GRATIAS

Geplaatst door: Rob Franken 27 maart 2012, 10:47


Het was weer genieten in de vroege ochtend langs het Wilhelminakanaal. Op weg naar de 10 km non stop running gepland eind april, nu ongeveer 6 voor de boeg. Mooi op schema, dus. Het was behoorlijk nevelig, de zon probeerde door te breken en een schip lag afgemeerd in afwachting van een vracht.

Er was niemand, zelfs geen baasje dat zijn hond uitliet. Onder de brug naar Rijen was het stil en rustig, Dongen sliep nog.   Een enkel koppeltje eenden vloog op maar ver kon ik ze met m’n oog niet volgen. De nevel was te dik. Om me heen kijkend, was er als het ware een cirkel, een muur van mist om me heen gebouwd. Van links midden over het kanaal, voor me uit en dan rechts het bouwland op. Beperkt zicht dus, maar prachtig om te zien.

En de cirkel verschoof met de meters die ik liep. Indrukwekkend om je daar op die vroege morgen deel te voelen van dit natuurverschijnsel. Je loopt in je eigen ommuurde ruimte. Alsof de weg voor je, je eigen toekomst, beetje voor beetje zichtbaar wordt, mee beweegt maar tegelijkertijd, letterlijk en figuurlijk in nevelen gehuld blijft.

Je neemt je eigen beperkte zicht steeds weer mee.

Vlak voor Oosterhout mijn keerpunt, terug naar Dongen. En weer in die cirkel van mist, nu van rechts af over het kanaal. Ook het verleden nog in nevelen gehuld? Welke kant je ook oploopt, het zicht blijft beperkt.  Boven  het bosje uit de eerste zon, een prachtige goudrode bol. Het zou  niet lang meer duren...
Het zicht werd ruimer, het kanaal kreeg meer lengte en de overzij werd zichtbaar. Meer zicht op je verleden?

Ik keek even om en ook daar meer lengte, een ruimere cirkel om me heen. Al lopend reikte het beeld verder, al levend en werkend, meer zicht op jezelf? Alsof verleden en toekomst zich meer en meer onthullen?

Is het dat beeld van je eigen, nauwe gezichtsveld? Je ziet in de ruimte die je hebt, met alle beperkingen van dien. Buiten je eigen werkelijkheid ligt niets meer?  Hebben links en rechts in de politiek dus gewoon allebei gelijk of allebei net zoveel ongelijk? Je kijkt immers alleen maar rond in je eigen wereld. Is dat het beeld van vele discussies waarin mensen elkaar niet lijken te ontmoeten? Elk een cirkel van mist om zich heen waarbuiten niets meer lijkt te bestaan? Is het dat traditionele beeld van ontluikende wijsheid met de jaren? Hadden die culturen toch gelijk waarin de stamoudsten een belangrijke rol vervulden, omdat voor hen de cirkel van inzicht zich verruimde ten faveure van de hele stam? Of was het zelfs een transcendent fenomeen?

Eens zul je de volle waarheid en het volle inzicht genieten…

De zon brak door, de mist trok op en het kanaal glinsterde als een heldere streep door het landschap. Voor en achter, verleden en heden, ver en dichtbij ontvouwden zich voor me, achter me, om me heen. Het schip lag er nog. Helder in de eerste zon, haar naam nu leesbaar in grote letters, ‘GRATIAS’, hoe bestaat het. Het schip drukte in een enkel woord mijn emotie uit. Alle kwartjes vielen.

GRATIAS, voor deze geweldige start van de dag met die aangrijpende beelden. GRATIAS, voor 8 prachtige jaren met ontluikend zicht op onderwijs, op de maatschappij, op het leven, op mezelf.  GRATIAS, voor al die boeiende, inspirerende en dragende mensen om me heen.

Onder een mooiere titel kan ik deze voorlaatste weblog niet schrijven.

‘GRATIAS’, DANK!

Rob Franken

 

-