Allereerst natuurlijk een hartelijk woord van welkom nu we de zomervakantie definitief achter ons hebben gelaten. Velen mocht ik spreken en velen ook hebben zeer genoten van de rust en deze even agenda-vrije tijd. In de komende weken en zelfs maanden hopen we nog veel meer collega’s te spreken omdat we als voltallige Raad van Bestuur een zeer intensief programma van werkbezoeken op de scholen afleggen. Directe aanleiding is de start van Arjan Kastelein, maar zoals u weet, behoort het tot een goede traditie van deze instelling om elkaar veelvuldig te ontmoeten en te spreken. 

Eerder heette ik Arjan al welkom in een blog, maar nu is hij dan ook daadwerkelijk begonnen. We zijn samen buitengewoon gemotiveerd en zullen er werkelijk alles aan doen wat binnen onze vermogens ligt om onze prachtige instelling te dienen. 

Zoals elk jaar, voor de meesten van ons was het een mooie tijd van rust en weer tot ons zelf komen maar dat geldt toch ook weer niet voor iedereen. Ziekte en overlijden waren ook ons deel in deze weken en vanaf deze plaats wens ik alle betrokkenen sterkte en waar het kan een voorspoedig herstel toe. Laten we allemaal om ons heen kijken binnen onze organisatie en laat iets van je horen als daar aanleiding toe is. Collega’s die het moeilijk hebben, worden al enorm gesteund door slechts een klein beetje aandacht.

Vlak voor de vakantie ontving u deze kaart.
 

Het was een uitnodiging voor een feestje. De datum kende u allemaal al (27 november) maar hoe en wat precies? Natuurlijk hebt u al lang een vermoeden. Immers, het is tijd om ons eerste lustrum te vieren, 2005-2010 en daartoe bent u allemaal van harte uitgenodigd. En deze keer, gaan we weer naar…de Winter Efteling. Het was enkele jaren geleden zo’n geweldige middag/avond, we mochten er werkelijk vele duizenden reacties op ontvangen die allemaal zo positief waren dat we dat graag nog een keer willen organiseren. Enkele jaren geleden al reserveerden we een bepaald bedrag voor dit doel en zoals u weet, hebben we vorig jaar besloten om geen jaarlijks kerstgeschenk meer te doen, maar één keer in de 5 jaar een groot feest te vieren met medewerkers, partners en kinderen. 

Waren er de vorige keer ook andere geluiden? Ja, inderdaad enkele andere geluiden, niet massaal maar ze waren er wel en daar hebben we zeer serieus bij stil gestaan. Geluiden met een buitengewoon positieve insteek waar ik me persoonlijk ook zeer door voel aangesproken. Reacties in de zin van “wij hebben het al zo goed, kunnen we dat geld niet beter besteden aan mensen en organisaties die het heel hard nodig hebben”. Voorbeelden zijn er genoeg, in binnen- en buitenland. Je zou er zelfs aan toe kunnen voegen dat sommige opleidingen in eigen kring het soms moeilijk hebben en dus…

En dan toch dit feest. Ja, en van harte. Een jaarlijks kerstgeschenk lijkt heel redelijk, maar dat doen we al niet meer en toch kost ook dat geld. En dat kost méér dan 1 feest voor het hele gezin in de 5 jaar. We sparen er als het ware zelf voor. Maar er is nog iets, van groter belang. Velen van ons werken tomeloos hard, doen veel meer dan van hen gevraagd mag worden. Tijd en energie welke onttrokken worden aan de mensen om je heen. En dan is het echt niet te veel gevraagd om om de 5 jaar een middag/avond met elkaar door te brengen als blijk van oprechte dank en waardering. ROC West-Brabant dankt de mensen om u heen voor hun steun en support.

Zeker, het vorige feest was wel heel uitbundig en bourgondisch en dat doen we dit jaar een nadrukkelijk tandje minder. Het zal u aan niets ontbreken, maar we vieren ons feest sober en ingetogen. Dat mag zeker ook gevraagd worden. Maar de Efteling blijft de Efteling en dat is al feest.

Wie mag zich uitgenodigd voelen? Natuurlijk, iedere medewerker met partner en kinderen. En kleinkinderen dan? Daar hadden we de vorige keer soms wel wat discussie over. Immers, er moet een grens worden getrokken. Toch rekken we de grens deze keer wat op. Als het een feest is voor u als opa en oma en het is ook een feest voor uw kleinkinderen, laten we zeggen in de basisschool leeftijd, dan zijn ook zij deze keer zeer welkom. Laten we dan wel afspreken dat u de vaders en de moeders, uw kinderen dus, dan thuis laat. Zo brengen we het allemaal een beetje in evenwicht.

Kortom, u bent van harte uitgenodigd. Volgt u de aanwijzingen op onze lustrumwebsite.
Met een feestelijke groet,

Rob Franken

(Vandaag wordt bij ROC West-Brabant een nieuw Raad van Bestuurslid voorgesteld. Vanaf augustus zal hij zijn dagelijkse taken bij ons ROC gaan oppakken…)

Arjan, ongetwijfeld moet je er nog een beetje aan wennen, maar voel je welkom in het prachtige Brabantse land met dat mooie Brabantse woord dat je nog dikwijls zult horen: ‘houdoe’.
Vandaag begroet ik jou als collega in de Raad van Bestuur, zoals onze 3000 medewerkers dat ook doen. Met je echtgenote gaan we binnenkort natuurlijk kennis maken; Marij en ik heten haar nu reeds van harte welkom in onze kring.

Je bent bestuurder geworden in een bijzondere instelling, een doorsnee ROC zijn we niet:
we zijn het grootste ROC dat tegelijkertijd kleinschalig is georganiseerd in scholen, colleges en bv’s met ‘profiel op de banden’. We gaan voor elk mens, we koesteren ondernemingszin, we sluiten duurzame partnerships en denken en handelen graag out of the box.
We noemen ons een identiteitgestuurde organisatie. Transparant en open in een goede Brabantse traditie van hard werken en een hoge ambitie, maar tegelijkertijd ontspannen en met een relativerende glimlach en indien het past, met een biertje binnen handbereik. De lat ligt hoog, niets minder dan de status van een excellente onderneming.
We zijn op weg, maar op onderdelen is er ook nog veel werk te doen.

Hoe kunnen we jou beter laten kennis maken met ROC West-Brabant dan door een drieluik van leerlingen en studenten? Ik laat ze graag zelf aan het woord. Deze verhalen, recht uit het hart van drie jonge mensen, vertellen meer over het VMBO en het MBO dan veel verhalen van ‘bestuurlijke bobo’s’ zoals wij, ooit kunnen uitdrukken. Deze verhalen maken duidelijk waar wij, jij en ik en 3000 collega’s elke dag voor mogen werken, waar wij het allemaal elke dag weer voor mogen doen. Ruik, proef en beleef de wondere wereld van het beroepsonderwijs, van ‘Onderwijs met Passie’.

• Lees het verhaal van Rick, leerling VMBO van Van Cooth. Een passie voor techniek, een passie voor de Efteling die hij compleet heeft nagebouwd.
• Maar wat te denken van Sylvie, student van het Vitalis College die elk kind een wereld van kleur gunt. Laat je inspireren door haar drive om met schoolgenoten naar Bosnië te trekken.
• En dan Janco, student van Zoomvliet College, afdeling horeca. Geniet van de wijze waarop hij uiting geeft aan zijn passie.

Arjan, weet je welkom,

Rob Franken

Maandagavond, enkele weken geleden. Diensthoofden, directeuren en Raad van Bestuur verzamelden zich in BAROC, het opleidingsrestaurant van ons Cingel College in Breda, voor een thema-avond. Elke 6 weken komen we bij elkaar om over allerlei (onderwijs) onderwerpen met elkaar van gedachten wisselen.

Soms houdt een van ons een inleiding, soms nodigen we gasten van buiten uit. Doel is steeds een onderwijskundige verkenning en reflectie. Na het eerste onderwerp genieten we steevast van een diner dat bereid is door de horecastudenten van Cingel. Onderwijs voor onderwijs, zeg maar. Na het diner volgen nog twee themabesprekingen.

Bijzondere gasten 
Deze keer hadden we enkele bijzondere gasten in ons midden. Arnold Augustijn, onze programmacoördinator Anglia. Hij vertelde gepassioneerd over de enorme ontwikkeling van het Angliaprogramma binnen ROC West-Brabant en de rest van Nederland. Doel is steeds de bevordering van het gebruik van de Engelse taal, waarvoor eind vorige eeuw bij het Zoomvliet College de basis is gelegd, met zeg maar Bert Bos als founding father. De aansluiting op het European Qualification Framework maakt de internationale dimensie duidelijk. En een groei van 200 Anglia-examens toen naar meer dan 15.000 nu zegt meer dan genoeg.

Maar er waren meer bijzondere gasten van buiten, nou ja, wat zeg ik, van buiten? Te gast waren 5 leerlingen van 2 van onze Bredase scholen. Amal, Kimberley en Calicia uit klas 2 van VMBO-school van Cooth en Tara en Bibian uit klas 5 van het Stedelijk Gymnasium. Zij vertegenwoordigden een veel grotere groep van leerlingen van beide scholen. Amal, Kimberley en Calicia vergezeld door hun docent Bianca van Zuilen, schoven bij het diner aan en Tara en Bibian bij het nagerecht.
De leerlingen deden verslag van een bijzonder project waarin onze gymnasiasten onze VMBO-ers hebben ondersteund bij hun, juist ja Anglia-programma Engels. Het programma duurde 6 weken en natuurlijk waren we zeer benieuwd naar hun ervaringen en uiteraard ook die van de betrokken docenten.

“Deden ze het goed?” vroegen we aan Amal, Kimberley en Calicia. “Ja, zeker, heel goed” zeiden ze en daarbij keken ze met een schuin oog naar hun glimmende docente. “Net zo goed als jullie docent?” vroegen we met een knipoog en ja hoor, net zo goed. “Ze kunnen het zo duidelijk uitleggen, we snappen het heel goed, we hebben er veel van geleerd”. “Dus volgend jaar weer?” vroegen we hoopvol en inderdaad: volgend jaar weer. “Waarom hebben jullie deel genomen aan dit project?” en het antwoord van deze 14-jarigen was zo motiverend. “Ach ja, meneer, weet u, het was een mooie kans om je Engels te verbeteren en die kans wilden we niet laten lopen”. Met dit antwoord zijn alle vragen beantwoord, toch?

“Nou, welkom in het onderwijs”, riepen we Tara en Bibian toe. “Willen jullie vanavond alvast een voorcontract tekenen, dan kun je over een paar jaar zo aan de slag!” Nou, dat was de bedoeling nu ook weer niet, maar het was wel een rijke ervaring. ‘We komen elkaar eigenlijk nooit tegen”, zeiden ze. “We hadden totaal geen idee van wat een VMBO-school is en hoe VMBO-leerlingen zijn, alleen maar beelden van televisie of de krant”. “We leven allemaal in ons eigen wereldje en daarom was dit project bijzonder en ook voor ons heel erg waardevol”. Een kritische kanttekening was er ook. “De voorbereiding mag wel een tandje beter. We wisten bij de start niet waar we aan toe waren en dat voelde niet goed.” Een verbeterpunt voor de volgende keer. “Maar dit project doet ook heel veel met ons”.

Bianca hoorde dit allemaal met trots aan. “Het project is beelddoorbrekend en het neemt vooroordelen weg, een enorm belangrijk aspect. Bovendien, alle leerlingen krijgen er meer zelfvertrouwen door, dus voluit mee door gaan.” Een inspirerende boodschap voor het verzamelde management van het ROC. “Er liggen zoveel kansen” zei een van ons. Anglia is dus op een bijzondere wijze in beeld gebracht.

Amal en Kimberley schreven nog een gedicht over deze boeiende avond.

Etentje met het ROC.
 
Etentje met het ROC.
We schudden de handen met zijn twee.
 
We krijgen een cadeau van het ROC.
We zijn er heel blij mee.
 
We stonden daar een beetje antiek.
En het restaurant was chique.
 
We bleven nog even.
Ze hadden ons een heel lekker diner gegeven.
 
We waren blij dat we waren uitgenodigd.
En na het diner werden we nog aangekondigd.
 
We hadden grappige gedachten .
En daarvan moesten we hard gaan lachen.
 
Iedereen keek ons raar aan.
En van het lachen hadden we een traan.
 
Het ging redelijk.
En er kwamen ook leerlingen van het stedelijk.
 
 
Dit  was het gedicht van Amal & Kimberley 2D

Tara, Bibian,Calicia, Amal en Kimberley, fijn dat jullie er wilden zijn. Ons geschenkje is naar jullie onderweg.

Rob Franken