Circle of life (deel 2)

Geplaatst door: Rob Franken 20 juni 2011, 21:00

 

 

Alweer enkele jaren geleden schreef ik een weblog onder de titel 'Circle of Life'. Onderwijs op een positieve wijze ingeklemd tussen het verdriet om het overlijden van een geliefde en het geluk bij de geboorte van nieuw leven. Een perfecte circle of life, immers van het blije begin van een jong mensenleven via een levenlang werken en ontwikkelen naar het definitieve afscheid aan het eind van je leven. Dat het in de werkelijkheid van het leven niet altijd een perfecte cirkel is, weten we in het onderwijs overigens maar al te goed. Te vaak staan we immers bij het graf van een overleden collega, leerling of student en dan is de natuurlijke 'circle of life' plotseling wreed doorbroken. Er is altijd verdriet, maar dan is het verdriet ongekend. ' 

Deze blog gaat overigens over een geheel andere 'circle of life', de cirkel van een loopbaan. Immers, er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Een tijd aan het begin van je loopbaan maar er is ook een tijd aan het eind van een loopbaan. En deze cirkel is spoedig gesloten, zo kondig ik u aan. Na een prachtige rondreis door ons land, van Limburg via de Veluwe en Twente naar West-Brabant is de tijd van gaan en dus van afscheid, nabij.


Zeer kort geleden heb ik onze Raad van Toezicht dan ook laten weten dat ik in 2012 mijn functie als bestuursvoorzitter van ROC West-Brabant zal neerleggen. Geen gemakkelijk besluit want hoe kun je het naar je zin hebben en met ongelooflijk veel genoegen elke dag weer de draden van de vorige dagen oppakken? Hoe kun je het naar je zin hebben in deze prachtige en ambitieuze regio? En dan toch, een tijd van gaan na ruim 8 prachtige jaren in jullie midden. Waarom dan toch als je het zo naar je zin hebt?

 

 

·                     Gedurende mijn hele loopbaan door het onderwijs is 8 jaar in dezelfde functie een welhaast mathematische werkelijkheid gebleken; 5 hoofdfuncties in ruim 40 jaar. Kennelijk is dat het optimum dat bij mij past. Recent onderzoek geeft daarvoor, maar dat is voor mij vooral achteraf, een wetenschappelijke onderbouwing. 8 Jaar blijkt voor bestuurders en managers een periode te zijn van optimaal resultaat, van optimaal rendement en effectiviteit om het maar eens zo te zeggen. Ik heb er nooit een wetenschappelijke basis voor nodig gehad, het voelt bij mij zo, wil het respecteren.

·                     Maar er is meer. Elke organisatie, ook ROC West-Brabant, vraagt om leiderschap dat past bij de fase van ontwikkeling. Te dikwijls wordt dat in kringen van bestuur en management gemakshalve 'vergeten'. Met veel overtuiging heb ik gewerkt aan de fusie tussen de beide ROC’s in 2005 en aan de ontwikkeling van onze prachtige organisatie in de eerste beleidsperiode en met net zoveel overtuiging aan de voorbereiding van de tweede beleidsperiode, afgerond met ons schitterende strategische plan 'Onderwijs met Passie 2015'. Een titel die helemaal bij mij past maar ook helemaal bij ons ROC. Maar deze nieuwe beleidsfase vraagt naast continuïteit ook weer om nieuwe accenten en om nieuwe inzichten. Dat houdt een organisatie 'fris en fruitig'. En waar de organisatie en de filosofie van de organisatie door zoveel mensen gedragen, staat als een huis, is het goed tijdig ruimte te maken voor dat proces. 

·                     En, eerlijk is eerlijk en last but not least: ik zie mijn kleinkinderen heel snel groot worden maar heel veel van dat moois kan ik nauwelijks meemaken. Binnenkort gaat de jongste, jawel Rebecca uit de circle of life-deel 1, alweer naar de basisschool. Ik wil er meer getuige van zijn, ik wil eindelijk wel eens langs de lijn staan als ze voetballen, of die boomhut met ze bouwen of die Pipo-wagen opknappen of.... En daarnaast meen ik uit nabije bronnen te weten dat Marij er ook wel een beetje J aan toe is. Wat meer tijd voor elkaar, het mag  ook wel een keer.

 

 

Kortom, deze drie sets van argumenten - het past bij mij, het is in deze fase goed voor ROC West-Brabant en ik wil er meer zijn voor mijn naaste omgeving - hebben me doen besluiten om het werk in 2012 neer te leggen en met pensioen te gaan. Toen de Raad van Toezicht mij vroeg of ik daarbij een moment of datum in gedachten had, was het antwoord niet moeilijk: hoe kan het anders, de Onderwijsdag in april 2012. Die dag past bij mij en dan hoop ik in een sfeer van Onderwijs en Passie passend bij het ROC waar ik me zo intens aan verbonden voel, velen van u nog een keer de hand te kunnen drukken. Dus voorlopig is het de Onderwijsdag, mocht het toch een ander moment worden dan hoort u dat tijdig.

 

Ik geloof niet dat ik eerder zo lang gedaan heb over het schrijven van een weblog als deze keer. Het valt me zwaar, dit komende afscheid maar tegelijkertijd voelt het ook goed. En... laat er ook geen misverstand over bestaan: u bent nog niet van me af J.  Er wachten nog belangrijke dossiers op definitieve besluitvorming en daar ga ik in de komende 9 maanden alles aan doen. En dan, pas dan zal ik in groot vertrouwen de voorzittershamer overdragen aan Arjan en hem alle succes wensen. Ik zal Arjan en de nu nog onbekende collega in de nieuwe Raad van Bestuur, op dat moment feliciteren dat zij leiding mogen geven aan deze prachtige instelling. Voor mij was het een wereldbaan, voor hen vast niet minder. En ik zal hen beiden op dat moment ook vragen om met dezelfde trots naar al die collega's, jullie allemaal, te kijken die elke dag weer met volle overgave ons onderwijs en dus onze leerlingen en studenten dienen, als ik gedaan heb.

 

Einde bericht en tot morgen, gewoon weer 'vol aan de bak'.

 

 

Rob Franken  

 

-

 

 

.

 

Circle of life

Geplaatst door: Rob Franken 12 november 2007, 16:59

 

Er zijn van die momenten in het leven dat het lijkt of alle gebeurtenissen samen lijken te vallen. Verdriet en vreugde gaan dan soms bijna hand in hand. Zo’n moment beleefde ik vorige week.

 

Allereerst was daar op donderdag de rouwdienst en de aansluitende begrafenis van de vader van Bert Bos. Een mooie en sobere dienst waarin Bert met weloverwogen woorden zijn vader nog eens typeerde en de predikant woorden van troost sprak. Daar was het zichtbaar hartstochtelijke verdriet van een van de kleinkinderen om het verlies van haar opa en het schitterende gedicht dat ter herinnering aan hem door weer een ander kleinkind was geschreven. Het gedicht klonk indrukwekkend, bedroefd en bemoedigend tegelijkertijd, in het kleine kerkje. Luisterend zag je deze man als het ware voor je opdoemen, je zag hem werken, je zag hem leven.

 

Vaders

Onwillekeurig moest ik denken aan mijn eigen vader. Bert zijn vader was boer, mijn vader was mijnwerker in een van de Limburgse steenkolenmijnen. Ze bewerkten beiden het land. De een aan de oppervlakte en de ander tot 1000 meter diep onder de grond. Mannen met  hoofd, hart en handen op de juiste plaats. Mannen met uitgesproken principes en leefstijlen, wat hebben we veel aan ze te danken. Hoe verschillend ook, maar wat ontlenen Bert en ik ook veel gemeenschappelijks aan die achtergrond.

 

Afscheid en welkom

Al voor de rouwdienst begon had een telefoontje mij duidelijk gemaakt dat mijn oudste dochter die dag in het ziekenhuis was opgenomen voor haar eerste bevalling van zoon of dochter. Kan de circle of life indringender ervaren worden dan op een dergelijk moment? We staan te rouwen aan het graf voor een geliefde die terug wordt gegeven aan de aarde en tegelijkertijd is daar de spanning en de blijde verwachting van nieuw leven, toch telkens weer een prachtwonder. De woorden van de predikant “uit stof zijt gij voortgekomen en tot stof zult gij wederkeren” krijgen dan wel een zeer bijzondere lading en betekenis. Het zou overigens nog tot vrijdagavond duren alvorens Rebecca Melissa, een kleindochter dus, het tijd vond om de wereld te begroeten. Na een probleemloze zwangerschap een zeer zware bevalling, maar trots, blijdschap en diep geluk verdreef bij vader en moeder heel snel de pijn en de moeite.

 

Kwaliteit van de cirkel

Tegelijkertijd vond op die bewuste donderdag de druk bezochte jaarlijkse decanendag plaats. Ik mocht deze bijeenkomst openen. Alle Colleges in touw. Nieuwe ontwikkelingen in het onderwijs in het algemeen en op de Colleges in het bijzonder werden besproken: de token waarmee de resultaten van leerlingen kunnen worden gevolgd, de omschakeling naar competentiegericht leren, het praktijkleren, de profielen van de Colleges en wat niet al.

Het kernthema was steeds weer: hoe komen we van goed onderwijs, naar beter onderwijs, naar het beste onderwijs? Hoe komen leerlingen tot een goede studie- en beroepskeuze?  “Hoe”, zoals Frans Meijers het uitdrukte, “bouwen ze liefde op voor hun opleiding en een toekomstig beroep”? Een proces midden in de circle of life en wezenlijk van invloed op de kwaliteit van de cirkel.

 

Verdriet, vreugde, passie

Hoe schitterend is het dan om te beseffen dat je een bijdrage mag leveren in het hart van het leven? Dat ons werk er toe mag bijdragen dat de jonge generatie op enig moment het estafettestokje van de oudere generatie kan en zal overnemen. Cultuuroverdracht in een pedagogische context. Onderwijs als de schakel tussen begin en einde, tussen vreugde en uiteindelijk ook weer verdriet. Generatie na generatie. Kan het mooier?  Dat verklaart mijn passie voor onderwijs.

 

Bijna tegelijkertijd ervaren: verdriet en vreugde en daar tussen in een prachtige verantwoordelijkheid in die continue levenscirkel waar wij allemaal op een bijzondere wijze deel van uitmaken.

Bert, vanaf deze plaats alle sterkte toegewenst voor “jou en de jouwen”. Weet je gesteund door velen. En, zoals het in de kerk klonk: “het laatste is het allerlaatste niet”. En Rebecca? Zij is de mooiste baby van het hele land. Echt, geloof me nu maar.

 

Rob Franken

-