was adembenemend. Ik heb voor de televisie de eerste kompel omhoog zien komen en ook de laatste. Diep midden in de nacht…, maar ik wilde het mee maken. Alsof... 

De laatste voelde als een overwinning, gered.

 

Natuurlijk was dat het glorieuze moment waarop menselijk doorzettingsvermogen, boven en onder de grond en geweldige techniek maximaal zijn beloond. Maar toch was dat niet het beslissende moment. Dat moment was er toen die grote boor in de ruimte aan kwam waar de kompels vast zaten. Wat een gevoel moet dat zijn geweest, de tunnel was geboord. Boor weg en toen was er… licht in die tunnel. Er zal gelachen zijn, gehuild, gevloekt, gebeden en wat niet nog meer. Licht… natuurlijk, daarna nog dagen van wachten en afzien, boven en onder de grond, maar de redding voelde al nabij.

 

Eerder schreef ik een weblog, Licht in de tunnel (deze is voor de ROC-collega's na te lezen op de portal). Dat was een uitdrukking van dat machteloze gevoel: we zitten vast, diep onder de grond; maar ook van: we tonen mijnwerkersmentaliteit, wij komen hier uit. En dat kan, als we samen aan de bak gaan, boven en onder de grond. Toen was de aanleiding ’t Bergse VMBO en nu is de aanleiding voor deze weblog... ’t Bergse VMBO. Hoe kunnen gebeurtenissen zo samen vallen. Toen zat de school vast, diep onder de grond, nagenoeg opgegeven, geen kans op overleven, geen uitweg meer. Mijn weblog was bedoeld en is gelezen als een klopsignaal. Enkele dagen na publicatie kreeg ik reactie van het hele team: “we hebben je gehoord, we gaan er voor”. Mijnwerkersmentaliteit, daar ging het om. Dat gevoel van Chili, al konden we dat toen niet vermoeden.

 

Deze week schreef ik een korte brief aan alle medewerkers van de school.

 

Aan: collega’s van ’t Bergse VMBO

 

Beste mensen,

Gisteravond, direct na het inspectiebezoek, zijn wij geïnformeerd over de uitkomst en dat is het best denkbare resultaat. Weg blijven bij de beoordeling van 'zeer zwak' was en is erg belangrijk voor de school. En dat is gelukt en daar ben ik, ongetwijfeld met jullie, heel erg blij mee. Enkele weken geleden hebben wij een zwaar gesprek gevoerd en dan dit, na enorme inspanningen door jullie allemaal, is geweldig om vast te stellen.

Is de uitkomst al mooi, de basis op grond waarop jullie deze uitslag hebben verdiend is geweldig. Daar ben ik ongelooflijk blij mee en trots op, heerlijk om te kunnen schrijven na ons pittige overleg. Het sluit wel aan bij de vraag die bij die gelegenheid al gesteld is, namelijk: doen wij dan niets goed? En dat blijkt, ook in de ogen van de inspectie heel veel te zijn, misschien wel het allerbelangrijkste. Dat gaat dan over punten als het pedagogisch klimaat, de betrokkenheid bij leerlingen, de inzet om het beste uit de leerling te halen. Daarom kunnen leerlingen ook zeggen dat “ het gebouw er niet uit ziet maar dat als je binnen bent, je zeer welkom en gewaardeerd mag voelen”. Mooier compliment is nauwelijks te maken.

Moet er nog veel gebeuren? Ja, en dan zijn we allemaal zeer van doordrongen op weg naar een voldoende beoordeling. Nog veel werk te doen dus, maar niet vergeten van dit moment te genieten ook al zal de inspanning van velen enorm zijn geweest. Maar eigenlijk, juist daardoor!

 

Mede namens Arjan, Chapeau voor team en management.

 

Rob Franken

 

PS tot zaterdag, Efteling!

 

 

 

Met de mentaliteit van een mijnwerker is het best denkbare resultaat bevochten. Weg gebleven bij 'zeer zwak'”. Wel nog 'zwak', dus nog niet boven de grond. Maar de tunnel is gegraven en er is het eerste licht. Als in Chili, toen die boor de plek bereikte. Nog een lange weg te gaan, zeker. Maar, er komt een moment dan kunnen we Chili herbeleven in Bergen op Zoom. Als school, team en leerlingen boven de grond niet meer hoeven te volstaan met licht in de tunnel, maar het volle licht.

 

  • met de investering in Hein hebben we hernieuwd bewezen tot het uiterste te willen gaan,
  • de dankbaarheid en enorme waardering gaan uit naar Chris die bereid was zichzelf weg te cijferen ten gunste van school, team en leerlingen,
  • de trots gaat uit naar het team van collega’s en leerlingen die dit eerste en beslissende resultaat hebben weten te realiseren, deze tunnel werd immers van beneden uit gegraven.  

 

Chapeau voor allen. 

Er is licht in de tunnel

 

Rob Franken


_