“Marleen, dit smaakt naar meer”

Geplaatst door: Rob Franken 8 november 2011, 10:59


Het ligt alweer enkele weken achter ons, maar het is nog meer dan de moeite waard om er nog eens aandacht aan te besteden. We schrijven woensdag 5 oktober. Een bomvol auditorium in het Trivium maakt zich op voor een zeer bijzonder evenement. Een symposium met als titel CVA Revalidatie en bewegen. In de zaal hoogleraren, docenten mbo, studenten mbo, medewerkers van Stichting Groenhuysen, leidinggevenden en vele anderen. Wat een bont gezelschap. Wat bond hen die dag?

Enkele jaren geleden kreeg ik een verzoek van een van onze docenten om haar te faciliteren bij studie en onderzoek naar een nieuwe behandelmethode voor CVA-patienten*, Marleen Huijben. Natuurlijk is er op zo’n vraag altijd een grondhouding van sympathie voor een ambitieuze collega. Maar ik was ook erg geïnteresseerd in de relatie met en het belang voor onze medische opleidingen. “Wat gaan onze studenten ervan merken”, was mijn vraag. “Heel veel”, was het antwoord van Marleen. “Houd me op de hoogte”, zei ik. “Komt in orde, Rob”.

Recent kreeg ik een vervolgverzoek. “Rob, de eerste resultaten zijn geweldig, maar ik zou graag een promotieonderzoek doen. Zou ik weer op je mogen rekenen?” En weer was mijn reactie, “Marleen zeker en van harte, maar wat gaan we ervan merken?” 

En toen was daar het symposium. Boeiende presentaties, natuurlijk als eerste van Marleen zelf. Onderzoek naar de effecten van een nieuwe therapie voor CVA-patienten. Spectaculair, opzienbarend, zo voor de hand liggend maar toch zo revolutionair. ‘Zitten en wachten’ voorbij, een activerende therapie. Effecten op het gedrag en de ontwikkeling van CVA-patienten, daadwerkelijk verhoogde zelfstandigheid maar ook nog met een enorme bijvangst: een andere rol voor verpleegkundigen en therapeuten, interessanter, verhoging van werkplezier en een andere kijk op de patiënt en zijn/haar ontwikkeling. ‘Zitten en wachten’ voorbij, letterlijk en figuurlijk.

(Marleen in het midden)

Professor doctor Scherder en doctor Rademaker van de VU in Amsterdam droegen zorg voor de wetenschappelijke borging met lezingen onder de titels ‘Cognitie en bewegen’ en ‘Bewegen moet’. Hersenonderzoek maakt duidelijk dat bewegen essentieel is in ontwikkeling en behoud van vitale functies, grondslag voor de activerende therapie waar Marleen aan werkt en over sprak. Annette Poulis maakte in haar presentatie haarscherp hoe onderzoek en de nieuwe therapie binnen Stichting Groenhuysen in praktijk werkt en effect sorteert.

Wat was nu het fascinerende element van dit symposium? Wat bond dit bonte gezelschap van 140 mensen? Eigenlijk heel simpel maar dikwijls zo onbereikbaar ver weg. Het was de verbinding tussen wetenschap en werkvloer. Deze nieuwe wetenschappelijke inzichten blijven nu eens niet met een dikke laag stof achter in de bibliotheek van de universiteit maar worden van praktische handvatten voorzien voor de werkvloer van mbo-ers en hbo-ers. Mbo-studenten op het puntje van hun stoel bij deze presentaties omdat ze het zien werken. Verpleegkundigen die zich uitgedaagd voelen en hun beroepstrots voelen groeien. Dat is kenniscirculatie in optima forma.     

(Volle zaal)


Een dankwoord is op z’n plaats aan de initiatiefnemende organisaties, Stichting Groenhuysen en het Innovatienetwerk van ROC West-Brabant. Maar bovenal natuurlijk aan Marleen Huijben.
“Marleen, dit smaakt echt naar meer”.

Rob Franken

 

*CVA= cardio-vasculair accident ofwel beroerte

-

Zondag vrij parkeren, mevrouw

Geplaatst door: Mark Baselier 9 januari 2010, 16:15

Doen we goed? Dat is een vraag die je jezelf in het dagelijkse leven wel eens stelt. Met alle media-aandacht voor de ‘wanprestaties in het MBO’, is het een vraag die je jezelf  als bestuursvoorzitter momenteel zeer regelmatig stelt.

Lees het artikel