NOAD in de klas - nooit ophouden, altijd doorgaan

Geplaatst door: Rob Franken 9 mei 2011, 07:00


"Ik durfde 3 jaar mijn huis niet uit"
"Ik had foute vrienden"
"Ik wilde geen zakjes blijven plakken"
"Ik wilde, met kind, niet bij de pakken neer zitten"
"Ik wilde iets doen waar ik echt goed in ben"

Elk van deze zinnen staat model voor 5 verhalen
Verhalen van jonge mensen, 2 jonge kerels en 3 jonge vrouwen, mensen van vlees en bloed die voor een vergadering van wethouders, ambtenaren en andere bestuurders - bijeen om het probleem van voortijdig schoolverlaten aan te pakken - een prachtig kijkje gaven in hun leven. Wat hen heeft bezig gehouden en waarom ze de aansluiting soms met de samenleving maar zeker ook met het onderwijs hadden verloren. Applaus van de zaal was hun deel en terecht.
Je moet het maar aandurven om zo open iets van je te laten zien. Eén voor één aansprekende en ontroerende verhalen van jonge mensen die hun eigen ambitie verloren waren, maar ook weer hervonden. Die zich niet lieten belemmeren door de tegenslagen die ze in hun leven tegen kwamen.

Het zijn 5 studenten van ROC West-Brabant, van Radius College, CIOS, Kellebeek College en Prinsentuin College.

Ramon en Renis op CIOS, Marlou op Radius, Sanne op Prinsentuin en Marloes op Kellebeek. Perspectief verloren en het weer teruggevonden. Om allerlei redenen ver weg van school en opleiding maar alle 5 met een nieuwe droom voor ogen zoals Marlous het zo mooi uitdrukte. Weg uit die verkeerde omgeving met alle gevolgen vandien, weg uit die sfeer zonder ambitie en zonder droom, weg bij niet buiten durven te komen en angst voor mensen, weg...

Daarvoor in de plaats kwamen verhalen als...
"Ik wil me presenteren en mezelf zijn, trots kunnen zijn"
"Ik wil een normaal leven leiden met een leuke baan in een beroep dat me aanspreekt"
"Ik wil, heel ver weg nog, een eigen bedrijf starten"
"Ik sta er alleen voor maar ik laat m’n hoofd niet hangen, ook al is het moeilijk"

Prachtige dromen
Maar met deze 5 is meer aan de hand dan die nieuwe droom.  Ze vormen samen het NOAD-team *. De voetballiefhebbers uit deze streek weten het wel. Nooit Ophouden Altijd Doorgaan, de naam van een roemruchte club, voorloper van NAC. Als jeugdspeler van Limburgia (ooit) was NOAD toen voor mij een geduchte tegenstander waar het ging om behoud van de plaats in de eerste divisie en later de tweede divisie. Hoe mooi is NOAD van toepassing op deze jongelui, een metafoor van uit geslagen positie terugkomen, op weg naar de verwezenlijking van die nieuwe droom.

NOAD
Maar dit NOAD-team staat voor iets heel bijzonders. Dit team is een team van ambassadeurs. 5 studenten met herwonnen zelfvertrouwen die elke twee weken een ochtend of een middag besteden aan contact met medestudenten MBO en scholieren VMBO. Ook dan vertellen ze hun indringende verhaal en nemen ze de leerlingen op onze scholen op meeslepende wijze mee in hun ontwikkeling. Waarom het eerst mis ging en wat hen heeft bewogen om toch weer die nieuwe stap te zetten. Hun begeleiders, Marieke en Maria vertellen hoe muisstil zo’n klas dan is. Hoe levensecht hun verhalen en hoe die verhalen binnen komen. Ze vertellen over de onuitwisbare indruk die dat maakt op de luisteraars. En over hun trots op deze rolmodellen voor onze leerlingen want dat zijn ze. Ze vertellen over hun drive om andere leerlingen en studenten te behoeden voor dezelfde valkuilen. “Kies voor jezelf, heb zelfvertrouwen, kijk verder dan vandaag, durf en haal een diploma. Alleen dan kom je verder”, dat is hun boodschap.

Toppers zijn het, alle 5. 

Komt u ze tegen...
Ontvang ze met open armen. Ze doen goud werk. Het NOAD-team is nog maar minder dan een jaar in actie, dus voor velen van ons nog onbekend en dus ook nog onbemind. Maar komt u ze tegen, spreek met ze. Ze zullen u zeer verrassen. En wilt u ze ontvangen in uw klas en getuige zijn van hun verhalen, belt u even met Marieke Wohrman (06-15146827) of Maria van Huizen (06-15083655). Ze doen  het graag.

Ramón kreeg bij deze gelegenheid nog een bijzondere brief van een bijzonder persoon, onze minister van OC&W, Marja van Bijsterveldt. Leest u zelf.
 
Met grote dank en waardering voor Sanne, Marloes, Marlou, Renis en Ramón, onze rolmodellen en natuurlijk ook Marieke en Maria, bewogen en betrokken begeleiders.

Rob Franken


* "Noad in de klas" is een initiatief van Kellebeek College, bekostigd door de provincie Noord-Brabant en het ministerie van OCW via de regionale regiegroep voortijdig schoolverlaten (VSV).


-

Gitzwart met goud

Geplaatst door: Rob Franken 1 februari 2011, 09:11

Het was een droeve week voor ROC West-Brabant in het algemeen en Kellebeek College in het bijzonder. Hoe kun je zo'n week anders bestempelen, wanneer een van je studenten bewust besluit om uit het leven te stappen? Wat gebeurt er dan in het hoofd van zo'n veelbelovend jong mens, deze Ilja?

 

Hoelang speelde deze gedachte al door zijn hoofd en wat is er toch nodig om op enig moment de aller-, allerlaatste stap te zetten? Tijdens de bijeenkomst in het crematorium zagen we een diaserie op groot scherm: van baby naar peuter, kleuter, schoolkind, puber en de laatste foto's als jong volwassene. De zaal brak van emotie. Hoe indringend, maar ook hoe mooi en bijzonder. Zonder woorden maar begeleid door de klanken van zijn favoriete muziek. Wat gebeurde er in het hoofd van dat prachtige jong mens, op de foto's sportief, kennelijk altijd in voor een feestje, altijd mensen om zich heen, soms ook uitdagend passend bij zijn leeftijd? We krijgen van Ilja geen antwoord meer op die vraag maar hoe belangrijk is het om die vraag aan onze kinderen, leerlingen en studenten te blijven stellen? Kunnen we leren en beter begrijpen?

Maar er is meer.

Wat gebeurt er met ouders als zij thuis of aan het werk het fatale bericht moeten vernemen? Je kunt het je voorstellen. En wat gebeurt er met die ooggetuige die het als laatste heeft zien gebeuren, wat met de machinist van de trein die hij in de ogen keek, wat met docenten en studenten van school, wat met zijn vrienden?  Verslagenheid, verdriet, ontzetting. Dit kan niet waar zijn, maar het is waar. Geen nare droom maar blijkt, diep trieste werkelijkheid. Laten we de vragen steeds weer stellen om te leren en vooral om te luisteren, om bewust te doen zijn.    

 

En dan krijgt ook, nee juist deze week ook een gouden randje. Goud omdat mensen opstaan en een eindje, een heel eind zelfs "meelopen" met de mensen in het diepste verdriet. Mensen die alles laten vallen om er op dat ultieme moment te staan. Familie, vrienden, docenten, medestudenten. Door het diepe verdriet en de schok heen. Prachtig om te zien door rood betraande ogen. Een zo'n moment was zichtbaar in het crematorium. Karin, afdelingsmanager, en Celine, studente, spraken mooie en indringende woorden namens Kellebeek, een laatste eerbetoon aan Ilja. En Fred, directeur stond letterlijk en figuurlijk klaar om te steunen als het wellicht te moeilijk zou worden. Het zou niet nodig blijken te zijn want Karin en Celina deden het op dat loodzware moment fantastisch, daarmee ongetwijfeld een steun voor de ouders en alle anderen, maar hij stond er wel. Wat een prachtig beeld, mensen zo om elkaar heen zien staan. Zo kon deze gitzwarte en betraande dag  toch ook een gouden randje krijgen. Dan kun je als bestuursvoorzitter alleen maar stil zijn, dankbaar en trots. Dan voel je je zo bijzonder vertegenwoordigd. Om daar uiting aan te geven, schreef ik Celina onderstaande bericht.

 

Beste Celina,

Na afloop van de verdrietige bijeenkomst in het crematorium bij gelegenheid van het overlijden van Ilja, sprak ik je al even. Ik vond de wijze waarop jij een bijdrage leverde aan de laatste eer voor Ilja, zeer bijzonder. Het zal de ouders, familie, vrienden en zeker ook alle medewerkers en studenten van Kellebeek heel goed hebben gedaan. Ik hoorde geluiden van trots op de wijze waarop jij, op zo'n moeilijk moment Kellebeek hebt vertegenwoordigd en dat is ook terecht. Dat deed je geweldig, waardig en vol overtuiging. Samen met Karin heb je daarmee een belangrijke bijdrage geleverd aan het verwerken van het verdriet van ons allemaal. Bij het condoleren sprak ik ook nog even met de ouders en beiden spraken de dankbaarheid uit voor alles wat Kellebeek in die week heeft betekend. En daarin speelde jij een heel belangrijke rol.

Naast mijn grote waardering wil ik je ook daarvoor bedanken. Immers, jij vertegenwoordigde op dat moment niet alleen Kellebeek maar ook het hele ROC West-Brabant en daarmee vertegenwoordigde jij ook mij. Meestal is het andersom, maar deze keer stond jij er als student voor mij als bestuursvoorzitter. Bijzonder om te ervaren en dat wilde ik je dan ook laten weten. 

 

Rob Franken



 

Passie! “Nee meester, u bent mijn meester niet meer!”

Geplaatst door: Mia Bink 21 juni 2010, 17:33

 

Het waren strenge woorden die de lakei van de meester vrijdagavond uitsprak tijdens de uitvoering van het toneelstuk “De verboden Kamer”. Een nieuwe meester, de erfgenaam had zich gemeld. Hij alleen wist het beeld, een buste van de oude vorst, te draaien; hij alleen kon de erfgenaam zijn. En dus zei de lakei: “U bent de erfgenaam, u dien ik en dus bent u vanaf nu mijn meester.”

Zijn oude meester kwam op en wist nog van niets. Maar toen hij de lakei, zijn lakei, een opdracht gaf, gehoorzaamde deze ineens niet meer. Uiteraard tot grote boosheid van de meester, die geen meester meer bleek te zijn. Hij keek hem streng in de ogen, maar de lakei gaf geen krimp. De meester was afgedaan. Een eeuwenoud thema: Weg koning, leve de koning…

 

Een kleine 200 toeschouwers waren getuige van dit buitengewoon leuke toneelspel dat door de spelers van Tiuri met zichtbaar genoegen en veel passie op de planken werd gebracht. Terecht was een staande ovatie aan het eind van de avond hun deel. Tiuri is een theaterwerkplaats voor mensen met een beperking. De doelstelling is om maximaal talenten aan te spreken en te doen ontwikkelen om op die wijze bij te dragen aan meer zelfrespect en zelfvertrouwen. “Alles uit de kast halen om het beste van jezelf te laten zien”, daar gaat het om. Hoe vertrouwd klinkt dat in de oren, want wat is nu de doelstelling in en achter Onderwijs met Passie, ónze opdracht en missie?

 

Tiuri heeft een vestiging in Roosendaal en een in Breda. Het is in hoofdzaak een vrijwilligersorganisatie met enkele professionele krachten in dienst van de stichting. In Roosendaal is Tiuri ‘buurman’ van het Kellebeek College. Met Kellebeek wordt al goed samengewerkt, met Vitalis mag de samenwerking nog wat verder groeien en bloeien. Bijzonder was dat die avond bleek dat ook De Rotonde samenwerkt met Tiuri. En dat de leerlingen van De Rotonde en de medewerkers van Tiuri al met elkaar op de planken staan. Volgend jaar krijgen Marij en ik een uitnodiging om daarbij aanwezig te zijn. Het lijkt me een feest, ik kijk er nu al naar uit.

 

Na afloop oefende ik nog even met de oude meester in zijn rol als lakei.  Ik keek hem strak en streng in de ogen en gaf hem een opdracht. Hij keek me net zo strak aan en zei niets. Na mijn opdracht op strenge en indringende toon herhaald te hebben, zei hij na een lange stilte: “nee meester, u bent mijn meester niet”. Even gemakkelijk wisselde hij van rol, van meester naar een lakei. Een heerlijk, spontaan moment.  We hadden veel schik met elkaar, met zijn ouders en zijn zusjes die er ook waren die avond, terecht vervuld van trots op hun zoon en broer.

 

Deze weblog is niet bestemd om reclame te maken, maar daar maak ik deze keer een uitzondering op. Zou u vriend van Tiuri willen worden, dan kan dat. Graag zelfs. En als mijn aanbeveling u helpt, dan vooral doen! Vriend worden van Passie2. Kan het mooier?

 

Rob Franken

 

Stichting Steun Theaterwerkplaats Tiuri