“Jaren vlieden als een schaduw heen” en “de mens die u bent”

Geplaatst door: Rob Franken 22 december 2011, 12:20

“Rob, waar staat de typex?”
“Typex, waar heb je het over?”
“Nou gewoon, typex!”

Het tafereel speelde zich af in onze huiselijke woonkamer. Marij was bezig met het schrijven van de kerstkaarten en ik had me verscholen achter de zaterdagkrant. Knapperend haardvuurtje en een glaasje wijn bij de hand. Niets mis mee, toch? Een paar weken eerder hadden we de kerstkaart samengesteld met een mooie foto van 2 ons zeer goed bekende bruidsparen, samen goed voor meer dan 100 jaar huwelijk. Ja, ja, jaren vlieden ……

“Wat moet je met typex”, vroeg ik.
“Nou, gewoon, ik heb me verschreven en nu heb ik de typex even nodig.”

Beelden schoten door me heen van inmiddels tientallen jaren geleden. Beelden van handgeschreven brieven, foutje onder aan het blad dan brief opnieuw. Beelden van een typemachine, u weet wel, met zo’n heerlijke grote regelhendel. Fout in de brief, opnieuw tikken. Toen correctie met een typexblaadje, later met een ingebouwd correctielint, we konden ons geluk niet op. Weer veel later, de eerste computer met bandje, toen met die grote zwabberende floppies, daarna die kleine floppies. Hoezo typex, weg typex! Niks meer overschrijven, tekstverwerkers en spellingprogramma’s met vertaalopties. Wat een tijd, wat een ontwikkeling. De toenmalige minister-president van ons land wilde de grenzen sluiten voor al die nieuwigheden uit Japan. Het zou immers alleen maar leiden tot werkloosheid. Heerlijk, die niet-wetende naïviteit. Het leek wel “toen geluk nog heel gewoon was”.

Internet, mailen, skypen, communiceren met de hele wereld, de Berlijnse muur is er op gevallen, maar ook dictaturen en volksvijandige regiems. Recent nog! Grenzen bestaan niet meer, de cloud ligt open. Een grote netwerkdeken over de hele aardbol. Typex…?
Over 5 jaar, las ik dit weekend in een artikel, beschikken we over de intelligente computer. U hoeft nog maar aan iets te denken en hij (of is het zij of wellicht het) gaat automatisch naar de gevraagde website. En u programmeert uw koelkast zodanig dat wekelijks de benodigde boodschappen door een bestelbusje van uw favoriete grootgrutter bij u thuis worden bezorgd. Met fablab-apparatuur produceert u thuis uw eigen servies, uw eigen bestek en allemaal van de restproducten van maïsstengels. Fantasie? Kijkt u maar eens om u heen, ook op onze scholen. Het is dichterbij dan we denken. Jaren vlieden als een schaduw heen.

“Jaren vlieden als een schaduw heen”. Zo snel kan het gaan, ook dit jaar weer. En zo voor Kerst en op de drempel van weer een volgend jaar is het wel eens goed om ons steeds weer te realiseren dat we allemaal deel uitmaken van een grote, intense beweging waar we niet van kunnen voorspellen hoe de wereld over 10 jaar weer is veranderd. Blijft er dan niets hetzelfde, zijn er dan geen constante waarden meer? Ik zou denken van wel: de mens die u bent.

Dank voor ieders bijdrage dit jaar aan alle beweging en ontwikkeling, dank vooral ook voor de vaste waarden in u zelf.

Rob Franken

Postscriptum
En die typex? We vonden nog een potje. Marij ook weer blij!

 

Tags:

Algemeen

Alles wat aandacht krijgt, groeit

Geplaatst door: Rob Franken 29 november 2011, 12:36

Een Turbostoet met enkelvoudige missie: samen verantwoordelijk

Het was een bonte stoet die middag, enkele weken geleden daar in Breda Noord. Een grote groep mensen, jong en oud, trokken op van het gebouw van Graaf Engelbrecht, school voor mavo, havo en vwo naar het gebouw van basisschool De Driezwing, ook in Breda Noord. Opmerkelijk, zo’n stoet in de stad, de laatste jaren toch al lang uit het stadsbeeld. In vroegere tijden nog weleens in droeve omstandigheden als de gang naar de laatste rustplaats werd begeleid door een rouwstoet van treurenden maar dat was hier overduidelijk niet aan de orde. Wat dan? En ook nog vooraf gegaan door een Turbo Renault?



Aangekomen op de plaats van bestemming deed Pieter Gramsbergen (rector van Graaf Engelbrecht) uit de doeken wat er aan de hand was. Een opmerkelijk initiatief, de presentatie namelijk van een sociaal contract of eigenlijk, een onderwijscontract. En niet zo maar een contract. Een echte deal tussen leerlingen, ouders, mentoren en docenten en de schoolleiding. Zij allen tekenden officieel een contract voor de voorbereiding op de komende examens. Een enkelvoudige missie waarvan de betekenis niet gemakkelijk kan worden overschat. De boodschap is “wij voelen ons samen verantwoordelijk voor het succes van onze leerlingen, onze kinderen”. School en ouders in het verlengde van elkaar, trekken aan dezelfde kant van het touw. Natuurlijk, ieder met een eigen verantwoordelijkheid, maar met een enkelvoudige missie. “De leerlingen zullen het uiteraard zelf moeten doen”, is de boodschap maar “wij staan met z’n allen om ze heen”.

Bijzonder, maar er is nog meer. Het contract is niet zo maar opgesteld of ergens van een plank gehaald. De inhoud van dit sociaal contract, dus de inhoud van de voorbereiding op de examens is ook voorbereid met leerlingen, hun ouders, leerkrachten en de schoolleiding. Kortom, iedereen weet en beseft heel erg goed waarvoor hij of zij heeft getekend en wat er in de komende maanden wordt verwacht in de extra steunlessen die ingeroosterd zijn ter voorbereiding van de examens.

School en ouders, ouders en school
Wat worden we soms op trieste wijze geconfronteerd met situaties waarin school en ouders tegenover elkaar lijken te staan. Voorbeelden die de nationale pers hebben gehaald, kennen we allemaal. Ik hoef ze hier niet nog eens te benoemen. Maar er zijn er meer, helaas soms veel meer van dit soort situaties. Dat kost negatieve energie. En wat is een initiatief als dit sociaal contract bij Graaf Engelbrecht dan verfrissend en heerlijk positief. Welk een kracht kunnen we ontwikkelen als we het samen doen? Wat kan het opleveren, wat zal het opleveren als school, ouders en leerlingen zo overduidelijk dezelfde lijn hebben gekozen? We weten het nu nog niet. Maar de verwachtingen zijn hoog gespannen. Dit opmerkelijke initiatief levert positieve energie. Immers, als waar is “dat alles wat aandacht krijgt, ook werkelijk groeit” - en wie twijfelt aan die antieke en tegelijkertijd moderne wijsheid? - dan gaan we nog mooie dingen meemaken, daar op Graaf Engelbrecht. 

Nog diezelfde middag, de inkt van het contract was nog maar net droog, zijn de steunlessen begonnen.

Rob Franken

-

 

 

 

 

Building a better world

Geplaatst door: Rob Franken 14 november 2011, 17:10

 

Het is allemaal een beetje stil gebleven rondom een prachtige prestatie van een team van 3 Radiusstudenten bij de recent gehouden Worldskills 2011 in Londen.

 

Met een 3e plaats na twee teams uit Engeland werd een prachtige prestatie geleverd. Joep van Meel, Johnny Eijskoot en Mitch van Vugt gingen de strijd aan rondom de opdracht om een oplossing te ontwerpen voor een duurzame energievoorziening door een energiegenerator te ontwikkelen, compleet met bewijsmateriaal voor de effectiviteit van de generator.

 

Hoe kan het mooier dan aandacht vragen voor deze prestatie van het Radiusteam waar in de weblog over Prinsentuin gesproken wordt over het te ontwikkelen ‘Centrum voor Ecologie’ in een partnership tussen Prinsentuin en Radius. Waar Prinsentuin dit centrale thema uiteraard benadert vanuit het groene domein, zo doet Radius hetzelfde vanuit het technische domein. Beide domeinen kunnen de vraagstukken niet oplossen zonder elkaar maar uitsluitend in een nauwe connectie: Enkelvoudige vraag Building a better World, meervoudig en multidisciplinair antwoord. 

Wat kan er een synergie ontstaan als beide groepen studenten uitgedaagd gaan worden op dit thema. Dat is de ultieme opdracht voor het Centrum voor Ecologie.

 

Radiusstudenten en hun docent Ruud Janssen gaven een interview aan een Engels vakblad ( Radius op WorldSkills 2011.pdf (660,26 kb) ) .Leest u over hun ervaringen, hun uitdagingen en hun prestatie.

 

Chapeau Joep, Johnny en Mitch en natuurlijk ook Ruud.

 

Wordt dit de payoff voor het Centrum voor Ecologie: Building a better World

 

Rob Franken

-

De ‘jas’ van Prinsentuin College

Geplaatst door: Rob Franken 14 november 2011, 16:57

Eind vorig schooljaar schreef ik een weblog getiteld, ‘Op zoek naar de jas die past’. Een tweegesprek met Monique Bakker en Wies Hulsen over verschillen en overeenkomsten tussen Radius en Markiezaat, onze beide mbo- techniek colleges. De conclusie mocht zijn dat er iets te kiezen valt voor studenten maar zeker ook voor docenten en andere collega’s, de kern van onze besturingsfilosofie.

Ga op zoek naar “de jas die jou het beste past” was de boodschap. Zoek je kracht. Dan haal je het beste uit jezelf en dat is weer het meest krachtige vertrekpunt om het beste uit ons onderwijs voor leerlingen en studenten te halen. Ik beloofde een serie weblogs over wat er nog meer te kiezen valt binnen ons ROC West-Brabant.

De 11e van de 11e is in Brabant en andere zuidelijke provincies altijd weer een bijzondere dag in het jaar. Immers, het is de dag van de start van het Carnavalsfeest ofwel de Vastenavond. Het houdt menigeen bezig. Maar dit jaar had de dag ook nog een andere betekenis, namelijk uitgeroepen tot ‘De dag van de duurzaamheid’. Een thema dat ons de komende 3 tot 4 decennia steeds meer bij de werkelijkheid zal bepalen. Volgens deskundigen hebben we deze periode van 30 tot 40 jaar zeker nodig om naar een nieuw economisch en ecologisch bestel te groeien met meer balans tussen benutten en uitputten, tussen gebruik en hergebruik, van cradle to cradle, van wieg tot wieg, van short run naar duurzaamheid.

 

Dit overall thema inspireerde Prinsentuin tot de organisatie van een symposium annex beurs op deze vrijdag welke geheel in dit teken stond. Organiseerde Kellebeek enkele weken geleden een symposium over een nieuwe kijk op zorg en therapie met tientallen studenten in de zaal, idem Prinsentuin. Vele relevante thema’s kwamen aan de orde in meer dan 15 workshops. Duurzame energie, een eigen energiecentrale, duurzaamheid in de boomkwekerij, in de bietenkwekerij, in de glastuinbouw, zongestuurd ontwerpen, en vele meer. Ook tal van workshops over nieuwe en vernieuwende onderwijstechnieken, duurzaamheid en augmented reality, beschikbaar duurzaam lesmateriaal, een krachtige leeromgeving in duurzaam ondernemen, van idee naar 3D. Maar ook workshops met duurzaamheid in die andere duiding, namelijk duurzaam personeelsbeleid en duurzaamheid in mobiliteitsmanagement (op zoek naar de jas…?).

In de openingswoorden die ik mocht spreken heb ik de relatie gelegd met de 3 kernwaarden van ROC West-Brabant: de mens centraal, ondernemingszin en … jawel duurzaamheid. Aansluitend bij de woorden van Rein van de Wal (directeur Prinsentuin College) “wij gaan voor duurzaam ondernemen in het groene domein en dat vereist duurzaam omgaan met mens en wereld”. Prinsentuin ten voeten uit, de jas van Prinsentuin. “Wie hem past…!”

Ook kondigde ik daar de concrete start aan van de ontwikkeling van het ‘Centrum voor Ecologie’, waar behalve (het groene) Prinsentuin als kartrekker, ook (het technische) Radius en (het economische) Florijn bij zijn betrokken. Een ecologische campus met Radius is in bouwvoorbereiding. Een prachtig voorbeeld van een ecologische symbiose tussen groen en techniek leverde een student van Markiezaat met haar afstudeerproject over windenergie en de moderne windmolen.  

Keynote spreker was Helga van Leur, weervrouw van RTL4. Meer dan een uur lang boeide zij de volle zaal met haar inspirerende kennis en prachtige beelden. Langs de warme en koude Golfstroom, lucht- en waterbewegingen, met een imponerende blik op het Groenlandse poolijs en videobeelden van afbrokkelende ijsmassa’s. “Ja, het is warmer geworden in de laatste 100 jaar”, maar ook “ooit waren er ijstijden en misschien komt er weer een”. “We zeggen wel erg gemakkelijk dat de opwarming van de aarde een gevolg is van menselijk handelen, want realiseer u het enorme effect van een stevige vulkaanuitbarsting”. Niettemin, we putten meer uit dan we benutten. Zij sloot af met prachtige woorden. “Nee, we hebben de aarde niet geërfd van onze voorouders, maar ja, we hebben de aarde in leen van onze nazaten”.

Onze ‘eigen’ weerman Clemens van Rijthoven van Prinsentuin en Omroep Brabant overhandigde Helga op zijn eigen, ludieke wijze een duurzaam weerhuisje. Mannen en vrouwen schijnen verschillend op het weer te reageren J.

Prinsentuin is het enige (AOC-)college binnen ROC West-Brabant in het groene domein. Daarom deze weblog niet in de vorm van een vraaggesprek tussen ‘concullega’s’, maar in de vorm van dit verslag van een geweldig symposium.

De ’groene jas’ vol in beeld, de jas van Prinsentuin. Voor wie hem past…!

Rob Franken    

 

-

 

“Marleen, dit smaakt naar meer”

Geplaatst door: Rob Franken 8 november 2011, 10:59


Het ligt alweer enkele weken achter ons, maar het is nog meer dan de moeite waard om er nog eens aandacht aan te besteden. We schrijven woensdag 5 oktober. Een bomvol auditorium in het Trivium maakt zich op voor een zeer bijzonder evenement. Een symposium met als titel CVA Revalidatie en bewegen. In de zaal hoogleraren, docenten mbo, studenten mbo, medewerkers van Stichting Groenhuysen, leidinggevenden en vele anderen. Wat een bont gezelschap. Wat bond hen die dag?

Enkele jaren geleden kreeg ik een verzoek van een van onze docenten om haar te faciliteren bij studie en onderzoek naar een nieuwe behandelmethode voor CVA-patienten*, Marleen Huijben. Natuurlijk is er op zo’n vraag altijd een grondhouding van sympathie voor een ambitieuze collega. Maar ik was ook erg geïnteresseerd in de relatie met en het belang voor onze medische opleidingen. “Wat gaan onze studenten ervan merken”, was mijn vraag. “Heel veel”, was het antwoord van Marleen. “Houd me op de hoogte”, zei ik. “Komt in orde, Rob”.

Recent kreeg ik een vervolgverzoek. “Rob, de eerste resultaten zijn geweldig, maar ik zou graag een promotieonderzoek doen. Zou ik weer op je mogen rekenen?” En weer was mijn reactie, “Marleen zeker en van harte, maar wat gaan we ervan merken?” 

En toen was daar het symposium. Boeiende presentaties, natuurlijk als eerste van Marleen zelf. Onderzoek naar de effecten van een nieuwe therapie voor CVA-patienten. Spectaculair, opzienbarend, zo voor de hand liggend maar toch zo revolutionair. ‘Zitten en wachten’ voorbij, een activerende therapie. Effecten op het gedrag en de ontwikkeling van CVA-patienten, daadwerkelijk verhoogde zelfstandigheid maar ook nog met een enorme bijvangst: een andere rol voor verpleegkundigen en therapeuten, interessanter, verhoging van werkplezier en een andere kijk op de patiënt en zijn/haar ontwikkeling. ‘Zitten en wachten’ voorbij, letterlijk en figuurlijk.

(Marleen in het midden)

Professor doctor Scherder en doctor Rademaker van de VU in Amsterdam droegen zorg voor de wetenschappelijke borging met lezingen onder de titels ‘Cognitie en bewegen’ en ‘Bewegen moet’. Hersenonderzoek maakt duidelijk dat bewegen essentieel is in ontwikkeling en behoud van vitale functies, grondslag voor de activerende therapie waar Marleen aan werkt en over sprak. Annette Poulis maakte in haar presentatie haarscherp hoe onderzoek en de nieuwe therapie binnen Stichting Groenhuysen in praktijk werkt en effect sorteert.

Wat was nu het fascinerende element van dit symposium? Wat bond dit bonte gezelschap van 140 mensen? Eigenlijk heel simpel maar dikwijls zo onbereikbaar ver weg. Het was de verbinding tussen wetenschap en werkvloer. Deze nieuwe wetenschappelijke inzichten blijven nu eens niet met een dikke laag stof achter in de bibliotheek van de universiteit maar worden van praktische handvatten voorzien voor de werkvloer van mbo-ers en hbo-ers. Mbo-studenten op het puntje van hun stoel bij deze presentaties omdat ze het zien werken. Verpleegkundigen die zich uitgedaagd voelen en hun beroepstrots voelen groeien. Dat is kenniscirculatie in optima forma.     

(Volle zaal)


Een dankwoord is op z’n plaats aan de initiatiefnemende organisaties, Stichting Groenhuysen en het Innovatienetwerk van ROC West-Brabant. Maar bovenal natuurlijk aan Marleen Huijben.
“Marleen, dit smaakt echt naar meer”.

Rob Franken

 

*CVA= cardio-vasculair accident ofwel beroerte

-

Ernst en humor

Geplaatst door: Rob Franken 19 oktober 2011, 13:21

 

En weer gaat een schaterende lach door de grote zaal in het Trivium. “Ach Rob, weet je. Met de studenten komen wij wel klaar, nu de collega’s nog”. Aan het woord is een van de ruim 50 aanwezige conciërges van ROC West-Brabant.

 

Jaarlijks is er een grote gespreksmeeting waarbij de Raad van Bestuur in gesprek gaat met het ROC-brede team van conciërges. Alle relevante onderwerpen komen voorbij, elk jaar met een ander accent. Schoolregels (niet teveel graag, wel handhaven), veiligheid in en rond het schoolgebouw (herkenbare kleding voor de conciërges en toezichthouders), bereikbaarheid, ook in de avonduren (inbraakpreventie), gastheerschap en de-escalatie (calamiteiten), BedrijfsHulpVerlening en nog veel meer. 

 

Steeds zijn het energierijke debatten en gesprekken, het gaat ergens over.

 

Over het handhaven van schoolregels voor studenten, maar dat moeten we wel allemaal samen doen - zie het citaat hierboven. Over de-escalatie bij conflicten door gastheerschap en een kopje koffie op het juiste moment. Over hun oprechte betrokkenheid bij leerling en student en de goede gang van zaken en een ontspannen sfeer in gangen, kantines en op schoolpleinen. Over ….. Je wordt als bestuurder in een prachtige mix van ernst en humor op zo’n avond weer met beide benen op de wereld gezet. Maar ook, een prachtige gelegenheid om als bestuurder uit te leggen waarmee wij bezig zijn en wat daarvan de gevolgen en effecten op de werkvloer zijn. Uit de reacties en evaluaties blijkt steeds weer, het is genieten van twee kanten.

 

In 2006 zijn we met deze gesprekken begonnen omdat een team van conciërges zo onmisbaar is op de werkvloer. Onze geweldige beoordelingscijfers op het punt van veiligheid – scores tussen 8 en 9 kunnen ook op het conto van dat team worden geschreven. Onvoorstelbaar belangrijk en toch te dikwijls niet op waarde geschat. Er is ook een Presidium van conciërges binnen ROC West-Brabant en dat Presidium stelt zich hierbij voor: Presidium concierges.pdf.

 


Een prachtmoment om deze, dikwijls in alle stilte, hard werkende groep van betrokken collega’s eens in de schijnwerpers te zetten. Wie zich verdiept in hun dagelijks werk met leerlingen en studenten zal met me eens zijn dat dit meer dan verdiend is: 

 

Chapeau collega’s,

 

 

Rob Franken

 

--

 

 

 

 

Topperverkiezing

Geplaatst door: Rob Franken 26 september 2011, 11:13

Brrr.....,

"Altijd weer bijzonder, onze Topperverkiezing" schreef een collega in haar tweet op Twitter. En precies zo ervaar ik al weer jaar na jaar de opening van ons schooljaar, deze keer in de St. Jan in Roosendaal. Daar streden onze 8 collegetoppers om de hoogste eer van Topper ROC West-Brabant 2011.

Natuurlijk was de strijd al eerder gestreden bij de jurypresentaties, een week eerder. Prachtige en indrukwekkende verhalen, elk jaar weer prachtige en indrukwekkende jonge mensen. Jonge mensen met het hart op de juiste plaats, met handen van goud en een hoofd vol toegeruste kennis. Hoofd, hart en handen vormen de ziel van het MBO, zo mocht ik de bomvolle kerk nog eens voor houden en we zagen 8 personificaties daarvan.

Hoe kun je terugkomen uit ogenschijnlijk geslagen posities waarin je er alleen voor staat, wat kun je betekenen voor de samenleving en voor mensen die de aansluiting volledig zijn kwijt geraakt, hoe diep gaat vakkennis in z'n specialisme, wat brengt jonge mensen ertoe om ook weer inhoud terug te geven aan het onderwijs, hoe hoog is je niveau als je op een opdracht pas dan met voldoening terugkijkt als je klanten dat zelf ook doen, hoe diep beleefd kan een internationale oriëntatie zijn, hoe hoog kunnen MBO-ers de lat voor zichzelf leggen? 

Het niveau was ongekend hoog, de jury heeft het ook werkelijk ongekend moeilijk gehad. Ton, Arianne en ik zijn er 5 jaar bij geweest, dus we kunnen het weten. Toch was er meer dat deze bijeenkomst tot een wel heel bijzondere stempelde. Het was immers onze lustrumverkiezing. 5 Jaar lang hebben Ton en Arianne de organisatie van de Topperverkiezing mogelijk gemaakt. Inmiddels  hebben we dus een vijftal generaties toppers op het podium zien staan.

40 collegetoppers alweer met 5 ROC-toppers als primus interparis van die 40.

Wat een prachtige oogst, helemaal als we ons realiseren dat achter deze 40, vele honderden, duizenden studenten staan. Net geen officiële topper geworden, maar natuurlijk gewoon voluit topper. Dit besef voedt steeds weer mijn betrokkenheid bij dit MBO en zeker ook bij dit VMBO als juniorkamer van dit talent. Wie de kunstwerken van de vele VMBO-ers heeft bekeken, die zijn gemaakt onder leiding van Fanny, kan dit alleen maar beamen. Niet gezien? Geen nood, binnenkort hangen ze allemaal op mijn kamer, de principiële verbinding tussen de bestuurder en de leerling.

Als deze onderwijssectoren dit type mensen  kunnen 'afleveren', dan zou de maatschappelijke waardering wel eens veel hoger mogen zijn. Kennelijk heeft het onderwijs, het team van docenten en begeleiders deze jonge mensen weten te inspireren. Maar omgekeerd voel ik me elk jaar weer geïnspireerd door onze studenten. Wat kunnen we van ze leren? Wat demonstreert hun hart, wat maken hun handen, hoe gebruiken ze hun hoofd? 

En er was nog iets. Die omgekeerde inspiratie, die van student naar een bestuurder was de bron om het dit jaar eens anders te doen. Studenten ook op het podium, want als ze zoveel te vertellen hebben, dan verdienen ze hun plek op het podium. Dan is het meer dan de moeite waard om naar ze te luisteren. En dus, Rubin en Etienne naast Chazia en mij. Bewust zo gedaan om expliciet en impliciet helder te demonstreren dat beroepsonderwijs anno 2011 en verdere jaren niet meer over de hoofden van studenten heen gaat, maar samen met studenten moet worden vorm gegeven.

Gelukkig hebben we daar binnen ROC West-Brabant al vele prachtige onderwijsvoorbeelden van, maar we wilden deze koers, dit fundamentele uitgangspunt van het podium af laten spatten. Strategie is niet van de bestuurder, zo bleek. Strategie is van de studenten. Alle 5 thema's door studenten scherp vastgelegd op film, 'MBO door de blik van het MBO'. Het afgelopen jaar verzameld op 4 afdelingen, het komende jaar verder uitgediept. We gaan het zien en meemaken, het komende voorjaar wanneer de film in premiere gaat. En dus was de formule voor deze jaaropening geboren: een kernachtige teaser - filmisch werk van studenten -, een kort gesprek tussen bestuurder en student - hebben we elkaar begrepen -  en een toelichting op de impact voor de organisatie - werk voor de bestuurder.  

Natuurlijk, voor mij kreeg deze jaaropening nog een heel bijzondere kleur door de woorden van Klaus en de bijpassende erespeld van ROC West-Brabant. Wat zal ik deze speld met ere en dankbaarheid dragen. Maar ook draag ik deze speld met overtuiging op aan al onze studenten, de toppers en al onze collega's en andere betrokkenen bij onze prachtige organisatie. Ik mag deze speld dragen, maar daar achter staat het elke dag weer verbazende en inspirerende collectief van ROC West-Brabant. Ik zal het me steeds blijven voorhouden.

De twitterende collega waarmee ik deze blog begon, schreef ook nog, "alweer de laatste topperverkiezing voor Rob Franken".

Brrr.....

Rob Franken

-

-

Wortels van ons ROC

Geplaatst door: Rob Franken 26 september 2011, 10:58
Onlangs mocht ik optreden in het programma Live Talkshow M2, van de zender ZuidWestTV. Ik kreeg daar gelegenheid te praten over de wortels van ons onderwijs, over ons ROC West-Brabant. Ik kreeg erg veel reacties op dit interview. Daarom wil ik het graag met u delen. 

Als u klikt op bovenstaande link, komt u bij de talkshow. Het interview speelt zich af tussen de 35e en 50e minuut van de uitzending.

Rob Franken
-
-

“Passend Onderwijs past nog niet”, een bestuurlijke reflectie

Geplaatst door: Rob Franken 14 september 2011, 14:16

 

Drie onderwijsorganisaties organiseerden afgelopen maandag een conferentie, geheel gewijd aan Passend Onderwijs. OMO, Orion en ROC West-Brabant hebben de handen ineen geslagen om nog eens heel indringend te reflecteren op de mogelijkheden en onmogelijkheden van het wetsvoorstel Passend Onderwijs.

 

Leerlingen, ouders, docenten, gemeentebestuurders en ondergetekende voerden het woord in een uitpuilende zaal met 260 deelnemers, waaronder de minister van OC&W, mevrouw Marja van Bijsterveldt. Voor een algeheel verslag van de conferentie kunt u terecht op de website van OMO. Hieronder een samenvattende bijdrage die tijdens de conferentie werd gedaan namens de schoolbesturen.

 

  1. Passend Onderwijs, zo lijkt het overwegend kent inmiddels een redelijk groot draagvlak. Dit is ook voor de hand liggend omdat dit wetsvoorstel een sterk appèl doet op maatwerk, kansen voor leerlingen, passend onderwijs dus voor elk kind. Overwegend positief, al worden ook de pijnpunten scherp gevoeld. We willen vanochtend stil staan bij de vraag of dit wetsvoorstel nu af is, voldoende doordacht en voldoende integraal.

  2. De versterkte rol van de samenwerkingsverbanden zoals beschreven in het wetsvoorstel, biedt mogelijkheden tot flexibiliteit en regionale inkleuring. Op dat punt klinken somtijds ook nog wel zorgelijke geluiden, maar bovenal moet toch overwegend positief geduid worden dat kennis van de regionale behoeften en zeker ook van de regionale expertise door samenwerkingsverbanden benut kan worden voor een passende match tussen vraag en aanbod, tussen zorg voor dit kind en de bijbehorende expertise.

  3. Het doel van Passend Onderwijs is niet het belang van de ene of de andere sector of school, het doel is steeds weer dat “ene kind met zijn of haar bagage, zijn of haar talenten en zijn of haar grote of kleine rugzak”. Als bestuurder kan en wil ik niet anders zeggen dat op basis van het uitgangspunt dat "elk kind er toe doet" periodiek de systematiek waarlangs wij dat kind optimaal willen bereiken en bedienen, fundamentele reflectie behoeft. Immers, talenten van kinderen moeten werkelijk tot hun recht komen. Ethische overwegingen - wij kunnen en mogen toch geen kind in de kou laten staan - en overwegingen van sociaaleconomische aard - wij kunnen het ons ook niet permitteren - reiken elkaar in Passend Onderwijs de hand. De grote vraag is natuurlijk of deze voorgenomen wet dit denken en vooral dit handelen echt mogelijk maakt. Dit wetsvoorstel is  principieel gebaseerd op  "het over de schaduw van de eigen belangen heen kunnen stappen". Een krachtige horizontale verankering tussen scholen onderling, met de gemeenten in de regio en ondersteunende instellingen, is daarbij voorwaardelijk voor duurzaam succes.

  4. Maar er is nog iets. Beschouwt u het maar als een bestuurlijke hartenkreet. Laat Passend Onderwijs geen geïsoleerd beleidsplan zijn dan wel blijven. Zoals het heden gekend wordt vanuit het verleden en de toekomst gekend en gekleurd wordt door het heden, zo geldt dat ook voor een, dit kind. Dat kind komt uit het basisonderwijs, stapt over naar het voortgezet onderwijs met het toekomstperspectief van Beroepsonderwijs - MBO en HBO - en Wetenschappelijk Onderwijs. Laten we dit wetsvoorstel nu eens beschouwen als een verbindend element tussen de longitudinale sectoren in het onderwijs. Tussen de opvolgende sectoren beginnen we zo graag en zo vaak helaas, weer opnieuw. Maar laat ons onderwijsbestel in de toekomst gekend worden door, naast een horizontale verankering in de regio ook een verticale verankering tussen de opvolgende sectoren van onderwijs. Laat de filosofie talent oriented herkenbaar zijn, in elke onderwijssector. Horizontaal en vertikaal verankerd denken, dus.

  5. Maar aan dit wetsvoorstel is ook een groot pijnpunt gekoppeld. Nieuw onderwijskundig denken - en dat is Passend Onderwijs - vraagt ook om nieuwe perspectieven met betrekking tot de opbrengsten van onderwijs. Talent oriented onderwijs vraagt ook talent oriented beoordelen en meten. Daarbij gaat het niet louter om cognitieve talenten, hoe belangrijk ook, maar het gaat zeker ook om de meervoudige talenten van kinderen. We mogen ze niet laten liggen- ethiek- en we kunnen het ons niet permitteren - sociaaleconomisch. Het gaat dan veel meer om de toegevoegde waarde van onderwijs en excellentie en dat verdraagt zich niet met de huidige rigide systematiek van meten en rendementsbeoordelingen. Daarmee staat Passend Onderwijs op gespannen voet. Nieuw onderwijskundig denken vraagt ook om nieuw denken in termen van kwaliteit en kwantiteit. En deze drie organiserende organisaties in Brabant vragen de minister dan ook met klem om dat nieuwe kwalitatieve en kwantitatieve denken mogelijk te maken en te doen ontwikkelen. De docent in de klas heeft het gevoel het kind uit het oog te verliezen door de bril van het huidige rendementsdenken. En deze gap tussen de bestuurder en de docent moet worden opgelost. Deze gap mag niet blijven bestaan.

Tenslotte, een dringende oproep aan de minister.

 

  1. Mevrouw de minister, als u die weg met ons zou willen gaan dan zijn deze drie onderwijsorganisaties gaarne bereid om daartoe het voortouw te nemen. Er is een eeuwen- en eeuwenoud verhaal dat zegt "geen talent mag onder de korenmaat verborgen blijven". Maar dat aloude verhaal is nog steeds meer dan actueel. Laten we er werk van maken.

 

Rob Franken

 

 

 

 

“Als het te moeilijk wordt, dan ben ik er voor je”

Geplaatst door: Rob Franken 5 september 2011, 12:41

Don’t remember, deze prachtige woorden uit de bekende song van Eric Clapton See you in heaven, klonken in de bomvolle aula van het crematorium in Roosendaal. Vele honderden maakten zittend of staand langs de wanden de herdenkingsdienst mee van Esmé, 18 jaar en derdejaars studente doktersassistent. Verdriet, diep verdriet, wie kon hier droge ogen houden?

 

 

De vertwijfeling van haar ouders en familie, de verslagenheid van de vele vrienden en vriendinnen om haar heen, haar voetbalteam, onze school met team van medewerkers en jaargenoten en nog vele anderen meer. Het was een waardige herdenking, haar leven kwam in woorden en beelden voorbij. Natuurlijk “why”, de iedereen bezig houdende vraag. Wel vraag, maar geen antwoord. Wat een door zo velen uitgesproken en niet uitgesproken maar wel beleefde liefde voor dit meisje, deze prachtige jonge vrouw en dan toch dit….

 

Dubbele wereld

Die maandag was weer de startdag van ons schooljaar. Op vele plaatsen kwamen teams bij elkaar en we kennen allemaal de dan heersende stemming. Vakantieverhalen aan de ene kant en de plannen voor het komende jaar aan de andere kant. Op veel plaatsen in onze schoolorganisatie directeuren aan het woord. Een speech, een korte terugblik maar vooral een vooruitblik, veel goede wensen, ‘volle accu’s’, we gaan er weer voor, perspectieven voor huisvesting of onderwijs. We zien het allemaal voor ons. Zo ook die maandagochtend bij de startbijeenkomst op Kellebeek. Vol trots ook het verhaal over de nieuwe locatie, “mensen het gaat er dit jaar echt van komen”.

Enkele uren later, tegen het eind van de dag zag ik team en studenten bij elkaar. De boodschap nog verwerkend, op zoek naar teksten om verdriet en ontzetting te ‘pakken’, naar muziek en songs passend bij Esmé maar ook passend bij het gevoel van jezelf. Bij de vraag van Karin “wat doen wij verkeerd, nu alweer binnen een half jaar?” En dat allemaal op die ene dag, wat een dubbele wereld, een uiterste spagaat.

 

Vragen

“Wat doen wij verkeerd”, is zo’n begrijpelijke vraag. Natuurlijk komt die vraag op als in zo korte tijd tot tweemaal toe zo’n groot verdriet je deel is. Als je tot tweemaal toe zo diep getroffen wordt in je diepste vezels. Onderwijsmensen willen jongeren verder brengen op weg naar hun toekomst.  ‘Find your destination’ zegt Kellebeek, dat is onze missie, daaraan verbinden we ons en dan dit. Hoe begrijpelijk ook in de emotie van de eerste uren, maar beter is om de woorden van Arjan te citeren, “4 studenten op deze wijze in het ene jaar dat ik hier nu werk”. Dat wijst niet op de vraag “wat doen wij verkeerd” maar op de vraag “kunnen we iets doen en zo ja wat”.

Kunnen we ons scherpen in het opvangen van signalen? Moeten we meer bespreekbaar maken in het onderwijs dan we al doen? We willen zo graag, maar hoe dan? Waar worstelen jonge mensen dan soms zo intens mee dat zelfs de allerlaatste keuze wordt gemaakt? Maar ook, het is hun eigen keuze, hoe ver en hoe diep geldt respect voor die keuze? Of, wel respect maar nooit vooraf berusten bij de gedachte? Die vragen gaan we oppakken, daar gaan we iets mee doen.

 

Om elkaar

Als bestuursvoorzitter, maar gewoon als mens voelt de emotie ook diep in lijf en geest. Net als iedereen.  Maar er is ook nog iets anders dat diep in m’n lijf en geest binnen komt. Op school, in het crematorium zie ik mensen intens om elkaar heen staan. Collega’s staan om hun studenten,  collega’s staan om elkaar. Een hand, een arm, vele schouders, een tissue….. Als twee van ons spreken in het crematorium dan gaat een derde mee naar voren, “als het te moeilijk wordt, dan ben ik bij je”. Tekenend voor dit team, ook dat zie en voel ik als bestuurder. Het voelt als enorme trots voor jullie, dwars door betraande ogen heen.

 

Rob Franken