Het is een boeiend gesprek die avond met een aantal jonge collega's, over ambities, het werk, hun positie binnen ons ROC. Hoe kunnen we elkaar inspireren, wat is nodig om geïnspireerd te blijven en anderen te inspireren? Wat is het best denkbare onderwijs en hoe kunnen we daaraan bijdragen? Ieder vanuit de eigen kracht. Een boeiend gesprek daar in Canise, ons opleidingsrestaurant van het Zoomvliet College. 

Vooraf ontmoeten we Renate en Bart, twee bijzondere collega's, elk met een heel eigen verhaal. In die twee verhalen zitten ook boeiende overeenkomsten.

Een dag of 10 eerder heb ik ze voor het eerst ontmoet bij gelegenheid van het Open Huis van de mbo-scholen in Bergen op Zoom en Roosendaal, dus ook van de Hotelschool van Zoomvliet. Met enkele collega's sprak ik over de school, over de studenten, over nieuwe plannen en nieuwe ontwikkelingen. Hoe kunnen we talenten van studenten maximaal aanspreken en ontwikkelen is natuurlijk steeds weer de achterliggende vraag. Er is immers veel mogelijk. Er is veel mogelijk? "Ja, inderdaad Rob, er is veel mogelijk, heel veel". En zo werd ik ter plekke voorgesteld aan Renate en Bart, twee oud-studenten van de hotelschool. De trots straalde af van hun oud-docenten. Ik werd geraakt en we maakten een afspraak voor een gesprek.

Renate is inmiddels in dienst van de hotelschool. Zij is nu instructeur bediening in het restaurant en tegelijkertijd volgt ze een docentenopleiding bij Fontys in Eindhoven. Hard werken, lange werk- en studieweken maar ze heeft het er voor over. Ze spreekt met passie en bezieling over de horeca, over haar eigen ontwikkeling en haar passie in onderwijs. "Het is zo mooi om studenten te zien groeien in hun vak. Daaraan lever ik graag een zinvolle bijdrage. Daar gaat het echt om". Ooit is ze gepassioneerd geraakt voor de horeca, een docent van de hotelschool zag dat en vroeg haar te solliciteren. Een beslissend moment, ze solliciteerde, ze werd benoemd en nu werkt ze bij Zoomvliet en studeert bij Fontys. "Hoe heeft je schoolloopbaan er uit gezien", vroegen we en dan volgt een waanzinnig verhaal. Na de basisschool naar vmbo-basis, daarna werken in de horeca. "Studeren, ik zag het helemaal niet zitten", toen niveau 2 mbo, vervolgens niveau 3 en het mbo verlaten met niveau 4. Van vmbo-basis tot hbo en alle tussenliggende niveaus. Met passie, met ambitie, vol dankbaarheid sprekend over de docenten van de opleiding die haar passie deden groeien en over de docent, collega, die op een beslissend moment de juiste vraag stelde. "Hoe heb je dat kunnen opbrengen", vroegen wij. "Ach, weet je. Met je hart  kun je zoveel meer dan je weleens voor mogelijk houdt. Mijn zelfvertrouwen is zo gegroeid en dan gaat het vanzelf", was haar antwoord.

Het verhaal van Bart is net zo bijzonder. Van vmbo-tl naar mbo-4 en een baan in de horeca. Hij raakt gepassioneerd in wijnen, wil er meer van weten en keert weer terug naar school. Voor verdieping. Een sommelier in ontwikkeling. Een van de collega's aan tafel heeft hem in actie gezien. "Dit is geen verhaal over een wijn, dit is compleet entertainment aan tafel", klinkt zijn bewondering. En ook bij Bart dat bijzondere moment dat een van zijn docenten vroeg "heb jij zin om docent te worden?" Ja, dat wilde hij wel. En nu volgt hij een opleiding tot leermeester en in september vervolgt hij met de docentopleiding van Fontys. Ook zijn ambitie is uitgestippeld.

Bijzonder of niet? 'Met je hart' is zoveel meer mogelijk. Dat de verhalen van Bart en Renate ons vooral daarin mogen inspireren. Deze twee jonge mensen wijzen ons de weg! Zij verbeelden in eigen persoon de gehele beroepskolom, van vmbo naar mbo en vervolgens hbo. Kan het mooier?

Met je hart,

Rob Franken

-

“…… daar kan ik weer erg veel van leren”

Hoe vaak ik er langs gelopen of gereden ben, weet ik niet maar heel dikwijls. In dat werkelijk prachtige stukje Breda aan de rand van het Mastbos. En dan zie je in het voorbij gaan de gebouwen en terreinen natuurlijk wel liggen, maar verder…. geen idee wat daar aan de orde is. Eerlijk gezegd, ook nooit in verdiept. Maar dat zou deze zonnige vrijdagmiddag veranderen. We waren uitgenodigd om met een groepje collega’s van ROC West-Brabant een bijzondere opening bij te wonen.

Een opening van een moestuin en een kas waarin groenten, maar ook kruiden en geurige bloemen kunnen worden geteeld. Bijzonder spectaculair zult u zeggen met het ongetwijfeld veelzeggende slaapgebaar! Een kas en een moestuin, doe maar. Niets beter te doen dan?

We waren deze middag te gast bij Visio de Blauwe Kamer. Een landelijke stichting (neemt u eens een kijkje op de website www.visio.org) die gericht is op opvang en behandeling van blinde of zeer slechtziende jonge en oude mensen. De cliënten van deze indrukwekkende locatie in de natuur van Breda hebben daarnaast ook nog andere dikwijls zware fysieke en verstandelijke beperkingen. En waar het gezichtsvermogen uitvalt, moeten andere zintuigen worden geprikkeld en benut, door geurende kruiden en bloemen bijvoorbeeld. Maar ook zagen we daar snoezelkamers, in de jaren '90 van de vorige eeuw een hit, ook in het onderwijs. Daarna niet veel meer van gehoord, maar hier vol in bedrijf. “Onze cliënten komen hier tot rust, het is zeer nodig”, zegt Tanja Smeets, manager. Een heerlijke betrokkenheid van medewerkers bij hun werk en hun cliënten, zichtbaar en voelbaar.

Maar, het was niet zomaar een werkdag. We kwamen daar studenten tegen van de NHTV, studenten van ons eigen Prinsentuin, leerlingen van Prinsentuin-Tuinzichtlaan, van de Christoffel en ook leerlingen van de Praktijkschool. Ja, echt! HBO,MBO,VMBO en Praktijkschool. En zij allemaal in één project. De HBO-ers geven leiding en managen, de MBO-ers organiseren, plannen en voeren uit, de VMBO-ers en de leerlingen van de Praktijkschool volop aan het werk in de moestuin en bezig met de cliënten. En zo ontstond een project waarin een moestuin werd gerealiseerd, een belevingstuin, een kas en dat is nog maar het begin. En ook was er een grote activiteitenmiddag over het hele terrein, binnen onder andere verven, muziek maken en buiten racen op duofietsen en nog veel meer.

Hoe graag spreek ik al jaren over samenhang in de beroepskolom en op deze vrijdagmiddag kreeg deze gedachte vorm en inhoud in de praktijk. Brigitte Senden, motor achter dit hele project, bekeek het allemaal met een glimlach van oor tot oor. Collega Ardie van Prinsentuin zei, “Rob, zou dit nu bedoeld zijn met Nieuw Leren, mooier kan toch niet. Ik ga er voor”. Ook Radius sluit aan en de NHTV wil deze samenwerking een structurele plek geven in het curriculum. 

Dit was een stukje werkelijke Vital Society, een vitale gemeenschap met cement tussen de stenen en chemie in het proces. Iets betekenen voor anderen, waarde toevoegen aan deze cliënten en hun omgeving. Een leerling van de Praktijkschool pakte de hand van een bewoner en deed hem voelen hoe de verfkwast over het papier gleed, ontroerend. Een NHTV-er antwoordde,toen ik zoiets zei als “deze mensen hebben niet vooraan gestaan” met “ach meneer, dat weet ik niet. Ze hebben wel vooraan gestaan waar het ging om blij zijn met kleine dingen en daar kan ik weer erg veel van leren”.

Hoe wijs je een bestuursvoorzitter terecht? Zo dus.  

Het was, deze vrijdagmiddag een blijk van een meer dan vitale gemeenschap met waardetoevoeging over en weer. Wat een plezier, wat een betrokkenheid op elkaar en wat een genoegen. Wat mij betreft inderdaad, Het Nieuwe Leren, dwars door de gehele Beroepskolom en midden in de samenleving. Kunnen we dan eindelijk het VMBO, het MBO en het HBO afschaffen en een doorlopend Vocational College bouwen? Van Leerling naar Gezel naar Meester? Deze middag zagen we een eerste pentekening.

Rob Franken   


- 

Of toch wel. Op scherm zien we de eerste filmbeelden van een film welke volgend jaar op het filmfestival van Breda in première zal gaan. Daar zal onze eigen film over het MBO maar ook door het MBO voor het eerst publiekelijk worden vertoond. Deze film gaat een impressie geven van binnen uit, vanuit hart en ziel van ons eigen MBO. Sterker, door de bril van MBO-studenten. Een keer niet door de gekleurde bril van beleidsmakers, politici, bestuurders en andere hoogwaardigheidsbekleders maar door de bril van onze eigen studenten van het Zoomvliet College en 4 andere instituten. We waren het zat, al die strategische verhalen zonder wezenlijke inhoud, zonder de touch van de werkelijkheid en zonder de beleving van de werkvloer. Daar gaat deze film een eind aan maken.

Op het scherm is Alex in beeld. Het zijn de eerste beelden in een hele lange serie. Alex vertelt over zijn HOM-opleiding, in de Horeca dus. Alex wil een klein cafeetje beginnen met een kleine kaart, althans zo kwam hij de opleiding binnen. Maar of dat zo blijft? Het werken in de keuken vindt hij erg leuk. “Nee, niet dat geloop met borden in het restaurant maar de keuken”. En zijn ogen glimmen, dit lijkt het te zijn. Wat zijn groepsgenoten op de opleiding ook gaan doen, “ik wil mijn diploma halen”. Hij vertelt dat hij zich soms moeilijk kan concentreren en als hij over enkele docenten spreekt, dan voel je zijn waardering voor de “strenge”docenten, in die lessen kan hij zich namelijk wel goed concentreren, het helpt hem. Structuur dus.



Werkoverleg van Etienne, Paulien en Ryan als vertegenwoordigers van een grote groep studenten, met docenten en Rob Franken, raad van bestuur.

Onze studenten gaan Alex volgen. We willen in de komende jaren zien en ervaren hoe hij zijn weg vervolgt binnen Zoomvliet. En zo volgen we vele studenten, de meesten nu nog eerste jaars. Dus over 3 tot 4 jaar hebben we een volledig beeld, zeg maar een zelfportret MBO. Ze zijn al volop aan het filmen en het interviewen op Zoomvliet dus, maar ook op Prinsentuin, Vitalis en Markiezaat. “Wat me opvalt”, zegt Etienne, “dat studentent zo verschillend zijn. Op Markiezaat hebben we echt heel andere gesprekken dan op Zoomvliet en Vitalis-studenten zijn weer anders. Dat had ik zo niet bedacht”.

En zo is het, Het MBO bestaat niet. Wat het dan wel is? Blijf ze volgen, we krijgen meer dan een blik in de keuken, het wordt een verhaal en een beleving vanuit het hart. Ziet u onze cameraploegen aan het werk op de Colleges, weet dan waarmee ze bezig zijn. En kijk uit naar het moment waarop we de film gaan beleven. Fout, de rijke schakeringen van “het” MBO gaan beleven.

Rob Franken

Lees het artikel