Post Scriptum: “Houdoe en Welkom thuis” of “the circle of life, deel 3”

Geplaatst door: Rob Franken 9 mei 2012, 12:58

 

Schrijvend aan deze weblog kijk ik in m’n studeerkamer uit op een fraai ingelijst gedicht aan de wand. Een tekst uit 1948, een jaar voor mijn geboorte. Het gedicht werd indertijd geschreven en aangeboden door het team van ko(e)mpels - waar mijn vader er een van was - ter ere van zijn 25-jarig jubileum in dienst van de Staatsmijn Hendrik in Brunssum, 1923-1948.

 

Lief en leed deelden ze met elkaar, die kompels. 100% vertrouwen op elkaar, voorwaarde voor veiligheid onder in de mijn op 1000m diepte. Ieders leven was afhankelijk van de ander. Je gaat met elkaar naar beneden en je komt met elkaar weer boven, dat beeld. Niemand maakt het in z’n eentje. Daarom vond ik het zo mooi om dat beeld van de Ghanagangers samen met Bert over te dragen aan Arjan en Ilona. Dat beeld maakt eigentijds duidelijk: je doet het met elkaar en je laat elkaar niet los. De titel van het mooie gedicht is ‘Arbeid adelt’. Een naoorlogse lofzang op de zegeningen van arbeid, werk, je job. Gedateerd in woordgebruik, maar met een diepe en actuele betekenis: wat kan werk met je doen?

 

Aan dit gedicht moet ik steeds weer denken bij het schrijven van deze blog, al eerder aangekondigd als Post Scriptum, mijn nawoord.

 

Buiten enige twijfel mijn moeilijkste blog en daarom ook een paar weken later dan eerder gedacht. Stukje schrijven, overdenken, weer eens wegleggen, enkele dagen later weer teruglezen, herschrijven… want wat kan werk, je job, de intense samenwerking met zo velen, het delen van gevoelens en emoties, het je van elkaar afhankelijk weten, allemaal met je doen?

Ongelooflijk veel is mij de afgelopen maanden gebleken. Toen pas? Nee, natuurlijk niet. Maar in die laatste weken en maanden overzie je nog eens de hele periode van 8 jaar binnen ROC West-Brabant en in mijn situatie zelfs de volledige 42 jaar in dienst van het onderwijs.  

 

En dat natuurlijk niet in het minst door het prachtige en betekenisvolle afscheid dat jullie mij hebben bereid. De talrijke individuele gesprekken, het intieme afscheid van Raad van Toezicht, directeuren en diensthoofden een week eerder in BAROC. Caroline bleek goed te kunnen luisteren. Ooit, bij gelegenheid van een diner in de Grote Kerk had ik me laten ontvallen dat, nu terugkijkend, ik meer energie had willen zetten in het bespelen van een muziekinstrument. En wat was het geschenk van het DBR? Juist ja, een Spaanse gitaar inclusief een jaar muziekles. Ik ga er met veel plezier aan beginnen. Daarnaast nog een prachtig kunstwerk, de verbeelding van onze drie kernwaarden.

 

En toen ook nog het waanzinnige slotfeest op het erf van Vitalis, daar waar het 8 jaar geleden allemaal is begonnen. Een kleine circle of life ook weer gesloten. Een middag/avond met zang en dans door eigen mensen, warme en indringende toespraken van Klaus en Peter, een koninklijke onderscheiding, een prachtig cadeau in de vorm van de Homeplan-reis naar Mexico en een sublieme website met enorme dank aan IT-Workz en de dienst Marketing & Communicatie. Die avond kon ik nog niet bevroeden wat op die site allemaal te zien en te lezen zou zijn maar dat veranderde in de dagen daarna rap:

 

Indringende verhalen van vele, vele collega’s van hart tot hart, inmiddels zo’n 700 foto’s, video’s, blogs van Mia en Hannelore, het scheppingsverhaal van Maintenance, een feestelijke libdub van P3transfer, een prachtig verhaal van Gertie over begin en eind, een “wat hebben we allemaal met elkaar beleefd”-verhaal van Arianne, een tekst van Conny om stil van te worden, geweldige songs van Ed, een speech van Marc, warme bijdragen van P&O en Audit & Control, van Klaus, Chazia Mourali en nog zoveel anderen meer. Om over de meer materiële cadeaus in de vorm van (eigen) schilderijen en andere kunstwerken, een zelf gebouwde maquette van de nieuwbouw van het Stedelijk Gymnasium en boeken maar te zwijgen. En wat te denken van een borstbeeld in chocola gemaakt door Jimmy, student Cingel College. 120 werkuren heeft hij er aan besteed, ongelooflijk. Daarnaast nog eens de vele, warme reacties en donaties in antwoord op mijn laatste blog “Anthony’s wens” (http://www.anthonyswens.nl). Geweldig! En die indrukwekkende lijst van collega’s en studenten die, in welke vorm dan ook, een bijdrage hebben geleverd aan het project van Homeplan in Mexico.

 

Wat een avond met optredens van ons koor Van Horen Zingen, Ron als Elvis met onder andere "such a night" en later nog "my way", de “Band Brabant”, de ROC Harmonieband, ABBA, DJ Rubin, Jaap als Koos Alberts met “ik verscheurde je foto” en de Prinsentuin band. Een wervelend programma door eigen mensen en gepresenteerd door Herman Kruis.   

 

Het was een enorm feest maar daarbinnen speelden zich nog talloze kleine feestjes af. In de vele handdrukken en omhelzingen lagen even zovele diepe betekenissen. Het waren momenten van “we weten waar we het samen over gehad hebben”. Van humor en plezier tot diep verdriet en zorg en alles wat daar tussen ligt. Wat een momenten van begrip. Zo memoreerde ik die avond nog het zeer verdrietige overlijden van Marc, Leo en Jacques. Intense momenten van verdriet, wij verloren meer dan alleen een collega, maar ook momenten waarin zo krachtig bleek hoe je om elkaar heen kunt staan. Maar weinigen zal het zijn opgevallen dat die avond de echtgenotes alle drie aanwezig waren, Willy, Sonja en Rina. Drie omhelzingen en warme afscheidswoorden, diepe werelden van begrip en betekenis. Wat heeft het me goed gedaan dat ook zij er waren. Van Sonja kreeg ik nog een prachtige tekst die refereerde aan de woorden die ik uitsprak tijdens de uitvaartmis voor Leo. Onvergetelijke momenten, wat kan werk allemaal met je doen! 

 

Zo waren er vele kleine feestjes binnen dat grote feest. Werk is meer dan je job alleen, je brengt je mens-zijn in en dan is een collega veel meer dan een functionaris die zijn werk doet.

 

En met de laatste vergadering van de Raad van Bestuur in een serie van 300 met ruim 5000 agendapunten - met dank aan Gertie voor de statistiek  Wink - en dit afscheid is er een eind gekomen aan 42 jaar onderwijs. Onderwijs, het mooist denkbare vakgebied. We mogen het estafettestokje doorgeven aan de jonge generaties. Gemakkelijk? Nee, zeker niet. Mooi? Zonder enige twijfel. Is mijn werk gereed? Nee, ik realiseer me als geen ander dat ook belangrijke dossiers niet zijn afgewikkeld of in elk geval niet zover zijn gekomen als ik zelf had gewild en gehoopt. Maar dan mag ik me ook realiseren dat werk nooit af is en dat ik met veel vertrouwen ook die dossiers heb mogen overdragen aan de nieuw gevormde Raad van Bestuur. Arjan en Ilona en jullie allemaal wens ik heel veel succes in de komende jaren en net zoveel werkplezier als ik heb mogen ervaren.  

 

Mede namens Marijke, dank voor deze prachtige jaren, ze hebben veel met me gedaan. Wellicht gedateerde woorden, maar toch: Arbeid adelt. En onze kleindochter Joy drukte het wel heel erg mooi uit toen ze schreef, “voor velen is het Houdoe Rob, maar voor ons is het Welkom thuis Opa”. Toen ik het las, was er die emotie die bij mij hoort. Afscheid – hou doe – is ook weer een nieuw begin – welkom thuis.

 

Weer een circle of life gesloten.

 

Dank aan Arjan, Bert, Arianne en Gertie, de organiserende commissie, codetitel "commissie Kerstviering"  Smile.

Dank aan alle acteurs, musici, zangers en dansers voor hun optreden in BAROC of op 10 april bij Vitalis College.

Dank aan alle collega’s die op welke wijze dan ook een bijdrage hebben geleverd.

Dank aan alle studenten voor hun inbreng en inzet.

Dank aan Vitalis voor het gastvrije onderdak.

Dank voor die geweldige website met zo’n overweldigende en warme inhoud, een jarenlange herinnering aan prachtige jaren.

Dank aan de vele gasten, intern en extern, voor hun aanwezigheid op 10 april.

Dank aan allen die een bijdrage hebben geleverd aan de koninklijke onderscheiding: onze Raad van Toezicht, de Raad van Bestuur, collega's en oud-collega's en samenwerkingspartners in Brabant, Twente en elders.

Dank aan Peter van de Velden, burgemeester van Breda, voor zijn sprankelende toespraak, zijn support en het uitreiken van de versierselen.

Dank aan de Koningin die het behaagd heeft mij te benoemen tot ridder in de orde van Oranje Nassau.

 

En natuurlijk, last but not least, dank aan Herman voor zijn professionele en als altijd, enthousiaste presentatie.

 

Voor jullie allemaal een oprecht GRATIAS. Dank voor zoveel!

 

Rob Franken

-

“Als het te moeilijk wordt, dan ben ik er voor je”

Geplaatst door: Rob Franken 5 september 2011, 12:41

Don’t remember, deze prachtige woorden uit de bekende song van Eric Clapton See you in heaven, klonken in de bomvolle aula van het crematorium in Roosendaal. Vele honderden maakten zittend of staand langs de wanden de herdenkingsdienst mee van Esmé, 18 jaar en derdejaars studente doktersassistent. Verdriet, diep verdriet, wie kon hier droge ogen houden?

 

 

De vertwijfeling van haar ouders en familie, de verslagenheid van de vele vrienden en vriendinnen om haar heen, haar voetbalteam, onze school met team van medewerkers en jaargenoten en nog vele anderen meer. Het was een waardige herdenking, haar leven kwam in woorden en beelden voorbij. Natuurlijk “why”, de iedereen bezig houdende vraag. Wel vraag, maar geen antwoord. Wat een door zo velen uitgesproken en niet uitgesproken maar wel beleefde liefde voor dit meisje, deze prachtige jonge vrouw en dan toch dit….

 

Dubbele wereld

Die maandag was weer de startdag van ons schooljaar. Op vele plaatsen kwamen teams bij elkaar en we kennen allemaal de dan heersende stemming. Vakantieverhalen aan de ene kant en de plannen voor het komende jaar aan de andere kant. Op veel plaatsen in onze schoolorganisatie directeuren aan het woord. Een speech, een korte terugblik maar vooral een vooruitblik, veel goede wensen, ‘volle accu’s’, we gaan er weer voor, perspectieven voor huisvesting of onderwijs. We zien het allemaal voor ons. Zo ook die maandagochtend bij de startbijeenkomst op Kellebeek. Vol trots ook het verhaal over de nieuwe locatie, “mensen het gaat er dit jaar echt van komen”.

Enkele uren later, tegen het eind van de dag zag ik team en studenten bij elkaar. De boodschap nog verwerkend, op zoek naar teksten om verdriet en ontzetting te ‘pakken’, naar muziek en songs passend bij Esmé maar ook passend bij het gevoel van jezelf. Bij de vraag van Karin “wat doen wij verkeerd, nu alweer binnen een half jaar?” En dat allemaal op die ene dag, wat een dubbele wereld, een uiterste spagaat.

 

Vragen

“Wat doen wij verkeerd”, is zo’n begrijpelijke vraag. Natuurlijk komt die vraag op als in zo korte tijd tot tweemaal toe zo’n groot verdriet je deel is. Als je tot tweemaal toe zo diep getroffen wordt in je diepste vezels. Onderwijsmensen willen jongeren verder brengen op weg naar hun toekomst.  ‘Find your destination’ zegt Kellebeek, dat is onze missie, daaraan verbinden we ons en dan dit. Hoe begrijpelijk ook in de emotie van de eerste uren, maar beter is om de woorden van Arjan te citeren, “4 studenten op deze wijze in het ene jaar dat ik hier nu werk”. Dat wijst niet op de vraag “wat doen wij verkeerd” maar op de vraag “kunnen we iets doen en zo ja wat”.

Kunnen we ons scherpen in het opvangen van signalen? Moeten we meer bespreekbaar maken in het onderwijs dan we al doen? We willen zo graag, maar hoe dan? Waar worstelen jonge mensen dan soms zo intens mee dat zelfs de allerlaatste keuze wordt gemaakt? Maar ook, het is hun eigen keuze, hoe ver en hoe diep geldt respect voor die keuze? Of, wel respect maar nooit vooraf berusten bij de gedachte? Die vragen gaan we oppakken, daar gaan we iets mee doen.

 

Om elkaar

Als bestuursvoorzitter, maar gewoon als mens voelt de emotie ook diep in lijf en geest. Net als iedereen.  Maar er is ook nog iets anders dat diep in m’n lijf en geest binnen komt. Op school, in het crematorium zie ik mensen intens om elkaar heen staan. Collega’s staan om hun studenten,  collega’s staan om elkaar. Een hand, een arm, vele schouders, een tissue….. Als twee van ons spreken in het crematorium dan gaat een derde mee naar voren, “als het te moeilijk wordt, dan ben ik bij je”. Tekenend voor dit team, ook dat zie en voel ik als bestuurder. Het voelt als enorme trots voor jullie, dwars door betraande ogen heen.

 

Rob Franken